Paraosovinski mezoderm

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Paraosovinski mezoderm
(Mesoderma paraxiale)
Gray19 with color.png
Transverzalni presjek pilećeg embriona, nakon 45-satne nkubacije.
Hordomezoderm: žut, na notohordu.
* Paraaksijalni mezoderm: crven, na somitu.
*Intermedijarni mezoderm: purpurni, blizu Wolffovog kanal.
* Mezoderm bočne ploče: purpurni, pored "somatskog mezoderma" i "splanhnog mesoderma".
Dani
Prekursor Pluripotentne matične ćelije
Razvojem postaje Somitomera, Mezoderm glave
Pileći embrion, nakon 33-satne inkubacije, gledan sa dorzalne strane. Paraosovinski mezoderm je označen lijevo.

Paraosovinski mezoderm ili paraaksijalni mezoderm – poznat i kao presomit ili somitski mezoderm – je područje mezoderma u bokovima neurulcijskog embriona, uz istovremeno formiranje nervne cijevi. Ćelije ovog regiona dovode do stvaranja segmenata (blokova tkiva koji se pružaju duž obje strane nervne cijevi. Od njih nastaju mišići i tkiva leđa, uključujući vezivno tkivo i dermis.[1][2][3][4]

Formiranje i somitogeneza[uredi | uredi izvor]

Za paraosovinske i druge regije mezoderm se smatra da su specijalizirani putem protein morfogeneze kostiju, ili BMP, duž osi u rasponu od centra sa strane tijela. Članovi porodice fibroblastnog faktora rasta ( FGF) također imaju važnu ulogu, baš kao i WNT put. Konkretno, Noggin, nizvodnog meta Wnt puta, antagonizira BMP signalizaciju, formiranjem granice gdje se sastaju antagonisti, ograničavajući ovu signalizaciju na određenu regiju u mezodermu. Zajedno, ovi putevi pružaju početne specifikacije paraksijalnog mezoderma i održavaju taj identitet.[5] Specifikacijski proces je do sada u potpunosti ponovljen in vitro sa formiranjem progenitora paraosovinskog mezoderma iz [[Inducirane pluripotentne matične ćelije|pluripotentnih matičnih ćelija, primjenom usmjerene diferencijacije.[6].

Tkivo prolazi kroz konvergentnu ekstenziju, uz regradiranje primitivne brazde ili gastrulaciju embriona. Notohord se širi u bazi upravcu glava-rep, sa tankim trakama paraaksijalnog mezoderma.[7]

Kako primitivna brazda nastavlja regres, somiti, iz paraosovinske strane mezoderma formiraju kljunaste "pupoljke".

U nekim model sistemima, dokazano je da je kćerke ćelije matičnih ćelija liče na predačke koje dolaze iz primitivne brazde ili u toku gastrulacije migriraju i lokaliziraju u zadnjem dijelu paraaksijalnog mezoderma. Kako primitivna brazda regresira i prednji somiti pupaju, nove ćelije izvedene iz ovih matičnih ćelija, kao prekursori stalno ulaze u zadnji kraj paraosovinskog mezoderma.[8][9]

Izvedena tkiva[uredi | uredi izvor]

Mnoge vrste tkiva proizilaze iz segmentiranog paraaksijalnog mezoderma pomoću odsječaka. Među njima su:

Mezoderm glave[uredi | uredi izvor]

Određena vrste tkiva koje proizlaze iz paraaksijalnog mezoderma je glaveni mezoderm. Ovo tkivo proizlazi iz nesegmentiranog paraosovinskog i prehordnog mezoderma. Tkiva izveden iz mezoderma glave uključuju vezivno tkivo i mišiće lica.

Oblici glavenog mezoderma prolaze kroz poseban signalizacijski krug segmentiranog paraaksijalnog mezoderma, iako uključuje i BMP i signalizaciju faktora rasta blastocita (FGF). Tako je sa ovim putevima u interakciji i retinolska kiselina.

Također pogledajte[uredi | uredi izvor]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Gilbert S. F. (2010): Developmental biology, 9th Ed. Sinauer Associates, ISBN 978-0-87893-558-1.
  2. ^ Sofradžija A., Šoljan D., Hadžiselimović R. (2000): Biologija 1, Svjetlost, Sarajevo, ISBN 9958-16-8 pogrešan ISBN.
  3. ^ Međedović S., Maslić E., Hadžiselimović R. (2000): Biologija 2. Svjetlost, Sarajevo, ISBN 9958-10-222-6.
  4. ^ Harrison L. G. (2011): The shaping of life: The generation of biological pattern. Cambridge University Press, ISBN 978-0-521-55350-6; http://books.google.com/books?id=-IPG-vg7Pr8C.
  5. ^ Pourquié, O. (2001). "Vertebratesomitogenesis". Annual Review of Cell and Developmental Biology. 17: 311–350. doi:10.1146/annurev.cellbio.17.1.311. PMID 11687492.
  6. ^ Chal J, Oginuma M, A l Tanoury Z, Gobert B, Sumara O, Hick A, Bousson F, Zidouni Y, Mursch C, Moncuquet P, Tassy O, Vincent S, Miyanari A, Bera A, Garnier J M, Guevara G, Hestin M, Kennedy L, Hayashi S, Drayton B, Cherrier T, Gayraud-Morel B, Gussoni E, Relaix F, Tajbakhsh S, Pourquié O (2015):. "Differentiation of pluripotent stem cells to muscle fiber to model Duchenne muscular dystrophy". Nat. Biotechnol. doi:10.1038/nbt.3297. PMID 26237517. Tekst "Nature Biotechnology, " zanemaren (pomoć); Greška u vankuverskom stilu: punctuation (pomoć)CS1 održavanje: dodatna interpunkcija (link).
  7. ^ Gilbert S.F. (2010). Developmental Biology (9th izd.). Sinauer Associates, Inc. str. 413–415. ISBN 978-0-87893-384-6.
  8. ^ Cambray, N.; Wilson, V. (2007). "Two distinct sources for a population of maturing axial progenitors". Development. 134 (15): 2829–2840. doi:10.1242/dev.02877. PMID 17611225.
  9. ^ Maroto, M.; Bone, R. A.; Dale, J. K. (2012). "Somitogenesis". Development. 139 (14): 2453–2456. doi:10.1242/dev.069310. PMID 22736241.

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]