Edina Kamenica

Edina Kamenica (Sarajevo, 1956 -) jeste bosanskohercegovačka novinarka. Rođena je 1956. u Sarajevu. Diplomirala je novinarstvo 1978. u drugoj generaciji studenata na Univerzitetu u Sarajevu. Na trećoj godini fakulteta upisuje i Pravni fakultet u Sarajevu.

Novinarski rad

Na trećoj godini prava počinje pisati za list Komunist, na poziv novinara Hamze Bakišića. Njen prvi tekst je bio “Kad komunista šuti”, o problemima u radu jednog preduzeća iz Breze. Radila je za Komunist sve do ukidanja lista, i odbila raditi u Opštinskom komitetu SK Cazin jer se željela baviti isključivo novinarstvom. Kasnije, počinje pisati za dnevni list Oslobođenje, Svijet, Unu, Večernje novine, Al jazeera Balkans i dr.

Oslobođenju se pridružila tokom rata gdje je radila sve do penzije u januaru 2021.

Svjedočenje pred Sudom BiH

Tužilaštvo Bosne i Hercegovine koristilo je tekstove Edine Kamenice kao dokazni materijal na suđenju ratnom zločincu Veselinu Vlahoviću Batku. Na suđenju Kamenica je kao svjedokinja potvrdila autentičnost 29 novinskih tekstova koji su objavljeni 1993. i 1997, kao i članaka iz drugih dnevnih listova, a koji sadrže svjedočenja ljudi koji su živjeli na Grbavici, Vracama i Kovačićima Godine 1992. Objavila je serije tekstova "Svjedočanstva; tihi nestanci sa Grbavice i Vraca" 1993. i "Batko; krvolok koji se boji pauka" 1997.. Njeni tekstovi i svjedočenje doprinijeli su osuđujućoj presudi.

Drugo

Njeno pisanje o malom austrougarskom groblju na Zmajevcu doprinijelo je upisu lokaliteta u Sarajevski registar kulturne baštine i inspirisalo nastanak nagrađivanog dokumentarnog filma Ludvig von Sarajevo.

Po njenoj priči 2000. je snimljen igrani film Mliječni put za koji je potpisana kao scenaristkinja zajedno sa Almirom Imširevićem.

Nagrade

Kamenica je dobitnica priznanja za novinarstva.

• 1996. je bila proglašena za najboljeg novinara i Savez novinara BiH dodijelio joj nagradu za članak godine pod naslovom 'Ljiljan na podu',
• 2008. bila je proglašena novinarom godine u kategoriji printano novinarstvo.