Josip II, car Svetog rimskog carstva
| Josip II | ||
| Car Svetog Rimskog Carstva kralj Mađarske, Češke, Hrvatske i Slavonije nadvojvoda Austrije; vojvoda Tešina |
||
 |
||
| Vladavina | 1765 - 20. februar 1790 | |
|---|---|---|
| Prethodnik | Franjo I Marija Terezija |
|
| Nasljednik | Leopold II | |
|
|
||
| Supružnik | Izabela Marija Parmska Marija Josipa Bavarska |
|
| Djeca | Marija Terezija; Marija Kristina | |
| Dinastija | Habsburg-Lotaringija | |
| Otac | Franjo I, car Svetog Rimskog Carstva | |
| Majka | Marija Terezija Austrijska | |
| Rođenje | 13. mart 1741 Beč, Austrija |
|
| Smrt | 20. februar 1790 Beč, Austrija |
|
Josip II (13. mart 1741 - 20. februar 1790) bio je car Svetog Rimskog Carstva, kralj Njemačke ("Rimljana"), Ugarske, Hrvatske, Češke, te vladar ostalih habsburških posjeda.
Sadržaj |
Vladavina s majkom [uredi]
Rođen je kao treće dijete i prvi sin cara Franje I i carice Marije Terezije. Rođen je za vrijeme Rata za austrijsko naslijeđe, dok se njegova majka borila za svoje pravo da vlada Habsburškom monarhijom. Nazvala ga je po svetom Jospiu, kojem se molila za sina tokom trudnoće, iako je njena majka, Elizabeta Kristina od Braunschweig-Wolfenbüttela, insistirala da mu se da ime Karlo Franjo, po djedu i ocu.
Carsku je krunu naslijedio po očevoj smrti, 1765. godine, ali je de facto vlast dijelio sa majkom. Josip i Marija Terezija su imali različite poglede po pitanju upravljanja ogromnim carstvom, što je često vodilo do neslaganja i prepirki. Odnos između Marije Terezije i Josipa bio je komplikovan zbog razlike u njihovim ličnostima. U usporedbi s Marijom Terezijom, Josip je bio intelektualno superiorniji, ali majčina dominanta ličnost je često izazivala Josipovo povlačenje. I Josip i Marija Terezija su često prijetili da će abdicirati prilikom svojih prepiranja. U Josipovom interesu je bilo da ona ostane na prijestolju do svoje smrti, jer je tako imao nadređenog kojeg je mogao okrivljavati za svoje neuspjehe, te je tako izbjegavao preuzimanje odgovornosti za svoje postupke.[1]
Josip je sebe smatrao prosvijetljenim apsolutistom, te je održavao kontakt sa ruskom caricom Katarinom II, koju Marija Terezija nije podnosila. Sinu je prepustila apsolutnu kontrolu nad vojskom po smrti grofa Leopolda Josepha von Dauna.[2] S ministrima je isplanirao podjelu Poljske uprkos protivljenju Marije Terezije, koju ju je uvjerio da je već kasno odbaciti planove.
Samostalna vladavina [uredi]
Tek je 1780. godine smrt dominantne majke Josipu dala punu vladarsku moć. Njegova je vladavina obilježena brojnim reformama. Pri kraju svoje vladavine morao je povući gotovo sve osim one o vjerskoj toleranciji i o pravima kmetova. Nakon posjete Francuskoj i mnogim njenim pokrajinama, upoznajući nove načine života poput republikanstva, odlučio da i u svojoj državi provede neke demokratske reforme. Ukinuo je smrtnu kaznu i bezuspješno pokušao razoriti Osmanlijsko carstvo.
Ženio se dva puta, Izabelom Marijom Parmskom i Marijom Josipom Bavarskom. S prvom suprugom je imao dvije kćerke koje je nadživio, a s drugom nije imao djece. Naslijedio ga je brat, Leopold II.
Porodično stablo [uredi]
Reference [uredi]
Bibliografija [uredi]
- Browning, Reed: The War of the Austrian Succession Palgrave Macmillan 1995 ISBN 0-312-12561-5
- Crankshaw, Edward: Maria Theresa, Longman publishers 1969
- Dawson Beales, Derek Edward: Joseph II: In the shadow of Maria Theresa, 1741-1780
| Prethodnik: Franjo I |
Vojvoda Tešina 1765–1766 |
Nasljednik: Marija Kristina i Albert |
| Car Svetog Rimskog Carstva 1765–1790 |
Nasljednik: Leopold II |
|
| Prethodnik: Marija Terezija |
Kralj Ugarske, Hrvatske, Češke, Lodomerije i Galicije; nadvojvoda Austrije 1780–1790 |
 |
U Wikimedijinom spremniku se nalazi još materijala vezanih uz: |
