Kalcij fluorid

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigacija, traži
Kalcijum fluorid
Fluorite-unit-cell-3D-ionic.png
Općenito
Hemijski spoj Kalcijum fluorid
Druga imena Flourspar
Molekularna formula CaF2
CAS registarski broj 7789-75-5
Kratki opis bijeli kristal
Svojstva
Molarna masa 78,07 g/mol
Agregatno stanje čvrsto
Gustoća 3,18 g/cm3
Tačka topljenja 1402 °C
Tačka ključanja 2497 °C
Rastvorljivost nerastvorljiv
Rizičnost
NFPA 704
NFPA 704.svg
0
0
0
 

Kalcijum fluorid je nerastvorljivi ionski spoj kalcijuma i fluora. Prirodno se može naći kao mineral fluorit (ili fluorspar). Služi kao najznačajniji izvor fluora.

Karakteristike[uredi | uredi izvor]

Ovaj nerastvorljivi mineral ima kubičnu strukturu gdje su ioni kalcijuma koordinirani prema osam iona fluora dok je svaki ion fluora okružen sa četiri Ca2+ iona.[1]. Iako je čisti mineral bez boje, često poprima boju zbog raznih primjesa.

Reakcije[uredi | uredi izvor]

Između ostalih primjena, ovaj spoj služi i kao izvor fluorovodonika HF, hemikalije koja se često upotrebljava u industriji. Fluor se oslobađa iz minerala dodavanjem koncentrirane sumporne kiseline:

CaF2(s) + H2SO4 (l) → CaSO4 (s) + 2 HF (g)

Dobiveni HF se konvertuje u fluor, fluorougljik i ostale materijale koje sadrže fluor. Po podacima iz 1990tih, godišnje se proizvede oko 5 miliona tona.[2]

Primjena[uredi | uredi izvor]

Kalcijum fluorid se koristi kao materijal za staklo u područjima infracrvenog i ultraljubičastog dijela spektra, pošto je transparentan u područjima od 0,15 do 9 µm. Pošto je dosta intertan ovakva vrsta stakla se može upotrebljavati u hemijske svrhe. Prelama svjetlost u dva smijera. Prvobitni laseri 1960tih godina su radili na principu kalcijum fluorida sa dodatkom uranijuma. Također se koristi i kao fluks za topljenje i tečno procesiranje željeza, čelika i njihovih proizvoda, pošto je njegova tačka topljenja blizu tačke topljenja željeza i njegove sposobnosti da rastvori okside. Kalcijum fluorid je otrovan za ljude, mada je njegova otrovnost relativno bezopasna zbog nerastvorljivosti.

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ G. L. Miessler and D. A. Tarr: Inorganic Chemistry 3.izd., Pearson/Prentice Hall, str. 208, 253, 285, ISBN 0-13-035471-6
  2. ^ Holleman, A. F.; Wiberg, E.: Inorganic Chemistry, Academic Press, San Diego, 2001, ISBN 0-12-352651-5