Rezolucija 1019 Vijeća sigurnosti Ujedinjenih nacija

Vijeće sigurnosti Ujedinjenih nacija
Rezolucija 1019
Vijeće sigurnosti Ujedinjenih nacija; Rezolucija 1019
	[[File:.\|250px]]
Datum	9. novembar 1995.
Sjednica	3591
Oznaka	S/RES/1019 (Dokument)
Glasanje
Za: 15	Protiv: 0
Suzdržani: 0	Odsutni: 0
Tema	Dunav
Rezultat	usvojeno
Sastav Vijeća sigurnosti 1995.
Stalne članice	Francuska; Kina; Rusija; SAD; Ujedinjeno Kraljevstvo;
Nestalne članice	Argentina; Bocvana; Češka; Honduras; Indonezija; Italija; Niger; Njemačka; Oman; Ruanda;
	← 1018 1020 → ; Spisak rezolucija iz 1995.
	p; r; u;

Rezolucija Vijeća sigurnosti 1019 je donesena 9. novembra 1995, na 3591. sjednici Vijeća sigurnosti Ujedinjenih nacija. Vijeće je rezoluciju usvojilo jednoglasno, nakon što je potvrdila sve rezolucije o situaciji u bivšoj Jugoslaviji, uključujući rezolucije 1004 (1995) i 1010 (1995) o situaciji u Bosni i Hercegovini i 1009 (1995) o Hrvatskoj, Vijeće je raspravljalo o kršenjima međunarodnog humanitarnog prava u bivšoj Jugoslaviji.^[1]

Vijeće sigurnosti izrazilo je žaljenje što bosanski Srbi nisu poštovali spomenute rezolucije. Bilo je izvještaja o kršenjima ljudskih prava i masovnim ubistvima, nezakonitom pritvaranju, prisilnom radu, silovanju i deportaciji u Srebrenici, Banjoj Luci i Sanskom Mostu.^[2] Bilo je daljnjih izvještaja, od strane Operacije za obnovu povjerenja Ujedinjenih nacija i humanitarnih agencija, o kršenjima u sektorima Zapad, Sjever i Jug Hrvatske, uključujući paljenje kuća, pljačku i ubistva.^[3] Vijeće je također osudilo bosanske Srbe zbog toga što nisu dozvolili Međunarodnom komitetu Crvenog krsta pristup raseljenim osobama i zatvorenicima.

Sva kršenja međunarodnog humanitarnog prava i ljudskih prava u bivšoj Jugoslaviji su osuđena i od svih strana se tražilo da poštuju svoje obaveze. Bosanski Srbi su također morali dozvoliti pristup raseljenim osobama, zatvorenicima i nestalim osobama, poštovati njihova prava, njihovu sigurnost i osigurati njihovo trenutno puštanje na slobodu. Pored toga, rezolucija je zahtijevala zatvaranje svih logora u Bosni i Hercegovini.

U međuvremenu, Hrvatska vlada morala je osigurati da se prestanu kršenja humanitarnog prava i ljudskih prava te da se oni koji su krivi za bilo kakva kršenja kazne. Prava njenog srpske populacije morala su se poštovati, uključujući repatrijaciju izbjeglica, i da se ne postavljaju nikakva vremenska ograničenja za povratak izbjeglica radi potraživanja svoje imovine.

Sve zemlje, posebno na teritoriji bivše Jugoslavije, morale su sarađivati s Međunarodnim krivičnim sudom za bivšu Jugoslaviju, osnovanim Rezolucijom 827 (1993), i odgovarati na zahtjeve sudskog vijeća. Strane, a posebno bosanski Srbi, dobile su upute da ne uništavaju, mijenjaju, skrivaju ili oštećuju dokaze o kršenjima međunarodnog humanitarnog prava. Konačno, od Generalnog sekretara Boutrosa Boutrosa-Ghalija zatraženo je da redovno obavještava Vijeće sigurnosti o situaciji.

Također pogledajte

Reference

↑ Jeleff, Sophie (1998). A fractured peace: the former Yugoslavia : debates. Council of Europe. str. 154. ISBN 978-92-871-3780-7.
↑ Katayanagi, Mari (2002). Human rights functions of United Nations peacekeeping operations. Martinus Nijhoff Publishers. str. 302. ISBN 978-90-411-1910-0.
↑ Human Rights Watch (1998). Justice in the balance: recommendations for an independent and effective international criminal court. Human Rights Watch. str. 23. ISBN 978-1-56432-184-8.

Vanjski linkovi

Tekst rezolucije na UNHCR.org (en)

Logo Wikizvora

Wikizvor ima izvorni tekst: :s:en:United Nations Security Council Resolution 1019

[1] Jeleff, Sophie (1998). A fractured peace: the former Yugoslavia : debates. Council of Europe. str. 154. ISBN 978-92-871-3780-7.

[2] Katayanagi, Mari (2002). Human rights functions of United Nations peacekeeping operations. Martinus Nijhoff Publishers. str. 302. ISBN 978-90-411-1910-0.

[3] Human Rights Watch (1998). Justice in the balance: recommendations for an independent and effective international criminal court. Human Rights Watch. str. 23. ISBN 978-1-56432-184-8.

[1]

[2]

[3]