Izlučeni protein

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu

Izlučeni protein ili sekretorni protein je bilo koji protein, bilo da je endokrini ili egzokrini, koga luči ćelija. Sekretorni proteini uključuju mnoge hormone, enzime, toksine i antimikrobne peptide. Sekretorni proteini se sintetiziraju u endoplazmatskom retikulumu.[1]

Proizvodnja[uredi | uredi izvor]

Proizvodnja sekretornog proteina započinje kao i bilo kojeg drugog proteina. iRNK se proizvodi i transportuje do citosola, gde djeluje u interakciji sa slobodnim citosolnim ribosomima. Prvi dio koji se proizvodi, N-terminal, sadrži signalnu sekvencu koja se sastoji od šest do 12 aminokiselina s hidrofobnim bočnim lancima. Ovu sekvencu prepoznaje citosolni protein, čestica za prepoznavanje signala (SRP) , koja zaustavlja translaciji i pomaže u transportu kompleksa iRNK-ribosom do SRP receptora u membrani endoplazmatskog retikuluma. Kad stigne do ER, signalna sekvenca se prenosi u translokon, kanal koji provodeći protein u membrani omogućava translokaciju novosintetizovanog polipeptida u lumen ER.

Modifikacija[uredi | uredi izvor]

Nakon završetka proizvodnje datog proteina, on stupa u interakciju s nekoliko drugih proteina, kako bi stekao svoje konačno stanje.

Endoplazmatski retikulum[uredi | uredi izvor]

Nakon translacije, proteini unutar ER osiguravaju da se protein [savijanje proteina|[pravilno savije]]. Ako je presavijanje nakon prvog pokušaja neuspješno, pokušava se ponovno presavijanje. Ako i to ne uspije, protein se iznosi u citosol i obilježava za uništavanje. Osim nabora, proteinima se dodaje i lanac šećera.

Nakon ovih promjena, protein se transportuje u Golgijev aparat, presvučen vezikulom pomoću obloženog proteina COPII.

Golgijev aparat[uredi | uredi izvor]

U Golgijevom aparatu lanci šećera se modificiraju dodavanjem ili uklanjanjem određenih šećera.

Sekretorni protein napušta Golgijev aparat neprevučenim vezikulom.

Sekrecija[uredi | uredi izvor]

Membranski proteini s funkcionalnim područjima na citosolnoj strani i vezikule i ćelijske membrane osiguravaju da se vezikula poveže s membranom. Vezilulska membrana spaja se sa ćelijskom membranom i tako protein napušta ćeliju.

Neke vezikule se ne spajaju odmah, do a prije početka fuzije. To se vidi kod vezikula koji nose neurotransmiter u pretsinapsnim ćelijama. Ovaj proces predstavlja učinkovit signalni mehanizam ćelija putem prometa vezikulskih membrana sekretorne ćelije do ciljnih ćelija u ljudskom ili životinjskom tijelu. Nedavno je proces proširen na interfejs domaćin-patogen, pri čemu gram negativni mikrobi izlučuju bakterijske vezikule vanjske membrane koji sadrže potpuno konformirane signalne proteine i faktore virulencije putem egzocitoze vezikule nano veličine, kako bi se kontrolirale aktivnosti domaćina ili ciljne ćelije i iskoristilo njihovo okruženje.

Podaci o sekvencama i srodne baze podataka[uredi | uredi izvor]

UniProt sadrži ručno kurirane sekretorne proteine. Postoje i računski predviđene baze podataka o sekretornim proteinima, koje su navedene u odjeljku sekretom.

Također pogledajte[uredi | uredi izvor]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Lodish, H; Berk, A.; Zipursky, SL; Matsudaira, P; Baltimore, D; Darnell, James (2000). Overview of the Secretory Pathway. W. H. Freeman. str. Section 17.3.

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]