Knut II, kralj Danske

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigacija, traži
Question book-new.svg Ovaj članak ili neka od njegovih sekcija nije dovoljno potkrijepljena izvorima (literatura, web-stranice ili drugi izvori).
Ako se pravilno ne potkrijepe validnim izvorima, sporne rečenice i navodi mogli bi biti obrisani. Pomozite Wikipediji tako što ćete navesti validne izvore putem referenci te nakon toga možete ukloniti ovaj šablon.
Knut II
Pictures of English History Plate X - Canute and His Courtiers.jpg
Kralj Engleske
Vladavina 30. novembar 1016. - 12. novembar 1035.
Prethodnik Edmund II
Nasljednik Harold I
Krunidba 6. januar 1017.
Kralj Danske
Vladavina 1018. - 1035.
Prethodnik Harald II
Nasljednik Knut III
Kralj Norveške
Vladavina 1028. - 1035.
Prethodnik Olaf II
Nasljednik Magnus I
Rođenje 995.
Smrt 12. novembar 1035. (u 40. godini)
Shaftesbury, Engleska
Mjesto sahrane Winchesterska katedrala

Knut II (staronorveški: Knútr inn ríki; 995. - 12. novembar 1035.), poznatiji kao Knut Veliki, je bio kralj Danske, Engleske i Norveške. Nakon njegove smrti, smrti njegovih nasljednika i normanskog osvajanja Engleske 1066. godine, njegova zaostavština je u velikoj mjeri izgubljena u historiji. Srednjovjekovni historičar Norman Cantor je izjavio da je on bio "najefikasniji kralj u anglosaksonskoj historiji", iako je Knut bio danski a ne anglosaksonski kralj. On je popularan u narodu po legendarnoj priči o kralju Knutu i talasima, ali se obično pogrešno predstavlja kao omađijani kralj koji vjeruje da ima natprirodne moći.

Knutov otac je bio danski kralj Sven I. Identitet njegove majke je nesiguran, iako se zna da je bila kćerka poljskog kneza Mješka I. Kao danski princ, Knut je osvojio englesko prijestolje 1016. godine nakon vijekova vikinških aktivnosti u sjeverozapadnoj Evropi. Svojim dolaskom na dansko prijestolje 1018. godine objedinio englesku i dansku titulu. Knut je održavao svoju moć ujedinjavanjem danaca i engleza na osnovu kulturnih veza, bogatstva i običaja a ne pukom brutalnošću. Nakon deset godina sukoba sa protivnicima u Skandinaviji, Knut je preuzeo titulu kralja Norveške u Trondheimu 1028. godine.

Dolazak na prijestolje[uredi | uredi izvor]

Nakon smrti svog oca, Svena I 1014. godine, s engleskim kraljevima Ethelredom Nespremnim i njegovim nasljednikom Edmundom Željeznobokim vodio do godine 1016. ratove sa promjenjivom srećom, a koji su završili sklapanjem mira u Alneyu 1016. prema kojem je Engleska podijeljena na način da je Knutu pripala polovina Engleske sjeverno od rijeke Temze, a Edmundu Željeznobokom pripao je južni dio. Kako je ubrzo nakon toga iste godine 1016. Edmund Željeznoboki umro, Knut je preuzeo kontrolu nad cjelokupnom Engleskom, te postao engleski kralj. Po smrti brata Haralda postao i kraljem Danske (1018. godine).

U pokorenoj Engleskoj vladao je umjereno, a kraljevstvo podijelio na manje grofovije. Nije provodio čistke u Crkvi, te je bio dobročinitelj za više engleskih samostana. Nije se otuđio od anglosaskog okruženja već je nastojao biti vladar svih svojih podanika. London je učinio svojim vojnim i upravnim sjedištem.

Povezavši se 1027. sa njemačkim carem Konradom II u savez protiv Poljske, dobio je od njega feudalnu marku Schleswig. Godine 1028. osvojio Norvešku i dvije godine prije dijelove Švedske, a 1031. prisilio i Škotsku na pokornost.

Na engleskom prijestolju naslijedio ga je sin Harold, a na danskom sin Hartaknut (Knut III).


Prethodnik:
Edmund Željeznoboki
Kralj cijele Engleske
10161035
Nasljednik:
Harold Brzonogi
Prethodnik:
Harald II
Kralj Danske
10181035
Nasljednik:
Knut III
Prethodnik:
Olaf II
Kralj Norveške
10281035
Nasljednik:
Magnus I