Simpatički nervni sistem

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
(Preusmjereno sa Simpatikus)
Idi na: navigaciju, pretragu
Simpatički nervni sistem
(Pars sympathica divisionis autonomici systematis nervosi)
Gray838.png
Simpatički nervni sistem se proteže od grudnih do slabinskih pršljenova i povezan je sa grudnim i karličnim pleksusom
Identifikatori
MeSH Sympathetic+Nervous+System
TA A14.3.01.001
FMA 9906
Anatomska terminologija

Simpatički nervni sistem (SNS) ili simpatikus (grč. συμπαϑής – simpaikus = koji suosjeća) je funkcijska i anatomska cjelina nervnog sistema, čiji se središnji dio nalazi u lateralnom stubu kičmene moždine, a periferni čini niz međusobno povezanih ganglija i vlakana. Postganglijska vlakna se pružaju do efektornih (izvršnih) organa uz krvne sudove , moždane i spinalne živce ili direktno. Prilikom podraživanja simpatičkoga simpatikusa:

Simpatički nervni sistem, prema tome, ima bitnu ulogu u iznenadnim (stresnim) životnim situacijama. Simpatički i parasimpatički nervni sistem djeluju antagonistički: sve što jedan ubrzava – drugi usporava, i obratno. Simpatički nervni sistem je jedan od tri dijela autonomnog nervnog sistema, zajedno sa enteričnim i parasimpatičkim sistemom. Opća uloga mu je da mobilizira tjelesne resurse pod stresom i da inducira odgovor po modelu borba ili bežanje. Neprestano je aktivan na osnovnoj razini koja je potrebna za održavane homeostaze.[1]

Pregled[uredi | uredi izvor]

U sudjejstvu sa dvijee druge komplementarne komponente autonomnog nervnog sistema, simpatički nervni doprinosi kontroli većine tjelesnih unutrašnjih organa. Na stres – u slučaju odgovora borba ili bježanje – može gledati kao neutralizaciju parasimpatičkog sistema, koji općenito djeluje u održavanju tjelesnih funkcija u mirovanju. Funkcije ova dva sistema nisu tako jednostavne, a nihovo antagonističko djelovanjepravilo je funkcijski usklađeno.[2][3]

U prenošenju signala u simpatičkom nervnom sistemu, djeluju dvije vrste neurona: pre- i post-ganglijski . Kraći preganglijski neuroni polaze iz kičmene moždine (grudni T1 - do slabinskog L2) i putuju u gangliju, često jednu od parakičmenih, gdje formiraju sinapse sa postganglijskim neuronima. Odatle se dugi postganglijski neuroni šire skoro kroz cijelo tijelo.[4]

Također pogledajte[uredi | uredi izvor]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Brodal, Per (2004). "The Central Nervous System: Structure and Function" (3 iz.). Oxford University Press US. str. 369–396. ISBN 0-195-16560-8. 
  2. ^ Sherwood, Lauralee (2008). "Human Physiology: From Cells to Systems" (7 iz.). Cengage Learning. str. 240. ISBN 0-495-39184-0. 
  3. ^ Drake, Richard L.; Vogl, Wayne; Mitchell, Adam W.M., ur. (2005). "Gray's Anatomy for Students" (1 iz.). Elsevier. str. 76–84. ISBN 0-443-06612-4. 
  4. ^ Drake, Richard L.; Vogl, Wayne; Mitchell, Adam W.M., ur. (2005). "Gray's Anatomy for Students" (1 iz.). Elsevier. str. 76–84. ISBN 0-443-06612-4. 

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]