Henry van de Velde

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigacija, traži
Question book-new.svg Ovaj članak ili neka od njegovih sekcija nije dovoljno potkrijepljena izvorima (literatura, web stranice ili drugi izvori).
Sporne rečenice i navodi bi mogli, ukoliko se pravilno ne označe validnim izvorima, biti obrisani i uklonjeni. Pomozite Wikipediji tako što ćete navesti validne izvore putem referenci, te nakon toga možete ukloniti ovaj šablon.
Bih-usa.svg Ovaj članak nije preveden ili je djelimično preveden.
Ako smatrate da ste sposobni da ga prevedete, kliknite na link uredi i prevedite ga vodeći računa o enciklopedijskom stilu pisanja i pravopisu bosanskog jezika.
Gnome-edit-clear.svg Ovaj članak zahtijeva čišćenje.
Molimo vas, pomozite unaprijediti članak pišući ili ispravljajući ga u enciklopedijskom stilu.
Henry van de Velde

Biografija[uredi | uredi izvor]

Henry van de Velde, belgijski arhitekt i dizajner, koji se, sa svojim zemljakom Victorom Hortom, smatra pokretačem Art Nouveau - stila kojem su karakteristike duge linije i prirodne forme.

Prva kuća koju je sagradio bila je njegova u Briselu. Postigao je veliki uspjeh u Berlinu, 1900., svojim dizajnom interijera. Bio je i jedan od osnivača umjetničke škole u Weimaru 1902., koja je kasnije nazvana Bauhaus. 1910-11. pokušao je naći svoje mjesto u Parizu, ali bez uspjeha. Napustio je Weimar 1917. godine.

Dvadesetih godina njegova djela su okrenuta funkcionalizmu pa je van de Velde imao utjecaja i na mnoge druge moderne arhitekte.

Od 1926. ima puno uspjeha povratkom u Brisel.Zadnjih 10 godina živio je u Švicarskoj, daleko od očiju javnosti. Umro je u Cirihu.

Van de Velde je studirao slikarstvo u Antwerpenu pod vođstvom Charles Verlata u Parizu i kod Karlosa- Durana. Kao mladi slikar bio je pod uticajem Paul Signaca i Georges Seurata i brzo je savladao stil neoimpresionizma. Godine 1889. postao je član Briselske grupa „Les XX“. Od kako je Vincent van Gogh izlagao svoje radove sa ovom grupom Van de Velde je postao jedan od prvih umjetnika na kojeg je uticao ovaj holandski slikar. U to vrijeme je nadovezao trajno prijateljstvo sa slikarem Théo van Rysselbergheom i vajarem Constantin Meunierom.

Godine 1892. napustio je slikarstvo i zainteresovao se za enterijerski dizajn i dekoraciju. Njegov prvi projekat je bila njegova vlastita kuća i inspirisao se engleskim stilom „Arts and Crafts“. Predložio je također i umetničku galeriju „L’Art Nouveau“ Samuela Binga u Parizu 1895. godine što je postao razlog za obeležavanje stila kao Art nuvo.

Van de Veldeov rad u oblasti dizajna bio je jako zapažen u Njemačkoj za vreme pravilnih pregleda u „Innen- Dekoration“ što je prouzrokovalo da mu budu povjereni projekti enterijera u Berlinu. Na prelomu vijekova projektovao je vilu Lojring u Holandiji i vilu Villa Esche, u Chemnitzu, koji predstavljaju stil Art nuove u arhitekturi. Predložio je takoe i pregradnju muzeja „Folkwang u Hagenu (danas Karl Ernst Osthaus- Muzej) Godine 1905. pozvan je u Vajmar radi osnivanja škole „Arts and crafts“ predhodnika škola Bauhaus koja je posle Prvog svetskog rata zamenika ovu školu pod vodstvom Valtera Gropijusa. To je bila nova škola, novog tipa gde su đaci posle jednogodišnje pripreme bili razvrstani u specijalne ateljeje gde su radili na konkretnim zadacima. 1911. godine su mu prijatelji osigurali narudžbinu zgrade pozorišta „Champ- Elisées“ u Parizu koju je on projektovao kao armiranobetonsku zgradu. Tek 1914. godine uspeo je da postavi pozorište i to za 1. izložbu Verkbunda u Kelnu.

Van de Velde iako Belgijanac odigrao je važnu ulogu u „German Werkbund“-u asocijaciji koja se bavila propagandom nemačkog dizajna i podupiranje odnosa između industrije i dizajnerima. 1914. godine je bio protiv mišljenja Hermana Mutesiusa koji je tražio standardizaciju u dizajnu dok je Van de Velde tražio izdizanje individualnosti pojedinih umetnika. Za vreme Prvog svjetskog rata živeo je Van de Velde u Švajcarskoj i Holandiji gde je projektovao „Kroller-Muller“ muzej u Otrelu a od godine 1926. – 1936. bio je profesor na univerzitetu u Gentu gde je projektovao univerzitetsku biblioteku koja je nazvana „Boekentoren“ (kula knjga). Van de Veldejeva arhitektura se karakteriše određenim plasičkim shvatanjima i daje prednost masivnom kamenu ili betonu pred čeličnim skeletom. Za ovo doba uobičajena biljna i figurativna motivacija je često zamenjena zaobljavanjem formi koje u poređenju sa antičkim ili renesansnim pristupom deluju dojmom mekoća i rastakanja.

Commons logo
U Wikimedijinom spremniku se nalazi još materijala vezanih uz: