Remake (film)

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigacija, traži
Remake
Remake.jpg
Režiser Dino Mustafić
Producent Enes Cviko
Scenarist(i) Zlatko Topčić
Uloge Ermin Bravo
Aleksandar Seksan
Ermin Sijamija
Dejan Acimović
Lucija Serbedzija
François Berléand
Evelyne Bouix
Muzika Adi Lukovac
Žanr drama
Montaža Andrija Zafranović
Distributer Forum Film
Datum izlaska Holandija
23. januar 2003. godine
BiH
22. februar 2003. godine
Francuska
25. marta 2003. godine
Trajanje 102 minuta
Zemlja BiH, Francuska, Turska
Jezik bosanski, francuski

Remake (fonol.: Rimejk) je bosanskohercegovački film iz 2003. godine rađen u tursko-francuskoj koprodukciji bosanskohercegovačkog režisera Dine Mustafića. Scenario potpisuje Zlatko Topčić.

Radnja filma je urađena prema istinitoj priči i paralelno prati tragičnu sudbinu oca i sina, Ahmeda (Miralem Zupčević, Ermin Sijamija) i Tarika Karage (Ermin Bravo) tokom Drugog svjetskog rata i opsade Sarajeva.

Premijerno prikazivanje je imao Međunarodnom filmskom festivalu u Rotterdamu 23. januara 2003. godine. U Bosni i Hercegovini je prvi put prikazan 22. februara iste godine.

Priča[uredi | uredi izvor]

Prva scena filma se odvija u novembru 1993. godine u Parizu gdje Tarik Karaga (Ermin Bravo) na jednom prijemu producentske kuće koja želi snimiti film po njegovom scenariju, dobija riječ da se predstavi okupljenim gostima. Tada doživljava flešbek i radnja se vraća u mart 1992. godine u Sarajevo.

Tarik završava svoj scenario za film "Čovjek niotkud" koji prati priču njegovog oca Ahmeda Karage (Miralem Zupčević, Ermin Sijamija) prije i za vrijeme fašističke okupacije Sarajeva. Priča seli u proljeće 1941. godine kada Ahmed sa svojom djevojkom Evom Bebek (Lucija Šerbedžija) i prijateljem Markom Kalabom (Slaven Knezović) tokom večernjeg izlaska u jednoj gostionici prihvati duel u snazi sa lokalnim snagatorom Don Dragiša de la Kuveljom (Aldin Zulić) kojeg pobjeđuje. Nastaje metež iz koga uspijevaju pobjeći. Nakon što Ahmed odlazi zbog obaveza, Marko iskazuje simpatije prema Evi.

Radnja se vraća u predratno Sarajevo. Alma Dizdarević (Helena Minić), Tarikova djevojka, tokom izlaska poslije zajedničke prepirke odlazi nakon čega zajedno sa najboljim prijateljem Mirom Jovanovićem (Aleksandar Seksan), Tarik odlazi na vožnju po gradu. U Mirinom stanu ih dočekuje njegova majka Desa Jovanović (Jasna Diklić) uznemirena zbog njihovom kasnog povratka kući na Grbavicu svjesna trenutnog stanja u Sarajevu. Tarik i Miro naredni dan odlaze u poštu i šalju svoj scenario u Pariz. Dok na igralištu ispred zgrade igraju košarku sa prijateljima pored prolazi povorka uzvikujući parole protiv rata. Priča se kratko vraća u 1941. gdje slična masa ljudi, paradoksalno, uzvikuje "Bolje rat nego pakt". U obližnjem stanu se pored zabave odvija sastanak komunističkog pokreta sa Markom na čelu.

Na brdu iznad Sarajeva Tarik i Alma ponovo uživaju u svojoj ljubavi u jednoj poslijednih mirnih noći u njihovim životima. Ahmed i Tarik na Grbavici provode dane u stanu zbog stalne opasnosti vani slušajući vijesti na televiziji. U stan upada srpska vojska tražeći oružje. Nakon pretresa stana odvode Tarika koji putem doživljava sve strahote kroz koje prolaze nesrpsko stanovništvo Grbavice. Dolazi u štab gdje njega i još nekoliko ljudi ispituje komšija, "Vojvoda" Mišo (Dejan Acimović) koji im naređuje da sa Jevrejskog groblja donesu leš njegovog brata koji je tamo ubijen.

Septembra 1941. godine Sarajevo je već okupirano. Ahmed i Eva u šetnji kroz grad svjedoče terorisanju Jevreja i neistomišljenika te uništavanju njihove imovine, pritom vidjevši svu ozbiljnost situacije u kojoj su. Ahmed osjeća sve veću odvratnost prema fašizmu spreman da se pridruži komunističkom pokretu.

Desa se često brine o Almi i njenom bratu Adisu (Haris Begović) dok se Miro krije u stanu izbjegavajući mobilizaciju. On i Alma odlučuju da iskoriste smrt komšinice Čehinje kako bi sakriveni u kovčege prešli u slobodni dio grada. Međutim, na srpskoj liniji otkrivaju Mira i šalju ga na front dok Alma uspijeva ostati neotkrivena zahvaljujući starom prijatelju Srbinu, Mikiju (Jasmin Mekić). Radnja se ponovo nakratko vraća u 1941. godinu. Nakon što Ahmeda hapse Ustaše, Eva uplašena odlazi u Markov stan gdje zajedno provode noć.

Tarik je na prisilnom radu u okolini grada. Dok radi na iskopavanju bunkera, iznenada ga poziva Miro, maskiran i u uniformi srpske vojske. Miro mu obećava pomoć i saopštava mu da je Alma prešla u slobodni dio grada. Vojvoda Mišo ispituje Tarika o radnji u njegovom scenariju zaintrigiran činjenicom da ga UN i Crveni krst intenzivno traže.

U aprilu 1942. godine Ahmed je doveden na ispitivanje u ustaški štab u Rajlovcu, pokraj Sarajeva. Ustaški isljednik (Admir Glamočak) mu nudi slobodu u zamjenu da potpiše svoj cenzurisani tekst iz novina u kome napada tadašnje okupatore i brani prava Jevreja i Srba. Odbija i biva poslan na prisilni rad.

Tarika u logoru posjećuje Jovo, isti onaj vojnik koji ga je i odveo iz njegovog stana, tražeći na neki način oprost i upozoravajući ga na Mišu. Tarik pronalazi leš mrtvog Adisa i pada u očaj. Naredno veče, uz pomoć Mire i Jove, uspijeva pobjeći preko rijeke. Jova ubija Vojvoda, a čini se da i Miru pronalazi ista sudbina. Tarik dolazi do linije razgraničenja i ponovo pada u ruke srpske vojske.

Marko i ostali pripadnici Narodno-oslobodilačke partije dobijaju nalog za ubistvo Željka Bebeka, Evinog oca. Međutim, greškom ubijaju upravo nju. U srpskom koncentracionom logoru u kom je sada Tarik, nakon oskudnog obroka, trojica glavešina pozivaju "Pjevača" (Mario Drmać) pred njih nakon čega ga brutalno prebijaju. Tarika prozivaju i saopštavaju mu da leti za Pariz i da je rat za njega završen.

Priča se vraća tamo gdje je počela, na bogatom ali trivijalnom prijemu na koji dolazi u pratnji Katrin Leconte (Evelyne Bouix), supruge od vlasnika produkcijske kuće. Nakon što dobija riječ, uspijeva samo izgovoriti "Zastavite rat u Bosni". Na terasi upoznaje Mirsada Alihodžića "Hodžu" (Zijah Sokolović), izbjeglicu iz BiH koji se u Francuskoj dobro snašao i zarađuje na račun rata.

Ahmed završava u koncentracionom logoru Jasenovac. Uz puno sreće za dlaku uspijeva izbjeći likvidaciju, baš kao i njegov sin 50 godina kasnije. Tarik u šetnji Parizom iznenada ugleda portret "Vojvode" Miše, svog mučitelja i bivšeg komšije. Uspijeva ga pratiti i saznati za mjesto stanovanja.

U okupiranoj Jugoslaviji Marko uspijeva spasiti Ahmeda u razmjeni. Marko izbjegava spominjati Evu. Radnja se vraća u glavni grad Francuske. Tarik od Hodže traži da pokuša saznati šta je s njegovim ocem, Almom i Mirom te traži pištolj. Polahko se priprema da ubije Mišu. U oslobođenom Sarajevu Ahmed uspijeva pronaći Evin grob. Od sveštenika saznaje pravu istinu vezanu za njenu smrt. Dolazi kod Marka i nakon što mu ovaj priznaje sve, ubija ga. Paralelno se završava i ta jedna strana priče u filmu i snimanje Tarikovog filma. U međuvremenu, on i Katrin upadaju u emotivnu vezu. Tarik saznaje da su mu otac i Alma ubijeni snajperom.

Konačno odlučuje osvetiti se mučitelju. Savladava ga i bez riječi uperuje pištolj u njega ali ne puca. Vraća se kod producenta i saopštava Katrin da odlazi. Radnja se seli u juli 1994. godine gdje Tarik, pripadnik Armije RBiH, vodi akciju na Špicastoj stijeni. Prilaze neprijateljskom uporištu i ubijaju sve u bunkeru. Tarik ulazi unutra i pronalazi Miru, još uvijek živog, kome u tom trenutku ispada osigurač od bombe. Tarik ne shvatavši ništa, ostaje ispred i u zadnjoj sceni bomba razara bunker.

Glumci[uredi | uredi izvor]

Priznanja[uredi | uredi izvor]

Nagrade[uredi | uredi izvor]

  • 2003. godine Munich Film Festival - Specijalna nagrada
  • 2004. godine Wine Country Film Festival - Nagrada za Mir i Kulturalno razumjevanje

Nominacije[uredi | uredi izvor]

  • 2003. godine Istanbul International Film Festival - Najbolji film
  • 2003. godine Paris Film Festival - Najbolji film

Kritika[uredi | uredi izvor]

Remake je debitantski film režisera Dine Mustafića [1], koji postavlja tezu o historiji koja se krvavo ponavlja, odnosno o tome da su oni koji nisu naučili povijesne lekcije prisiljeni ponoviti ih pa je tako film prožet simbolima i alegorijama. Scena sa početka filma sa Ahmedom Karagom i snagatorom Don Dragišom de la Kuveljom simbolizira da sila ne mora nužno pobjediti, papir kojeg pale Tarik i Alma na brdu iznad Sarajeva predstavlja granate, vatru i sav užas koji uskoro slijedi. Ahmed umalo umire radi odbrane svojih komšija Srba, koji ga ironično pedesetak godina kasnije ubijaju. Upečatljiva je scena s "Pjevačem" u logoru koju je kritika ocijenila kao jedno od ključnih u cijelom filmu.

Uglavnom je pohvaljena emocionalna angažiranost sa nekoliko veoma potresnih i dirljivih scena. Glavna tema je pitanje koje se toliko često postavlja na ovim prostorima poslije svih događanja u prošlosti; osveta ili oprost. Film na kraju da je odgovor na tu dilemu. Dino Mustafić je u jednom od intervjua rekao: "Potrebni su nam katarzični filmovi koji govore o našoj skoroj prošlosti. Oni su jednako važni kao svjedočanstvo da se zlo i glupost rata ne ponovi."[2].

U Bosni i Hercegovini je doživio ogromnu popularnost i publika ga ocjenjuje veoma visokom ocjenom. Godine 2003. je bio najgledanije filmsko ostvarenje u matičnoj zemlji[3]. Portal IMDb ga je ocjenio ocjenom 7,6/10. Film je doživio i uspjeh u inostranstvu. Prikazivan je na festivalima u Holandiji, Poljskoj, Hrvatskoj, Francuskoj, Turskoj, Njemačkoj, Češkoj dok je u Mađarskoj doživio i TV premijeru.

Veoma bitna je činjenica da film nije bio debitantski samo za Dinu Mustafića već i za scenaristu Zlatka Topčića kao i za glavnog glumca Ermina Bravu, Ermina Sijamiju, Marija Drmaća te za mladu hrvatsku glumicu Helenu Minić što ovo ostvarenje čini unikatnim. Bitno je i pojavljivanje svjetski poznatih francuskih glumaca François Berléanda i Evelyne Bouix. Istaknutu ulogu su imali i hrvatski glumci Dejan Acimović, Lucija Šerbedžija i Slaven Knezović.

Također pogledajte[uredi | uredi izvor]

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]

Info
Remake na Internet Movie Database

Reference[uredi | uredi izvor]