Lužičkosrpski jezici

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Lužičkosrpski jezici
Serbšćina, Serbsce (gornjolužičkosrpski)
Serbšćina, Serbski (donjolužičkosrpski)
Države govorenja
Regije govorenjaLužica, Zapadna Evropa
Broj govornika20.000 - 25.000 (Saksonija)
~7.000 (Brandenburg)
Jezička porodicaindoevropski
baltoslavenski
slavenski
zapadnoslavenski
Lužičkosrpski
gornjolužičkosrpski
donjolužičkosrpski
Službeni status
Jezički kod
ISO 639-1wen
ISO 639-2wen
Također pogledajte: Jezik | Spisak jezika

Lužičkosrpski jezici (gornjolužičkosrpski: serbska rěč; donjolužičkosrpski: serbska rěc) dva su usko povezana, ali samo djelimično međusobno razumljiva zapadnoslovenska jezika kojima govore Lužički Srbi, zapadnoslavenska manjina u regiji Lužica u istočnoj Njemačkoj. Klasificirani su kao zapadnoslavenski ogranak indoevropskih jezika i stoga su usko povezani s druge dvije zapadnoslavenske podskupine: lehitskom i češko-slovačkom.[1] Historijski gledano, jezici su bili poznati i kao vendijski (nazvani po Wendovima, najranijim slavenskim narodima u modernoj Poljskoj i Njemačkoj) ili lužički. ISO 639-2 kôd jezika je wen.

Dva lužičkosrpska jezika i književni standardi su gornjolužičkiosrpski (hornjoserbsce), kojim govori oko 20.000-25.000 ljudi u Saksoniji, i donjolužičkosrpski (dolnoserbski) kojim govori oko 7.000 ljudi u Brandenburgu. Područje u kojem se govore ova dva jezika poznato je kao Lužica (Lausitz na njemačkom jeziku).

Također pogledajte[uredi | uredi izvor]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ About Sorbian Language, by Helmut Faska, University of Leipzig