Azawad
 |
Ovom članku je potrebna jezička standardizacija, preuređivanje ili reorganizacija. Pogledajte kako poboljšati članak, kliknite na link uredi i doradite članak vodeći računa o standardima Wikipedije. |
| Nezavisna država Azavad
(ber) ⴰⵣⴰⵓⴰⴷ
(ar) دولة أزواد المستقلة/ (fr)État indépendant de l'Azawad |
||||
|---|---|---|---|---|
|
||||
.svg) Azavad, tamnija zelena i Mali svijetlo zeleno
|
||||
| Glavni grad | Gao |
|||
| Službeni jezik | Tuareg, Arapski, Songhay, Fula, Bambara, Francuski | |||
| Državno uređenje | ||||
| - | Nacionalni pokret za oslobođenje Azawada | Mahmoud Ag Aghaly | ||
| Nezavisnost | 6. april 2012. Od Malija | |||
| - | Priznato | ne | ||
| Pozivni broj | 223 | |||
Azawad ((ar), Neo-Tifinagh: ⴰⵣⴰⵓⴰⴷ), ponekad Azavad ili Azaouad, je nepriznata samoproglašena de facto suverena država na sjeverozapadu Afrike. Pod svojom kontrolom u aprilu 2012. godine drži Timbuktou, Kidal, Gao i dijelove regiona Mopti, koji su međunarodno priznati kao dio Republike Mali.[1] Teritorija Azavada se graniči sa Malijem i Burkinom Faso na jugu, Mauritanijom na zapadu i sjeverozapadu, Alžirom na sjeveru i Nigerom na istoku i jugoistoku. Obuhvaća dio Sahare i Sahelske zone.
Treći rat za nezavisnost Azavada u periodu od 1960 do 2012. godine je počeo nakon rata u Libiji, kada je oboren Muammar el-Gaddafi, koji je bio garant mira sklopljenog 2009. godine. Formalni početak ovog rata za nezavinost se dogodio 17. januara 2012, a već 6. aprila 2012. godine proglašena je nezavisnost od strane Nacionalnog pokreta za oslobođenje Azawada, čije snage kontrolišu najveći dio područja. Nacionalni pokret je na svojoj internet stranici objavio tekst o "nepovratnoj" nezavisnosti od Malija. Država još nije dobila međunarodno priznanje nijednog međunarodnog subjekta.
Stanovništvo čine Tuarezi, Muri, Songhaj i drugi, a najzastupljenija religija je Islam. Najveći grad ove teritorije je Gao koji je ujedno proglašen i za glavni grad..
Reference [uredi]
Literatura [uredi]
- Dubois, Felix (1896). Timbuctoo the mysterious, New York: Longmans..
- Fage, J. D. (1956). An Introduction to the History of West Africa, 22, London: Cambridge University Press.
- . http://www.archive.org/details/monographiedeto00hacqgoog. Also available from Gallica.
- Hunwick, J. O. (2000). Encyclopaedia of Islam. Volume X, 2nd, 508–510, Brill ISBN 90-04-11211-1..
- Hunwick, John O. (2003). Timbuktu and the Songhay Empire: Al-Sadi's Tarikh al-Sudan down to 1613 and other contemporary documents, Brill ISBN 0585-6914.. First published in 1999 as ISBN 90-04-11207-3.
- Imperato, Pascal James (1989). Mali: A Search for Direction, Westview Press ISBN 1-85521-049-5..
- Kaba, Lansine (1981). "Archers, Musketeers, and Mosquitoes: The Moroccan Invasion of the Sudan and the Songhay Resistance (1591–1612)". Journal of African History 22 (4): 457–475.. Link requires subscription to Jstor.
- Kirkby, Coel (2010). “Elusive Autonomy in Sub-Saharan Africa”, Asymmetric Autonomy and the Settlement of Ethnic Conflicts, 97–120, Philadelphia: University of Pennsylvania Press ISBN 9780812242300.
- Saad, Elias N. (1983). Social History of Timbuktu: The Role of Muslim Scholars and Notables 1400–1900, Cambridge University Press ISBN 0-521-24603-2..
Vanjski linkovi [uredi]
 |
U Wikimedijinom spremniku se nalazi još materijala vezanih uz: |
