Manastir Papraća

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Jump to navigation Jump to search
Manastir Papraća

Manastir Papraća manastir Srpske pravoslavne crkve, Eparhija zvorničko-tuzlanska i nalazi se u općini Šekovići, na izvoru rijeke Papraće, uz put Vlasenica-Šekovići-Zvornik, na putnoj udaljenosti od oko 16 km od Šekovića. Proglašen je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.[1] Nacionalni spomenik sastoji se od manastirske crkva Blagoveštenja, zgrade starog konaka i zvonika.

Historija[uredi | uredi izvor]

U turskom popisu iz 1540. govori se o postojanju crkve. Postoji i zapis na jevanđelju koje je 1550-1551. godine ruski protoprezviter poklonio papraćkom igumanu prilikom njegovog boravka u Rusiji. Pisma ruskih vladara srpskim manastirima su dragocjen izvor podataka o vezama manastira sa Rusijom, pozivima i dozvolama za putovanje i traženje novca po Rusiji, milodarima i slično. Manastir je zapušten između 1717. i 1723. Godine. Poslije austrijsko-turskog rata i 1717. godine napušteno manastirsko imanje je dobio spahija Ferhat-beg iz okoline Budima, koji se, poslije gubitka osmanlijskih posjeda u Ugarskoj, naselio u Bosanski pašalukBosanskom pašaluku. Njegovi potomci Ferhat-begovići poslije su dugo živjeli u Papraći. Crkva je obnovljena 1853. godine.

Prilikom pravljenja manastirskog kompleksa upotrebljavani su stećci. U zapadnom zidu crkve, lijevo od ulaza u pripratu, uzidan je veći komad od jednog srednjevjekovnog stećka sa mačem u reljefu. Stećaka ima i u zidovima oko crkve.[1]

Manastir[uredi | uredi izvor]

U dispozicionom smislu crkva se sastoji od naosa sa oltarskim prostorom, priprate i egzonarteksa. Osnova crkve u obliku trikonhosa vezuje papraćku crkvu za arhitekturu moravske škole. U oltarskom dijelu i oko pjevnice je 30 fresaka. Rad su majstora bliskih grupi slikara koji su okupljeni na inicijativu 1557. godine obnovljene Pećke patrijaršije, vjerovatno prema nalogu samog patrijarha Makarija Sokolovića, a stvarali su 60. i 70. godina XVI vijeka kao prvorazredni srpski zografi, vaspitani na tada najnaprednijem vizantijskom savremenom slikarstvu. Sačuvani su fragmenti papraćkog ikonostasa sa predstavom Nedremanog oka i careva Davida i Solomona na nadverju, kao i desni dio arhitravnog Deizisa. Danas se nalaze u eparhijskom dvoru u Bijeljini.[1]

Literatura[uredi | uredi izvor]

  • Đoko Mazalić, GLASNIK ZEMALJSKOG MUZEJA, 01.01.1938 -Kratak izvještaj o ispitivanju starina crkava manastira Ozrena, Tamne, Papraće i Lomnice
  • Liljana Ševo, Biblioteka Baština, Banja Luka, 2002. - Pravoslavne crkve i manastiri u Bosni i Hercegovini do 1978. godine

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ a b c "Manastir Papraća". KONS.gov.ba. Pristupljeno 13. 7. 2016. 

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]