Aldolaza

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Jump to navigation Jump to search
Identifikatori
Simbol Šablon:HGNC, Šablon:HGNC, Šablon:HGNC
PDB 1ald, 2ald, 4ald ([http://www.rcsb.org/pdb/cgi/explore.cgi?pdbId=1ald 1ald, 2ald, 4ald RCSB PDB] [http://www.rcsb.org/pdb/cgi/explore.cgi?pdbId=1ald 1ald, 2ald, 4ald PDBe] [http://www.rcsb.org/pdb/cgi/explore.cgi?pdbId=1ald 1ald, 2ald, 4ald PDBj])

Aldolaza (fruktozo 1,6-bisfosfat aldolaza) je enzim koji katalizira razlaganje fruktoza 1,6-bisfosfata u dihidroksiaceton (DHAP) i gliceraldehid 3-fosfat (CAP). To je je enzim koji katalizira aldolne (stvaranje aldola) ili njihove suprotne reakcije. Tremin se često odnosi na bilo koju vrstu fruktozo-bisfosfatne aldolaze, ali se može odnositi i na druge enzime, kao što je onaj koji gradi sijalne kiseline.

Ova reakcija je dio glikolize i stoga je, u svim živim bićima, neophodna za oporavak ugljikohidrata. Kod kičmenjaka su poznate tri izoforme enzima, koje su lokalizirane u mišićima (A), jetrai (B) i u mozgu (C) . kodirane posebnim genima, odnosno genetičkim kodom. Mutacije na jednom od ovih gena mogu dovesti do poremćaja nedostatka aldolaze. Nedostatak, primjerice , aldolaze A može izazvati do rabdomiolizu i oblik hemolitskeka anemije.[1]

Aldolaza B se javlja u jetri, ali je također prisutna i u bubregu. Evolucijski je najstarija izoforma, kao ona koja se nalazi u bakterija i biljaka.

Aldolazno katalizirano razlaganje fructozo-1,6-bisfofata (1) na dihidroksiacetonfosfat (2) i glicerinaldehid-3-fosfat (3)

Aldolaza B ima još jednu funkciju, što je posebno važno u bubrezima. Tu se stalno odvija resorpcija komponenti krvi putem endocitoze. Preduvjet za regulaciju vezikule i druge ćelije u zatvorenom prostoru je zakiseljavanje V-oblikom ATPaza, transportnih proteina u odgovarajućim membranama sastavljenim od nekoliko podjedinice. Za ovaj sklop Aldolaza B bitne; ova funkcija je potpuno nezavisan od navedenih enzimskih funkcija.[2][3][4][5]

Također pogledajte[uredi | uredi izvor]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Todd A. Swanson S., Kim I., Glucksman M. J. (2010): BRS biochemistry, molecular biology, and genetics, 5th Ed. Lippincott Raven, ISBN 978-0781798754.
  2. ^ Lindhorst T. (2007): Essentials of carbohydrate chemistry and biochemistry. Wiley-VCH, 3527315284}}
  3. ^ Robyt F. (1997): Essentials of carbohydrate chemistry. Springer, ISBN 0387949518.
  4. ^ Laidler K. J. (1978): Physical chemistry with biological applications. Benjamin/Cummings, Menlo Park, ISBN 0-8053-5680-0.
  5. ^ Bajrović K, Jevrić-Čaušević A., Hadžiselimović R., Ed. (2005): Uvod u genetičko inženjerstvo i biotehnologiju. Institut za genetičko inženjerstvo i biotehnologiju (INGEB), Sarajevo, ISBN 9958-9344-1-8.

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]