Integrin

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Integrin alphaVbeta3 extracellular domains
PDB 1jv2 EBI.jpg
Struktura vanćelijskog segmenta integrina alfa V-beta3.[1]
Identifikatori
SimbolIntegrin_alphaVbeta3
PfamPF08441
Pfam klanCL0159
InterProIPR013649
SCOP21jv2 / SCOPe / SUPFAM
OPM superporodica176
OPM protein2knc
Membranom13
Dostupne proteinske strukture:
Pfam  strukture / ECOD  
PDBRCSB PDB; PDBe; PDBj
PDBsumsažetak strukture
Citoplazmatsi region integrina alfa
PDB 1dpk EBI.jpg
Struktura šaperonskog proteina PAPD.[2]
Identifikatori
SimbolIntegrin_alfa
PfamPF00357
InterProIPR000413
PROSITEPDOC00215
SCOP21dpk / SCOPe / SUPFAM
Dostupne proteinske strukture:
Pfam  strukture / ECOD  
PDBRCSB PDB; PDBe; PDBj
PDBsumsažetak strukture
Beta lanac integrina (vWA)
Integrinalpha.png
Identifikatori
SimbolIntegrin_beta
PfamPF00362
InterProIPR002369
SMARTSM00187
PROSITEPDOC00216
SCOP21jv2 / SCOPe / SUPFAM
Dostupne proteinske strukture:
Pfam  strukture / ECOD  
PDBRCSB PDB; PDBe; PDBj
PDBsumsažetak strukture
PDB1jv2, 1kup, 1kuz, 1l3y, 1l5g, 1m1x, 1m8o, 1s4x, 1txv, 1ty3, 1ty5, 1ty6, 1ty7, 1tye, 1u8c
Citoplazmatski domen integrina beta 7: kompleks sda filaminom
PDB 2brq EBI.jpg
Kristalna struktura filaminskog ponavljanja 21 kompleksirana s integrinom beta 7 peptida citoplazmatskog repa
Identifikatori
SimbolIntegrin_b_cyt

Integrini su transmembranski receptori koji olakšavaju adheziju ćelija–ćelija i ćelija–vanćelijski matriks (ECM).[3] Nakon vezivanja liganda, integrini aktiviraju puteve transdukcije signala koji posreduju ćelijskim signalima kao što su regulacija ćelijskog ciklusa, organizacija unutarćelijskog citoskeleta i kretanje novih receptora do ćelijske membrane. Prisustvo integrina omogućava brze i fleksibilne reakcije na događaje na površini ćelije (npr. signal trombocita za pokretanje interakcije sa faktorima koagulacije.

Postoji nekoliko tipova integrina, a jedna ćelija na svojoj površini uglavnom ima više različitih. Integrini se nalaze u svih životinja, dok se integrin-slični receptori nalaze u biljnim ćelijama.[3]

Integrini djeluju zajedno s drugim proteinima, kao što su kadherini, superporodica imunoglobulina molekula ćelijske adhezije, selektini i sindekani, da posreduju u interakcijkama ćelija – ćelija i ćelija – vanćelijski matriks. Ligandi za integrine uključuju fibronektin, vitronektin, kolagen i laminin.

Struktura[uredi | uredi izvor]

Integrini su obvezni heterodimeri sastavljeni od α i β podjedinice. Nekoliko gena kodira višestruke izoforme ovih podjedinica, što dovodi do niza jedinstvenih integrina različite aktivnosti. Integini su kod sisara sastavljeni od osamnaest α i osam β podjedinica,[4] u rodu Drosophila pet α i dvije β podjedinice, a kod nematode Caenorhabditis dvije α i jedna β podjedinica.[5] Obje α podjedinice su transmembranski proteini klase I, tako da svaka jednom prodire u plazmamembranu i može imati nekoliko citoplazmatskih domena.[6]

Alfa (sisari)
Gen Protein Sinonimi
ITGA1 CD49a VLA1
ITGA2 CD49b VLA2
ITGA3 CD49c VLA3
ITGA4 CD49d VLA4
ITGA5 CD49e VLA5
ITGA6 CD49f VLA6
ITGA7 ITGA7 FLJ25220
ITGA8 ITGA8
ITGA9 ITGA9 RLC
ITGA10 ITGA10 PRO827
ITGA11 ITGA11 HsT18964
ITGAD CD11D FLJ39841
ITGAE CD103 HUMINAE
ITGAL CD11a LFA1A
ITGAM CD11b MAC-1
ITGAV CD51 VNRA, MSK8
ITGA2B CD41 GPIIb
ITGAX CD11c
Beta (sisari)
Gen Protein Sinonimi
ITGB1 CD29 FNRB, MSK12, MDF2
ITGB2 CD18 LFA-1, MAC-1, MFI7
ITGB3 CD61 GP3A, GPIIIa
ITGB4 CD104
ITGB5 ITGB5 FLJ26658
ITGB6 ITGB6
ITGB7 ITGB7
ITGB8 ITGB8

Varijante nekih podjedinica nastaju diferencijalnom preradom RNK; naprimjer, postoje četiri varijante beta-1 podjedinice. Kroz različite kombinacije α i β podjedinica, generiraju se 24 jedinstvena integrina sisara, isključujući varijante prerade i glikozilacije.[7]

Podjedinice integrina obuhvataju ćelijsku membranu i imaju kratke citoplazmatske domene od 40–70 aminokiselina. Izuzetak je beta-4 podjedinica koja ima citoplazmatski domen od 1.088 aminokiselina, jedan od najvećih od svih membranskih proteina. Izvan ćelijske membrane, α i β lanci leže blizu jedan drugom, dužinom od oko 23 nm; konačnih 5  nm N-krajevi svakog lanca čini vezani ligand regiona za ECM. Upoređivani su s jastogovim kandžama, iako zapravo ne "štipaju" svoj ligand, već hemijski komuniciraju s njim u unutrašnjosti "vrhova" svojih "kliješta".

Molekulska masa podjedinica integrina može varirati od 90  kDa do 160 kDa. Beta podjedinice imaju četiri cisteinom – bogate ponavljajuće sekvence. I α i β podjedinice vežu nekoliko dvovalentnih kationa. Uloga dvovalentnih kationa u α podjedinici je nepoznata, ali može stabilizirati nabore proteina. kationi u β podjedinicama su zanimljiviji: oni su direktno uključeni u koordinaciju barem nekih liganda na koje se integrini vežu.

Integrini se mogu kategorizirati na više načina. Naprimjer, neki α lanci imaju dodatni strukturni element (ili "domen") umetnut prema N-kraju, alfa-A domena (takozvanoj jer ima sličnu strukturu kao A-domeni u proteinu von Willebrandov faktor; naziva se i α-I domenom). Integrini koji nose ovaj domen ili se vežu za kolagene (npr. integrini α1 β1 i α2 β1), ili djeluju kao ćelija-ćelija adhezijske molekule (integrini porodice β2). Ovaj α-I domen je mjesto vezanja za ligande takvih integrina. Oni integrini koji ne nose ovaj umetnuti domen imaju i A-domen na svom mjestu vezanja za ligand, ali ovaj A-domen nalazi se na β podjedinici.

Struktura[uredi | uredi izvor]

Uprkos dugogodišnjim naporima, otkrivanje strukture visoke rezolucije integrina pokazalo se izazovnim, jer su membranski proteini klasično teški za prečišćavanje, a integrini su veliki, složeni i povezani sa mnogim stablima šećera ("visoko glikozilirani "). Niskorezolucijske slike deterdženatskog ekstrakta integrina GPIIbIIIa , u niskoj rezoluciji, dobijene su elektronskom mikroskopijom. Čak su donijeni i podaci iz indirektnih tehnika koje istražuju svojstva rastvora integrina ultracentrifugiranjem i rasipanjem svetlosti, kombinirane s fragmentarnim kristalografskim ili NMR podacima visoke rezolucije. To je obavljeno iz pojedinačnih ili upareni domena pojedinačnih integranskih lanaca i molekulskim modelima postuliranim za ostatak lanaca.

X-kristalna struktura dobijena za kompletan vanćelijski region jednog integrina, αvβ3, pokazuje molekulusavijenu u obrnuti V-oblik koji potencijalno dovodi do vezanja mjesta liganda u blizini ćelijske membrane. Što je još važnije, dobijena je također kristalna struktura za isti integrin vezan za mali ligand koji sadrži RGD-sekvencu, lijek cilengitid.[8] Kao što je gore detaljno objašnjeno, ovo je konačno otkrilo zašto su dvovalentni kationi (u A-domenima) kritični za vezanje RGD-liganda za integrine. Vjeruje se da je interakcija takvih sekvenci s integrinom primarni prekidač kojim ECM djeluje na ponašanje ćelija.

Struktura postavlja mnoga pitanja, posebno u vezi sa vezanjem liganda i transdukcijom signala. Mjesto vezanja liganda usmereno je prema C-kraju integrina, regionu u kojem molekula izlazi iz ćelijske membrane. Ako iz membrane izlazi ortogonalno, mjesto vezanja liganda bi očigledno bilo ometano, pogotovo jer su ligani integrana obično masivne i dobro umrežene komponente ECM-a. Zapravo se malo zna o uglu koji membranski proteini imaju prema ravnini membrane; ovo je problem koji je teško riješiti dostupnim tehnologijama. Struktura integrina skrenula je pažnju na ovaj problem, koji može imati općenite implikacije na način funkcioniranja membranskih proteina. Čini se da su integrirani transmembranski heliksi nagnuti, što nagovještava da izvanstanični lanci možda nisu pravokutni u odnosu na površinu membrane.

Iako se kristalna struktura iznenađujuće malo promijenila nakon vezanja za cilengitid, sadašnja hipoteza je da funkcija integrina uključuje promjene oblika, kako bi se mjesto vezanja liganda pomaklo u pristupačniji položaj, dalje od površine ćelije, a ta promjena oblika također pokreće unutarćelijsku signalizaciju . Postoji široka citološko-biološka i biohemijska literatura koja podupire ovo gledište. Možda najuvjerljiviji dokaz uključuje upotrebu antitijela koja prepoznaju integrine samo kada su vezani za svoje ligande ili su aktivirani. Kako je "otisak" antitijela na metu vezanja otprilike krug promjera oko 3  nm, rezolucija ove tehnike je niska. Pa ipak, ta takozvana LIBS (Ligand-Induced-Binding-Sites-Sites) antitijela nedvosmisleno pokazuju da se rutinski javljaju dramatične promjene u obliku integrina. Međutim, kako promjene otkrivene antitijelima izgledajuu strukturi, još uvijek je nepoznato.

Aktivacija[uredi | uredi izvor]

Kada se puste u ćelijsku membranu, pretpostavlja se da se novosintetizirani dimeri integrina nalaze u istoj savijenoj konformaciji otkrivenoj gore opisanim strukturnim studijama. Jedna škola mišljenja tvrdi da im ovaj savijeni oblik sprečava interakciju sa njihovim ligandima, iako savijeni oblici mogu prevladati u EM-strukturi visoke rezolucije integrina vezanog za ECM ligand. Stoga, bar u biohemijskim eksperimentima, dimeri integrina očigledno ne smiju biti „savijeni“, kako bi ih grundirali i omogućili njihovo vezivanje za vanćelijski matriks (ECM). U ćelijama, prerada RNK oobavlja se proteinskim talinom, koji se veže za β rep dimera integrina i mijenja njegovu konformaciju.[9][10] Integrinski lanci α i β su transmembranski proteini klase I: prolaze kroz plazmamembranu kao pojedinačni transmembranski alfa-heliksi. Nažalost, zavojnice su preduge, a nedavna istraživanja sugeriraju da su za integrin gpIIbIIIa nagnute jedna prema drugoj i prema ravni membrane. Vezanje talina mijenja ugao nagiba transmembranskog heliksa lanca β3 u modelnim sistemima, a to može odražavati fazu u procesu signalizacije iznutra prema vani, koja daje naboj integrinima.[11] Štaviše, talinski proteini su u stanju da se dimeriziraju[12] i stoga se smatra da interveniraju u klasteriranju dimera integrina što dovodi do stvaranja fokalne adhezije. Nedavno je utvrđeno da proteini kindlin-1 i kindlin-2 također stupaju u interakciju s integrinom i aktiviraju ga.[13]

Funkcija[uredi | uredi izvor]

Integrini imaju dvije glavne funkcije: vezanje ćelija na ECM i transdukciju signala sa ECM na ćelije.[14] Također, učestvuju u širokom spektru drugih bioloških aktivnosti, uključujući ekstravazaciju, adheziju od ćelije do ćelije, migraciju ćelija i kao receptori za određene viruse, kao što su adenovirus, ehovirus, hantavirus i bolest slinavke i šapa, polio virus i drugi virusi.

Glavna funkcija integrina uočava se u molekuli GpIIb/IIIa, integrinu na površini krvnih trombocit, a odgovornom za vezanje za fibrin u krvnom ugrušku koji se razvija . Ova molekula dramatično povećava svoj afinitet vezanja za fibrin/fibrinogen, povezivanjem trombocita s izloženim kolagenima na mjestu rane. Nakon povezivanja trombocita s kolagenom, GPIIb/IIIa mijenja oblik, omogućavajući mu da se veže za fibrin i druge komponente krvi, kako bi stvorio matricu ugruška i zaustavio gubitak krvi.

Privezivanje ćelije na ECM[uredi | uredi izvor]

Integrini spajaju ECM izvan ćelije sa citoskeletom (posebno ćelijskim mikrofilament om). Na koji se ligand u ECM-u integrin može vezati, definirano je prema tome od kojih je α i β podjedinica integrin. Među ligandima integrina su fibronektin, vitronektin, kolagen i laminin. Veza između ćelije i ECM-a može pomoći ćeliji da izdrži vučne sile bez izvlačenja iz ECM-a. Sposobnost ćelije da stvori ovu vrstu veze također je od vitalnog značaja u ontogenezi.

Vezanje ćelija na ECM osnovni je zahtjev za izgradnju višećelijskog organizma. Integrini nisu samo udice, već ćeliji daju kritične signale o prirodi okoline. Zajedno sa signalima koji proizlaze iz receptora za rastvorljive faktore rasta poput VEGF, EGF i mnogih drugi, oni provode biološku akciju, bilo da je ona vezanost, kretanje, smrt ili diferencijacija. Stoga sde integrini nalaze u srcu mnogih ćelijskih bioloških procesa. Vezanje ćelije odvija se stvaranjem kompleksa adhezija ćelija, koji se sastoje od integrina i mnogih citoplazmatskih proteina, kao što su talin, vinkulin, paksilin i alfa - aktinin. Oni djeluju regulirajući kinaze, kao što su FAK (kinaza fokalne adhezije) i Src kinaza, kako bi fosforilirali supstrate kao što je p130CAS, regrutirajući tako adaptere za signalizaciju, naprimjer CRK. Ovi kompleksi adhezije vežu se za aktinski citoskelet. Integrini na taj način služe za povezivanje dvije mreže preko plazmamembrane: vanćelijski ECM i unutarćelijski sistem aktinskih niti. Integrin α6β4 je izuzetak, jer povezuje se s keratinskim intermedijarnim sistemom filamenta u epitelnim ćelijama.[15]

Fokalne adhezije su veliki molekulski kompleksi, koji nastaju interakcijom integrina sa ECM, a zatim njihovim grupiranjem. Klasteri vjerovatno pružaju dovoljno unutarćelijskih mjesta vezanja da omoguće stvaranje stabilnih signalnih kompleksa na citoplazmatskoj strani ćelijske membrane. Dakle, fokalne adhezije sadrže integrinski ligand, molekulu integrina i pridruženi proteinski plak. Vezanje se pokreće promjenama u slobodnoj energiji.[16] Kao što je prethodno rečeno, ovi kompleksi povezuju vanćelijski matriks sa snopovima aktina. Krioelektronska tomografija otkriva da adhezija sadrži čestice na ćelijskoj membrani, promjera 25 +/– 5 nm, razmaknutih približno 45 nm.[17] Tretman inhibitorom Rho-kinaze Y-27632 smanjuje veličinu čestice i izuzetno je mehanoosjetljiv.[18]

Jedna od važnih funkcija integrina u ćelijama u kulturi tkiva je njihova uloga u migraciji ćelija. Ćelije se lijepe za supstrat putem svojih integrina. Tokom kretanja, ćelija stvara nove priključke za supstrat, s prednje strane i istodobno oslobađa one sa stražnje strane. Kada se oslobode iz supstrata, molekule integrina se vraćaju u ćeliju endocitozom; prenose se kroz ćeliju do njenog prednjeg dijela endocitnog ciklusa, gdje se dodaju natrag na površinu. Na taj način recikliraju za ponovnu upotrebu, omogućavajući ćeliji da postavi nove priključke na svom prednjem prednjem dijelu.[19] Ciklus endgrinske endocitoze i reciklaže natrag na ćelijsku površinu važan je i zbog migracije ćelija i tokom razvoja životinja.[20]

Transdukcija signala[uredi | uredi izvor]

Integrini igraju važnu ulogu u ćelijskoj signalizaciji, modulirajući ćelijske signalne puteve transmembranskih protein-kinaza, kao što su receptorske tirozin kinaze (RTK). Iako se prvobitno smatralo da je interakcija između integrina i receptorskih tirozin-kinaza jednosmjerna i potporna, nedavne studije pokazuju da integrini imaju dodatne, višestrane uloge u ćelijskoj signalizaciji. Integrini mogu regulirati signalizaciju receptorske tirozin-kinaze, regrutovanjem specifičnih adaptera na plazmamembranu. Naprimjer, β1c integrin aktivira Gab1/Shp2 i ekprimira Shp2 do IGF1R, što rezultira defosforilacijom receptora.[21] U obrnutom smjeru, kada se aktivira receptorska tirozin-kinaza, integrini se kolokaliziraju u žarišnoj adheziji sa receptorskim tirozin-kinazama i njima povezanim signalnim molekulama.

Repertoar integrina eksprimiranih na određenoj ćeliji može odrediti signalni put, zbog diferencijalnog afiniteta vezanja ECM liganada za integrine. Ukočenost tkiva i sastav matrice mogu inicirati određene signalne puteve koji reguliraju ponašanje ćelija. Klasterizacija i aktivacija kompleksa integrin/ aktin jačaju interakciju fokalne adhezije i iniciraju okvir za ćelijsku signalizaciju, sklapanjem adhesoma.[22]

Ovisno o regulacijskom uticaju integrina na specifične receptorske tirozin-kinaze, ćelija može doživjeti:

Poznavanje međuodnosa integrina i receptorske tirozin-kinaze postavilo je temelje za nove pristupe terapiji karcinoma. Konkretno, ciljanje integrina povezanih sa RTK-ovima je novi pristup za inhibiranje angiogeneze.[24]

Integrini su lokalizirani u konusu rasta regenerirajućih neurona.

Integrini i reparacija nerava[uredi | uredi izvor]

Integrini imaju važnu funkciju u neuroregeneraciji nakon ozljede perifernog nervnog sistema (PNS).[25] Prisutni su na konusu rasta oštećenih neurona PNS-a i vežu se za ligande u ECM-u, kako bi pospješili regeneraciju aksona. Nejasno je mogu li promovirati regeneraciju aksona u centralnom nervnom sistemu (CNS) odrasle osobe. Dvije su prepreke koje sprečavaju regeneraciju u CNS-u posredovanu integrinom:

  1. Integrini nisu lokalizirani u aksonu većine odraslih neurona CNS-a i
  2. Nakon ozljede, molekule ih inaktiviraju u ožiljnom tkivu, nakon ozljede.[25]

Integrini kičmenjaka[uredi | uredi izvor]

Slijedi 16 od ~24 kičmenjačka integrina:

Naziv Sinonimi Distribucija Ligandi
α1β1 VLA-1 Mnogi Kolageni, laminini[26]
α2β1 VLA-2 Mnogi Kolageni, laminini [26]
α3β1 VLA-3 Manogi Laminin-5
α4β1 VLA-4[26] Hematopoetske ćelije Fibronektin, VCAM-1[26]
α5β1 VLA-5; Fibronektinski receptor Rasprostranjen Fibronektin[26] i proteinaze
α6β1 VLA-6; Lamininski receptor Rasprostranjen Laminini
α7β1 Mišići, gliom Laminini
αLβ2 LFA-1[26] T-limfociti ICAM-1, ICAM-2[26]
αMβ2 Mac-1, CR3[26] Neutrofili monociti Serumski proteini, ICAM-1[26]
αIIbβ3 Fibrinogenski receptor; gpIIbIIIa[27] Trombociti[26] Fibrinogen, fibronektin[26]
αVβ1 Okularni melanom; nervni tumori vitronectin; fibrinogen
αVβ3 Vitronektinski receptor[28] Aktivirane endotelne ćelije, melanom, glioblastom Vronektin,[28] fibronektin, fibrinogen, osteopontin, Cyr61, thyroxine,[29] TETRAC
αVβ5 Rasprostranjen, posebno u fibroblastima, epitelnim ćelijama Vitronektin i adenovirus
αVβ6 Proliferacija epitela, posebno pluća i mliječnih žlijezda Fibronektin; TGFβ1+3
αVβ8 Nervno tkivo; periferni nervi Fibronektin; TGFβ1+3
α6β4 Epitelne ćelije[26] Laminin[26]

Beta-1 integrini stupaju u interakciju s mnogim lancima alfa-integrina. Genetički nokauti integrina kod miševa nisu uvijek smrtonosni, što sugerira da tokom razvoja embriona jedan od integrina može zamijeniti svoju funkciju drugim, kako bi omogućio preživljavanje. Neki integrini se nalaze na površini ćelije u neaktivnom stanju i citokini ih mogu brzo nanijeti na početnu površinu ili dovesti u stanje sposobno za vezanje njihovih liganada. Integrini mogu poprimiti nekoliko različitih dobro definiranih oblika ili "konformacijskih stanja". Jednom pripremljeno, konformacijsko stanje se mijenja, kako bi stimuliralo vezanje liganda, koji zatim aktivira receptore – također inducirajući promjenu oblika – da pokrenu transdukciju signala spolja.

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Xiong JP, Stehle T, Diefenbach B, Zhang R, Dunker R, Scott DL, Joachimiak A, Goodman SL, Arnaout MA (oktobar 2001). "Crystal structure of the extracellular segment of integrin alpha Vbeta3". Science. 294 (5541): 339–45. doi:10.1126/science.1064535. PMC 2885948. PMID 11546839.
  2. ^ Sauer FG, Fütterer K, Pinkner JS, Dodson KW, Hultgren SJ, Waksman G (august 1999). "Structural basis of chaperone function and pilus biogenesis". Science. 285 (5430): 1058–61. doi:10.1126/science.285.5430.1058. PMID 10446050.
  3. ^ a b Hynes RO (septembar 2002). "Integrins: bidirectional, allosteric signaling machines". Cell. 110 (6): 673–87. doi:10.1016/s0092-8674(02)00971-6. PMID 12297042.
  4. ^ Bruce A, Johnson A, Lewis J, Raff M, Roberts K, Walter P (2002). "Integrins". Molecular Biology of the Cell (4th izd.). New York: Garland Science.
  5. ^ Humphries MJ (2000). "Integrin structure". Biochemical Society Transactions. 28 (4): 311–39. doi:10.1042/0300-5127:0280311. PMID 10961914.
  6. ^ Nermut MV, Green NM, Eason P, Yamada SS, Yamada KM (decembar 1988). "Electron microscopy and structural model of human fibronectin receptor". The EMBO Journal. 7 (13): 4093–9. doi:10.1002/j.1460-2075.1988.tb03303.x. PMC 455118. PMID 2977331.
  7. ^ Hynes RO (septembar 2002). "Integrins: bidirectional, allosteric signaling machines". Cell. 110 (6): 673–87. doi:10.1016/S0092-8674(02)00971-6. PMID 12297042.
  8. ^ Smith JW (juni 2003). "Cilengitide Merck". Current Opinion in Investigational Drugs. 4 (6): 741–5. PMID 12901235.
  9. ^ Calderwood DA (juni 2004). "Talin controls integrin activation". Biochemical Society Transactions. 32 (Pt3): 434–7. doi:10.1042/BST0320434. PMID 15157154.
  10. ^ Calderwood DA, Zent R, Grant R, Rees DJ, Hynes RO, Ginsberg MH (oktobar 1999). "The Talin head domain binds to integrin beta subunit cytoplasmic tails and regulates integrin activation". The Journal of Biological Chemistry. 274 (40): 28071–4. doi:10.1074/jbc.274.40.28071. PMID 10497155.
  11. ^ Shattil SJ, Kim C, Ginsberg MH (april 2010). "The final steps of integrin activation: the end game". Nature Reviews. Molecular Cell Biology. 11 (4): 288–300. doi:10.1038/nrm2871. PMC 3929966. PMID 20308986.
  12. ^ Goldmann WH, Bremer A, Häner M, Aebi U, Isenberg G (1994). "Native talin is a dumbbell-shaped homodimer when it interacts with actin". Journal of Structural Biology. 112 (1): 3–10. doi:10.1006/jsbi.1994.1002. PMID 8031639.
  13. ^ Harburger DS, Bouaouina M, Calderwood DA (april 2009). "Kindlin-1 and -2 directly bind the C-terminal region of beta integrin cytoplasmic tails and exert integrin-specific activation effects". The Journal of Biological Chemistry. 284 (17): 11485–97. doi:10.1074/jbc.M809233200. PMC 2670154. PMID 19240021.
  14. ^ Yamada KM, Miyamoto S (oktobar 1995). "Integrin transmembrane signaling and cytoskeletal control". Current Opinion in Cell Biology. 7 (5): 681–9. doi:10.1016/0955-0674(95)80110-3. PMID 8573343.
  15. ^ Wilhelmsen K, Litjens SH, Sonnenberg A (april 2006). "Multiple functions of the integrin alpha6beta4 in epidermal homeostasis and tumorigenesis". Molecular and Cellular Biology. 26 (8): 2877–86. doi:10.1128/MCB.26.8.2877-2886.2006. PMC 1446957. PMID 16581764.
  16. ^ Olberding JE, Thouless MD, Ellen Arruda, Garikipati KA (august 2010). Buehler MJ (ured.). "The non-equilibrium thermodynamics and kinetics of focal adhesion dynamics". PLOS ONE. 5 (8): e12043. Bibcode:2010PLoSO...512043O. doi:10.1371/journal.pone.0012043. PMC 2923603. PMID 20805876. Greška u vankuverskom stilu: name u nazivu 3 (pomoć)
  17. ^ Patla I, Volberg T, Elad N, Hirschfeld-Warneken V, Grashoff C, Fässler R, Spatz JP, Geiger B, Medalia O (septembar 2010). "Dissecting the molecular architecture of integrin adhesion sites by cryo-electron tomography". Nature Cell Biology. 12 (9): 909–15. doi:10.1038/ncb2095. PMID 20694000.
  18. ^ Gullingsrud J, Sotomayor M. "Mechanosensitive channels". Theoretical and Computational Biophysics Group, Beckman Institute for Advanced Science and Technology: University of Illinois at Urbana-Champaign. Arhivirano s originala, 2. 12. 2010.
  19. ^ Paul NR, Jacquemet G, Caswell PT (novembar 2015). "Endocytic Trafficking of Integrins in Cell Migration". Current Biology (jezik: engleski). 25 (22): R1092-105. doi:10.1016/j.cub.2015.09.049. PMID 26583903.
  20. ^ Moreno-Layseca P, Icha J, Hamidi H, Ivaska J (februar 2019). "Integrin trafficking in cells and tissues". Nature Cell Biology. 21 (2): 122–132. doi:10.1038/s41556-018-0223-z. PMC 6597357. PMID 30602723.
  21. ^ Goel HL, Breen M, Zhang J, Das I, Aznavoorian-Cheshire S, Greenberg NM, Elgavish A, Languino LR (august 2005). "beta1A integrin expression is required for type 1 insulin-like growth factor receptor mitogenic and transforming activities and localization to focal contacts". Cancer Research. 65 (15): 6692–700. doi:10.1158/0008-5472.CAN-04-4315. PMID 16061650.
  22. ^ Kim SH, Turnbull J, Guimond S (maj 2011). "Extracellular matrix and cell signalling: the dynamic cooperation of integrin, proteoglycan and growth factor receptor". The Journal of Endocrinology. 209 (2): 139–51. doi:10.1530/JOE-10-0377. PMID 21307119.
  23. ^ a b c Bostwick DG, Cheng L (1. 1. 2020). "9 - Neoplasms of the Prostate". u Cheng L, MacLennan GT, Bostwick DG (ured.). Urologic Surgical Pathology (jezik: engleski) (Fourth izd.). Philadelphia: Content Repository Only!. str. 415–525.e42. ISBN 978-0-323-54941-7.
  24. ^ Carbonell WS, DeLay M, Jahangiri A, Park CC, Aghi MK (maj 2013). "β1 integrin targeting potentiates antiangiogenic therapy and inhibits the growth of bevacizumab-resistant glioblastoma". Cancer Research. 73 (10): 3145–54. doi:10.1158/0008-5472.CAN-13-0011. PMC 4040366. PMID 23644530.
  25. ^ a b Nieuwenhuis B, Haenzi B, Andrews MR, Verhaagen J, Fawcett JW (februar 2018). "Integrins promote axonal regeneration after injury of the nervous system". Biological Reviews of the Cambridge Philosophical Society. 93 (3): 1339–1362. doi:10.1111/brv.12398. PMC 6055631. PMID 29446228.
  26. ^ a b c d e f g h i j k l m Krieger M, Scott MP, Matsudaira PT, Lodish HF, Darnell JE, Zipursky L, Kaiser C, Berk A (2004). Molecular cell biology (fifth izd.). New York: W.H. Freeman and CO. ISBN 978-0-7167-4366-8.
  27. ^ Elangbam CS, Qualls CW, Dahlgren RR (januar 1997). "Cell adhesion molecules--update". Veterinary Pathology. 34 (1): 61–73. doi:10.1177/030098589703400113. PMID 9150551.
  28. ^ a b Hermann P, Armant M, Brown E, Rubio M, Ishihara H, Ulrich D, Caspary RG, Lindberg FP, Armitage R, Maliszewski C, Delespesse G, Sarfati M (februar 1999). "The vitronectin receptor and its associated CD47 molecule mediates proinflammatory cytokine synthesis in human monocytes by interaction with soluble CD23". The Journal of Cell Biology. 144 (4): 767–75. doi:10.1083/jcb.144.4.767. PMC 2132927. PMID 10037797.
  29. ^ Bergh JJ, Lin HY, Lansing L, Mohamed SN, Davis FB, Mousa S, Davis PJ (juli 2005). "Integrin alphaVbeta3 contains a cell surface receptor site for thyroid hormone that is linked to activation of mitogen-activated protein kinase and induction of angiogenesis". Endocrinology. 146 (7): 2864–71. doi:10.1210/en.2005-0102. PMID 15802494.

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]

Šablon:Integrini Šablon:Transdukcija signala