Konrad II, kralj Sicilije

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigacija, traži
Question book-new.svg Ovaj članak ili neka od njegovih sekcija nije dovoljno potkrijepljena izvorima (literatura, web stranice ili drugi izvori).
Sporne rečenice i navodi bi mogli, ukoliko se pravilno ne označe validnim izvorima, biti obrisani i uklonjeni. Pomozite Wikipediji tako što ćete navesti validne izvore putem referenci, te nakon toga možete ukloniti ovaj šablon.
Konrad II i III
Konradin.jpg
Kralj Sicilije
Vladavina 1254-1258
Prethodnik Konrad I
Nasljednik Manfred
Kralj Jeruzalema
Vladavina 1254-1268
Prethodnik Konrad II
Nasljednik Hugo
Dinastija Hohenstaufen
Otac Konrad I, kralj Sicilije
Majka Elizabeta od Bavarske
Rođenje 25. mart 1252.
Smrt 29. oktobar 1268.

Konradin (25. mart 1252-29. oktobar 1268) je bio kralj Sicilije kao Konrad II i kralj Jeruzalema kao Konrad III.

Djetinjstvo[uredi | uredi izvor]

Konradinovi roditelji su bili Konrad I, kralj Sicilije, Njemačke i Jeruzalema, i Elizabeta od Bavarske. Kao dvogodišnjak je naslijedio od oca krune Sicilije i Jeruzalema. Odrastao je na dvoru svog daidže, bavarskog vojvode Ludovika II, zajedno s tri godine starijim badenskim vojvodom Fridrikom I. Njegovim kraljevinama su u njegovo ime upravljali regenti. Na Siciliji je regent bio vanbračni polubrat njegovog oca, Manfred, koji je razvijao planove da uzurpira krunu.

O Konradinovom izgledu i karakteru se malo zna, osim da je bio "lijep kao Abesalom" i da je "dobro govorio latinski". Iako je njegov otac skrbništvo nad njim povjerio Crkvi, papa Inocent IV je mrzio Konradina jednako kao i njegovog oca i djeda, cara Fridrika II. Inocentov nasljednik, papa Aleksandar IV, postupao je jednako s Konradinom. Njegove zemlje u Njemačkoj nudio je kastiljskom kralju Alfonsu X i zabranio je biranje Konradina za kralja Njemačke.

Gubitak Sicilije[uredi | uredi izvor]

Godine 1258. amidža Manfred ga je zbacio sa sicilijanskog prijestolja i okrunio se kao kralj Sicilije, pod izgovorom da je do njega došla vijest o Konradinovoj smrti. Konradin je preuzeo upravu nad Švabijom 1262. godine, te je proveo neko vrijeme u svoom vojvodstvu. Godine 1266. anžuvinski grof Karlo I je, na poziv pape Klementa IV, porazio i ubio Manfreda, te se okrunio za kralja Sicilije. I Gvelfi i Gibelini su poslali Konradinu poziv da dođe u Siciliju i oslobodi je od anžuvinskog grofa. Rimski senator Henrik Kastiljski ponudio mu je podršku Rima. Konradin je prešao Alpe i u Veroni izdao manifest kojim je ponovo položio pravo na krunu Sicilije.

Bitka za Siciliju[uredi | uredi izvor]

Pogubljenje kralja Konradina

Bez obzira na gubitak podrške daidže Ludovika i ostalih saputnika koji su se vratili u Njemačku, prijetnji Klementa IV i nedostatka novca, činilo se da će Konradin ostvariti svoj cilj. Njegove su se pristalice, među kojima je bio i kastiljski infant Henrik, okupljale širom Italije i proglasile ga kraljem Sicilije. Rim je entuzijastično primio njegovu vojsku, a kralju su dobrodošlicu poželjeli i u Paviji, Pisi i Sieni. U septembru 1267. godine se u sicilijanski grad Sciacca iskrcala kastiljska flota, predvođena kastiljskim infantom Fridrikom, uz veliki broj vitezova iz Pise i kastiljskih vitezova iz Tunisa. Većina ostrva je bila u pobuni protiv anžuvinskog grofa Karla kojem su samo Palermo i Messina ostale vjerne. Pobuna se proširila na Kalabriju i Apuliju. U novembru iste godine papa ga je ekskomunicirao, ali su Konradinove flote ipak pobijedile Karlove. U julu 1268. Konradin je i sam ušao u Rim.

Pošto je skupio još pristalica, marširao je prema Luceri kako bi se pridružio arapskoj vojsci koja je ondje bila stacionirana još od vladavine njegovog djeda. Dana 23. augusta 1268. godine Konradinova vojska, sastavljena od Italijana, Španaca, Arapa i Nijemaca, sukobila se s Karlovom francuskom vojskom na brdovitom predjelu Tagliacozzo u središnjoj Italiji. Konradinova vojska je bila u prednosti u početku, ali je nakon gotovo pobjedonosnog trenutka i niza grešaka poražena od strane Karlove vojske. Konradin je uspio pobjeći s bojnog polja i stigao je do Rima, kojeg je po savjetu napustio zaputivši se u Asturu u pokušaju da zaplovi prema Siciliji. Međutim, Karlo ga je tu 8. septembra zarobio zajedno s njegovim nerazdvojnim prijateljem, badenskim vojvodom.

Smrt i naslijeđe[uredi | uredi izvor]

Spomenik Konradinu kojeg je podigao Bertel Thorvaldsen na zahtjev budućeg bavarskog kralja Maksimilijana II

Suđeno mu je kao izdajniku. Dana 29. oktobra 1268. godine šesnaestogodišnji Konradin i devetnaestogodišnji Fridrik javno su pogubljeni. Njihovi egzekutori se nisu potrudili dostojno ih sahraniti. Posmrtni ostaci Konradina i Fridrika su kasnije, na molbu Konradinove majke, sahranjeni u crkvi Santa Maria del Carmine koju je osnovala.

Konradin je bio posljednji član dinastije Hohenstaufen koju je njegova smrt osudila na izumiranje. Kako je Konradin bio posljednji potomak svoje pranane, jeruzalemske kraljice Marije, u Jeruzalemu je nakon njegove smrti izbio sukob oko krune koji je okončan u korist budućeg kiparskog kralja Huge III.

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]


Prethodnik:
Konrad I i II
Kralj Sicilije
1254-1258
Nasljednik:
Manfred
Kralj Jeruzalema
1254–1268
Nasljednik:
Hugo


Commons logo
U Wikimedijinom spremniku se nalazi još materijala vezanih uz: