Idi na sadržaj

Radomir Babić

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Radomir Babić
Rođenje (1909-09-02) 2. septembar 1909.
Sige, kod Danilovgrada Kraljevina Srbija
Smrt1. decembar 1996(1996-12-01) (87 godina)
Beograd, Srbija
ČinGeneral potpukovnik
RatoviDrugi svjetski rat
VojskaJNA
Odlikovanja
  • Partizanska spomenica 1941.
  • Orden ratne zastave
  • Orden partizanske zvijezde
  • Orden partizanske zvijezde sa srebrnim vijencem
  • Orden za hrabrost

Radomir Babić (Sige, kod Danilovgrada, 2. septembar 1909 — Beograd, 1. decembar 1996) bio je učesnik Narodnooslobodilačke borbe, general-potpukovnik JNA i narodni heroj Jugoslavije.

Biografija[uredi | uredi izvor]

Rođen je 2. septembra 1909. godine u selu Sige, kod Danilovgrada. Potiče iz siromašne seljačke porodice Sima Babića, koji je, zbog lošeg materijalnog stanja, otišao na rad u Sjedinjene Američke Države, a potom se u vreme Prvog svjetskog rata vratio u zemlju i kao dobrovoljac učestvovao na Solunskom frontu.

Nakon osnovne škole, u Podgorici je završio nižu gimnaziju i Trgovačku akademiju, 1931. godine, i zaposlio se u Zetskoj finansijskoj direkciji. Vanredno je studirao u Zagrebu, na Ekonomsko-komercijalnoj visokoj školi. Tokom odsluženja vojnog roka, završio je Školu rezervnih oficira, nakon čega je radio kao državni činovnik u Zagrebu. Vrlo rano je pristupio revolucionarnom omladinskom pokretu. Već 1931. godine postao je član Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ). Aktivno je učestvovao u akcijama koje je organizovala revolucionarna omladina. Godine 1933, postao je član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ). Bio je posle toga član Sreskog komiteta KPJ i sekretar Pokrajinskog komiteta „Crvene pomoći“ za Crnu Goru, Boku i Sandžak, 1938. godine.[1]

Narodnooslobodilačka borba[uredi | uredi izvor]

U ljeto 1941. godine aktivno je učestvovao u pripremanju i organizovanju oružanog narodnog ustanka u Crnoj Gori. Već u prvim akcijama crnogorskih ustanika bio je komandir Podgoričke čete, s kojom dejstvuje u Piperima, zatim komandant bataljona na istom području i komandant odreda „Bijeli Pavle“, sa kojim je oslobodio teritoriju na potezu SpužDanilovgradOstrog. U isto vreme, bio je član Sreskog komiteta KPJ za Danilovgrad i pomagao je organizovanje i osnivanje narodne vlasti.

Aprila 1942. godine postaje komandant Zetskog partizanskog odreda, i učestvuje u borbama oko Nikšića i Pive. Juna 1942. godine postao je politički komesar Pete proleterske crnogorske brigade. Učestvovao je u svim njenim bitkama tokom pohoda na Bosansku krajinu. Nakon formiranja prvih divizija i korpusa u okviru NOVJ, postavljen je na dužnost političkog komesara Treće udarne divizije NOVJ, a onda, nakon Pete neprijateljske ofanzive, postavljen na mjesto zamjenika komandanta Druge proleterske divizije. Bio je i komandant Primorske operativne grupe i komandant Pete krajiške divizije, sa kojom učestvuje na Sremskom frontu i u završnim operacijama za oslobođenje zemlje.

Poslijeratni period[uredi | uredi izvor]

Poslije oslobođenja Jugoslavije, bio je neko vreme načelnik Kabineta Vrhovnog komandanta Oružanih snaga FNRJ Josipa Broza Tita, potom načelnik Štaba Četvrte armije, komandant korpusa, a zatim i načelnik Ratne škole Više vojne akademije Jugoslovenske narodne armije (JNA). Završio je Višu vojnu akademiju JNA. Bio je biran za poslanika Savezne narodne skupštine. Penzionisan je u činu general-potpukovnika JNA, 1962. godine.

Umro je 1. decembra 1996. godine u Beogradu i sahranjen je u Aleji narodnih heroja na Novom groblju u Beogradu.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941 i ostalih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su — Orden ratne zastave, Orden partizanske zvijezde sa zlatnim vijencem, Orden partizanske zvijezde sa srebrnim vijencem i Orden za hrabrost. Od inostranih se ističe Grunvaldov krst drugog stepena NR Poljske. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 10. jula 1953. godine.

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Branko N. Filipović: MRTVI NE ZBORE;montenegrina.net