Šehitluci (Banja Luka)

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Jump to navigation Jump to search
Šehitluci - Pogled od Ferhadija džamije
Šehitluci - Pogled sa Pobrđa

Šehitluci (1992. preimenovani u Banj brdo) je naziv za brdo visine 431 m iznad Banje Luke, koje u lancu sa Ponirom i Starčevicom dominira na južnim i jugoistočnim padinama Čemernice. Putna komunikacija od centra grada do njegovog vrha duga je oko 5 km. Ispod Šehitluka, na jugoistoku je stari dio Banjaluke – Gornji Šeher, kroz koji protiče Vrbas.[1][2][3] Uz Vrbas prolazi magistralna cesta M-16. Nekada su ova brda bila obrasla hrastovo-grabovom šumom i pošumljenim crnim borom, a kasnije su krčenjem su napravljeni prostori za privatne kuće i komunalnu infrastrukturu. Prema sjeveroistoku, u podnožju ovih brda, preko Vrbasa počinje Banjalučko polje, koje se završava negdje na početku Lijevča. Idući uz rijeku Vrbanju, magistralnom cestom M-4, dolazi se u prigradsko banjalučko naselje Vrbanju.[4]

Sa kompleksa Starčevica – Ponir – Šehitluci teče nekoliko potočića i potok Ponir, lijeva pritoka Vrbanje, čije je ušće sjeverno od Vrbanje, prema Banjoj Luci. U rejonu njegovog ušća, u Vrbanju se ulijevalju i njene desne pritoke Jazavčev i Zavrduški potok

Ime[uredi | uredi izvor]

Prema neprovjerljivim pripovijedanjima, prilikom jednog od čestih upada Austrijanaca na teritoriju Kobaške kapetanije, krajem 18. stoljeća, u pružanju otpora, poginulo je nekoliko banjalučkih muslimana. Njih dvojica ili trojica su ukopana na brdu iznad Gornjeg Šehera, gdje je kasnije podignuto turbe. Nakon Prvog svjetskog rata, taj spomen objekat je spaljen, a 1933. godine općinska administracija podigla je omanju piramidu u znak sjećanja na šehite, u blizini šumarske kuće koja je podignuta 1938. Od tada se udomaćio naziv Šehitluci. Ime je kasnije promijenjeno u Banj brdo.

Historija[uredi | uredi izvor]

Na vrhu Šehitluka nalazi se spomenik bosanskokrajiškim partizanima koji su pali za vrijeme Drugog svjetskog rata (1941—45). Spomenik (visine 13 m i dužine 24 m) kreirao je jugoslavenski akademski kipar Antun Augustinčić.

Također pogledajte[uredi | uredi izvor]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ http://www.kartabih.com/
  2. ^ Vojnogeografski institut, Izd. (1955): Banja Luka (List karte 1:25.000, Izohipse na 10 m). Vojnogeografski institut, Beograd.
  3. ^ Spahić M. et al. (2000): Bosna i Hercegovina (1:250.000). Izdavačko preduzeće „Sejtarija“, Sarajevo.
  4. ^ Mučibabić B., ur. (1998). Geografski atlas Bosne i Hercegovine. Sarajevo: Geodetski zavod BiH. ISBN 9958-766-00-0. 

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]