Proteasom

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Jump to navigation Jump to search
Proteazom: Aktivna mjesta su u cijevi (plavo). Kape (crveno: 11S regulacijske molekule) na krajevima reguliraju ulaz u komoru za destrukciju, u kojoj se proteini razgrađuju
Izgled proteasoma odozgo

Proteazomi su proteinski kompleksi koji su nađeni svih eukariota i Archaea, a i kod nekih bakterija. Kod eukariota se nalaze u jedru i citoplazmi.[1] Glavna funkcija proteazoma je razgradnja nepotrebnih ili oštećenih proteina, u procesu proteolize, odnosno hemijske reakcije u kojoj se razlažu peptidne veze. Enzimi koji kataliziraju ove reakcije su proteaze.[2][3][4]

Proteazomi su dio velikog mehanizma kojim ćelije reguliraju koncentraciju pojedinih proteina i razgrađuju nepravilno savijene proteine. U procesu degradacije nastaju peptidi sa oko sedam do osam aminokiselina, koji se zatim razrađuju u aminokiseline i koriste u sintezi novih proteina.[5] Za degradaciju, proteini se obilježavaju malim proteinom zvanim ubikvitin. Reakcija obilježavanja se katalizira enzimima ubikvitinskim ligazama. Vezanje jednog ubikvitina na protein je signal drugim ligazama da vežu dodatne molekule ubikvitina. Rezultat je poliubikvitinski lanac za koji se veže proteazom, što omogućava degradaciju ciljnog proteina.[5]

Također pogledajte[uredi | uredi izvor]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Peters, Jan-Michael; Franke, Werner W.; Kleinschmidt, Jiirgen A. (March 1994). "Distinct 19 S and 20 S subcomplexes of the 26 S proteasome and their distribution in the nucleus and the cytoplasm". The Journal of Biological Chemistry 269 (10): 7709–18. PMID 8125997. 
  2. ^ Campbell N. A. et al. (2008). Biology. 8th Ed. Person International Edition, San Francisco. ISBN 978-0-321-53616-7. 
  3. ^ Alberts B. et al. (2002). Molecular Biology of the Cell, 4th Ed. Garland Science. ISBN 0-8153-4072-9. 
  4. ^ Bajrović K, Jevrić-Čaušević A., Hadžiselimović R., Eds. (2005). Uvod u genetičko inženjerstvo i biotehnologiju. Institut za genetičko inženjerstvo i biotehnologiju (INGEB) Sarajevo. ISBN 9958-9344-1-8. 
  5. ^ a b Lodish H, Berk A, Matsudaira P, Kaiser CA, Krieger M, Scott MP, Zipursky SL, Darnell J (2004). "3". Molecular cell biology (5th iz.). New York: W.H. Freeman and CO. str. 66–72. ISBN 0-7167-4366-3. 

Dopunska literatura[uredi | uredi izvor]

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]