Građanski rat u Alžiru

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigacija, traži
Građanski rat u Alžiru
Datum od decembra 1991. do 2002.
Lokacija Alžir
Ishod Pobjeda alžirske vojske
Casus belli Poništavanje izbora, ukidanje stranke Front islamskog spasa i hapšenje njenih članova
Sukobljene strane
Flag of Algeria.svg Alžirska vlada Islamski Oružani Pokret (MIA)
Armija Islamskog Spasa (AIS)
Naoružana islamska grupa (GIA)
Komandanti
Ali Kafi
Liamine Zéroual
Abdelaziz Bouteflika
MIA: Abdelkader Chebouti
AIS: Madani Mezrag
Antar Zouabri et al.
Vojne jedinice
140.000 (1994)[1]
124,000 (in 2001)
2.000 (1992)
40,000 (1994)
10,000 (1996)[2]
300-1.000 (2005)
Nepoznato
Ukupno oko 150,000 - 200,000 mrtvih na sve tri strane[3]
Spisak masovnih likvidacija tokom Alžirskog građanskog rata:
Masakr u Ben-AlijuMasakr u Beni-MessousuMasakr u BentalhiMasakr u Daurat LabgueruMasakr u Guelb El-KebiruMasakr u Haouch KhemistijuMasakr u OmarijiMasakr u Oued El-Hadu i MezouariMasakr u RaisuMasakr u Si-ZerroukuMasakr u Sidi DaouduMasakr u SouhaneuThalitski masakr

Građanski rat u Alžiru je bio sukob između Alžirske vlade i više međusobno suprostavljenih islamističkih grupa. Ukupno je poginulo između 150 000 i 200 000 ljudi, a rat je trajao skoro jedanaest godina. Iako je sukob završen pobjedom vladinih snaga nakon predaje Armije islamskog spasa 2002. godine povremeno se javljaju manji sukobi sa ostacima pobunjeničkih snaga.

Sukob je počeo u decembru 1991. kada je Alžirska vlada poništila prve parlamentarne izbore u toj zemlji jer su rezultati nakon prvog kruga ukazivali da će Front islamskog spasa (FIS) pobijediti. Nakon poništavanja izbora FIS je zabranjen, a hiljade članova stranke je uhapšeno. Kao odgovor na hapšenja pojavilo se nekoliko islamističkih gerilskih grupa, među kojima su se isticale Islamski Oružani Pokret (MIA) koji je svoje baze imao u planinama i Naoružana islamska grupa (GIA) koja je imala većinu u gradovima Alžira. U početku su pobunjenici napadali policiju i vojsku, ali neke su grupe počele sa napadima na civile. 1994. nakon pregovora između vlade i zatvorenih vođa FIS-a GIA je objavila rat FIS-u i njegovim sljedbenicima. Među manjim grupama je došlo do komešanja, a kao novi saveznik FIS-a pojavila se Armija Islamskog Spasa (AIS).

Predsjednički izbori 2004 i amnestija[uredi | uredi izvor]

Oslobađanje FIS vođa, Madanija i Belhadja, 2003 nije imalo značajnog efekta na situaciju, ilustrujući novo povjerenje u vladu koje je produbljeno predsjedničkim izborima 2004. Tada je Bouteflika ponovo izabran sa 85% podrške dvije glavne stranke, a glasanje je potvrdilo podršku naroda Bouteflikovoj politici prema gerilcima i uspješnom sprečavanju nasilja pirokih razmjera.

Septembra 2005 nacionalni referendum je održan o amnestiji, sličan zakonu iz 1999, da bi se zaustavilo pravno gonjenje osoba koje se više ne bore i da se pruži komenzacija porodicama ljudi ubijenih od strane vladinih snaga. Kontraverzna Povelja o miru i nacionalnom oporavku je usvojena sa 97% podrške i 80% učešća. [4] Uslovi pod kojim se odvila kampanja u Alžiru su bili napadani od francuske štampe, prvenstvno Le Monde and L'Humanité.

Pravnik Ali Merabet, na primjer, osnivač Somoud-a, nevladine organizacije koja zastupa porodice nestalih se protivio Povelji kojom bi se "žrtve natjerale na oprost". Zabrinut je da vrijeme FISa nije prošlo i napominje da, iako ga ljudi ne podržavaju, projekt FISa - kojeg poriče kao islamski - još uvijek postoji kao prijetnja.[5]

Prijedlog je implementiran Predsjedničkim dekretom februara 2006. i usvojen 29. septembra iste godine. Posebno kontraverzno je bilo pružanje imuniteta bivšim gerilcima koji su se sami predali (za sve osim najgorih zločina) i vojnim licima (za bilo koju akciju "branjenja nacije").[6] Prema alžirskim novinama El Khabar,[7] pod ovim uslovima predalo se preko 400 GSPC gerilaca, a ukupan broj gerilaca 2005 se procijenjivao između 300 i 1000.[8] Međunarodna federacija za ljudska prava (FIDH) se protivila amnestiji[9]

Borbe su nastavile jenjavati ali stanje opće opasnosti je bilo na snazi[1] Elementi unutar Nacionalnog oslobodilačkog fronta (FLN) su predlagali promjenu ustava tako da dozvole Boutefliku da se kandiduje i treći put.

Reference[uredi | uredi izvor]

Literatura[uredi | uredi izvor]

Također pogledajte[uredi | uredi izvor]

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]