Henrik VII, car Svetog rimskog carstva

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigacija, traži
Henrik VII
Henry Lux head.jpg
Car Svetog Rimskog Carstva
Vladavina 1312–1313
Prethodnik Fridrik II
Nasljednik Ludovik IV
Supružnik Margareta Brabantska
Djeca Ivan, kralj Češke
Marija Luksemburška
Beatrica Luksemburška
Dinastija Limburg
Otac Henrik VI, grof Luksemburga
Majka Beatrica od Avesnesa
Rođenje cca 1275.
Smrt 24. august 1313.

Henrik VII (cca. 1275 - 24. august 1313)[1] bio je kralj Njemačke od 1308. i car Svetog Rimskog Carstva od 1312. do svoje smrti. Bio je prvi car iz dinastije Luksemburg (Limburg).

Kraljevanje[uredi | uredi izvor]

Bio je sin luksemburgškog grofa Henrika VI i Beatrice od Avesnea. Nakon što je 1308.[2] izabran za kralja Rimljana, čime je u stvari dobio položaj kralja Njemačke, Henrik je 15. augusta 1309. najavio da namjerava otputovati u Italiju i primiti carsku krunu iz ruku pape. U međuvremenu, kako je u Češkoj 1306. izumrla dinastija Premislovaca, Henrik VII je svog sina, Ivana Slijepog, oženio Elizabetom, kćerkom umrlog češkog kralja Vjenceslava II. Ivan Slijepi je zatim bio izabran za kralja Češke 1310. godine.

Carevanje[uredi | uredi izvor]

Henrik VII je 1312. na čelu svoje vojske poduzeo "pohod na Italiju", ceremonijalni odlazak u Rim koji se očekivao od svakog kralja Rimljana. U Rimu je okrunjen 29. juna 1312. za cara Svetog Rimskog Carstva.[3] Samim tim, Henrik VII je postao prvi car Svetog Rimskog Carstva još od Fridrika II, a njegovim krunisanjem okončan je interegnum koji je trajao od Fridrikove smrti 1250. godine. Glavni cilj Henrikove politike bio je obnova carske vlasti u sjevernoj Italiji. Najjači otpor pružila mu je Firenca, a zatim i drugi gradovi u Toskani. Car se sukobio i sa gvelfima i sa gibelinima, a njegov dolazak izazvao je približavanje pape Klementa V i napuljskog kralja Roberta Mudrog.[4] Kako je Robert vladao i kao grof Provanse, dugovao je vazalsku lojalnost caru. Henrik je krenuo da kazni Roberta zbog navodne neposlušnosti, ali je preminuo 1313. u Buenkonventu u blizini Siene.[5] Sahranjen je u katedrali Uspenja Bogorodice u Pizi.

Naslijeđe[uredi | uredi izvor]

Nakon Henrikove smrti carska vlast se brzo urušila u Italiji. Ipak, njegov dolazak ostavio je snažan dojam na savremenike, na prvom mjestu na Dantea. U svojoj Božanskoj komediji Dante na nekoliko mjesta spominje u pozitivnom kontekstu Henrika VII. U Petoj sferi Raja, u kojoj se nalaze hrabri ratnici i vladari iz prošlosti, Dante spominje kako je počasno mjesto rezervirano i za Henrika. Također, u čistilištu, Henrik VII se spominje kao spasilac koji će obnoviti carsku vlast u Italiji i okončati razne zloupotrebe Rimokatoličke crkve.

Henrikova smrt je dovela do nove borbe oko carske krune. Njegov sin Ivan Slijepi se nije uspio nametnuti za novog cara, dok su najozbiljniji pretendenti na položaj cara bili Ludovik IV iz dinastije Wittelsbach i austrijski vojvoda Fridrik I iz dinastije Habsburg.

Porodica[uredi | uredi izvor]

Henrik VII je od 1292. bio oženjen Margaretom, kćerkom brabantskog vojvode Ivana I. S njom je imao troje djece:

  • Ivana Slijepog (10. august 1296 - 26. august 1346), grofa Luksemburga i kralja Češke.
  • Mariju (1304 - 26. mart 1324), koja je 1322. udata za francuskog kralja Karla IV.
  • Beatricu (1305 -11. novembar 1319), koja je 1318. udata za ugarskog kralja Karla I Roberta.

Porodično stablo[uredi | uredi izvor]

[icon] Ova sekcija nije prevedena ili je djelimično prevedena.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
16. Henry III, Duke of Limburg
 
 
 
 
 
 
 
8. Waleran III, Duke of Limburg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
17. Sophia of Saarbrücken
 
 
 
 
 
 
 
4. Henry V, Count of Luxembourg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
18. Henry IV, Count of Luxembourg
 
 
 
 
 
 
 
9. Ermesinde, Countess of Luxembourg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
19. Agnes of Guelders
 
 
 
 
 
 
 
2. Henry VI, Count of Luxembourg
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
20. Theobald I, Count of Bar
 
 
 
 
 
 
 
10. Henry II, Count of Bar
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
21. Ermesinde-Isabella of Bar-sur-Seine
 
 
 
 
 
 
 
5. Margaret of Bar
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
22. Robert II, Count of Dreux
 
 
 
 
 
 
 
11. Philippa de Dreux
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
23. Yolande of Coucy
 
 
 
 
 
 
 
1. Henrik VII, car Svetog rimskog carstva
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
24. James of Avesnes
 
 
 
 
 
 
 
12. Bouchard IV of Avesnes
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
25. Adela of Guise
 
 
 
 
 
 
 
6. Baldwin of Avesnes
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
26. Baldwin I of Constantinople
 
 
 
 
 
 
 
13. Margaret II, Countess of Flanders
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
27. Marie of Champagne
 
 
 
 
 
 
 
3. Beatrice d'Avesnes
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
28. Raoul I, Lord of Coucy
 
 
 
 
 
 
 
14. Thomas II of Coucy
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
29. Alix II of Dreux
 
 
 
 
 
 
 
7. Felicia of Coucy
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
30. Hugh II, Count of Rethel
 
 
 
 
 
 
 
15. Mahaut of Rethel
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
31. Felicia de Broyes
 
 
 
 
 
 

Bibliografija[uredi | uredi izvor]

  • (de) ichel Pauly (Ed.): Gouvernance européenne au bas moyen âge. Henri VII de Luxembourg et l’Europe des grandes dynasties. = Europäische Governance im Spätmittelalter Heinrich VII. von Luxemburg und die großen Dynastien Europas. Actes des 15es Journées Lotharingiennes, 14 – 17 octobre 2008, Université du Luxembourg. Linden, Luxemburg 2010, ISBN 978-2-919979-22-6
  • (en) Jones, Michael, The New Cambridge Medieval History, Vol. VI: c. 1300-c. 1415, Cambridge University Press, 2000
  • (en) Kleinhenz, Christopher, Medieval Italy: an encyclopedia, Volume 1, Routledge, 2004
  • Canduci, Alexander (2010), Triumph & Tragedy: The Rise and Fall of Rome's Immortal Emperors, Pier 9, ISBN 978-1-74196-598-8 
  • (en) Bryce, James, The Holy Roman Empire, 1913
  • (en) Sismondi, J. C. L., Boulting, William, History of the Italian Republics in the Middle Ages, 1906
  • (en) Comyn, Robert. History of the Western Empire, from its Restoration by Charlemagne to the Accession of Charles V, Vol. I. 1851
  • (en) Dunham, S. A., A History of the Germanic Empire, Vol. I, 1835
  • (en) William M. Bowsky, Henry VII in Italy, Lincoln, 1960.
  • (de) Maria Elisabeth Franke, Kaiser Heinrich VII. im Spiegel der Historiographie, Köln/Weimar/Wien, 1992.

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Kleinhenz, str. 494
  2. ^ Jones, str. 530
  3. ^ Canduci, str. 297
  4. ^ Jones, str. 534
  5. ^ Jones, str. 536


Prethodnik:
Fridrik II
Car Svetog Rimskog Carstva
1312-1313
Nasljednik:
Ludovik IV
Prethodnik:
Oton IV
Kralj Italije
1311-1313
Prethodnik:
Albert I
Kralj Njemačke
1308-1313


Prethodnik:
Henrik VI
Grof Luksemburga
1288–1312
Nasljednik:
Ivan I


Commons logo
U Wikimedijinom spremniku se nalazi još materijala vezanih uz: