Papa Julije II

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigacija, traži
Julije II
Pope Julius II.jpg
Raffaello Santi, Papa Julije II
Pontifikat od 1. novembar 1503.
Pontifikat do 21. februar 1513.
Prethodnik Pio III
Naslijednik Lav X
Rodno ime Giuliano della Rovere
Datum rođenja 5. decembar 1443.
Mjesto rođenja Albisola, Italija
Datum smrti 21. februar 1513.
Mjesto smrti Rim, Italija
Ostale pape sa imenom Julije

Papa Julije II (krsno ime: Giuliano della Rovere; 5. decembar 1443 - 21. februar 1513), je bio Papa od novembra 1503. do 21. februara 1513.

Porijeklo[uredi | uredi izvor]

Giuliano della Rovere dolazi iz siromašne porodice iz Albisole u provinciji Savona u Liguriji. Njegovi roditelji su bili Rafaello della Rovere i njegova supruga Teodora Manerola. Bio je bratić pape Siksta IV.

Klerička karijera[uredi | uredi izvor]

Odgojen od strane franjevaca, Julij kroz svog strica dolazi u crkvenu službu:

Kroz biskupije kojima je upravljao, Giulliaono della Rovere je imao zapažljive prihode koje je kao ljubitelj umjetnosti ulagao u izgradnju palača. Njegov život prije izbora za Papu bio je po današnjim standardima više svjetskog nego kleričkog karaktera: dobio je tri kćerke, među njima Felice Orsini (oko 1483 - 1536).

U junu 1474. je pokazao svoje kvalitete vojskovođe kada je po nalogu Vatikana predvodio vojsku koja je ponovo uspostavila Papin autoritet u Ubriji. Nedugo nakon toga postao je papinski legat (ambasador) kod francuskog kralja Luja XI.

Unutar Vatikana je bio na glasu vođe opozicije protiv pape Aleksandra VI.

Pontifikat[uredi | uredi izvor]

Grb Della Rovere na jednoj kovanici Julija II.

Izbor[uredi | uredi izvor]

Pošto je njegov prethodnik bio samo 26 dana na papinskom prijestolju, Giulliano della Rovere je poslije jednodavne konklave izabran za Papu sa skoro 60 godina. Od 38 glasova njih 37 je bilo u njegovu korist. Kao čovjek od riječi i uticaja koji je kroz prethodan dogovor došao na prijestolje, on pod prijetnjom velikim kaznama zabranjuje kupovanje crkvenih položaja. Dana 26. decembra 1503. godine krunisan je za papu.

Politika[uredi | uredi izvor]

Kao i kod drugih vladara renesanse, papa Julije II je bio vođen osobnim i državnim interesima, te bio jedan od zagovornika umjetnosti tog vremena. Julije II je bio značajan i kao italijanski regionalni vojvoda, ne samo kao papa. Njegova politika je služila vraćanju teritorija izgubljenih za vrijeme pontifikata pape Aleksandra VI i jačanju crkvene države. Uspio je sačuvati italijanske države od uticaja stranih vladara u vrijeme ranjivosti.

Na samom početku svoga pontifikata papa Julije II hapsi Cesarea Brogiu da bi povratio upravna mjesta koja je navedeni nasljedio od svog oca Pape Aleksandra VI. Ugovoru o savezništvu, koji su potpisali Luj XII, kralj Francuske i Maksimilijan I, car Svetog Rimskog Carstva 10. decembra 1508. protiv Venecije, 1509. se priključuje i Julije II. Cilj ovog savezništva, kojem se priključuje i kralj Ferdinand II Aragonski, bilo je slabljenje venecijanskog uticaja u sjevernoj Italiji, a jačanje papinog. Dana 24. februara 1510, Julije II povlači Interdikt protiv venecijanske republike pošto je povratio Romagna.

Poslije rješenja teritorijalnih pitanja sa Venecijom, Julije se okrenuo protiv agresorske politike Francuske u Italiji i pri tome je ušao u savez sa carem Maksimilijanom I, tadašnjim savezom švicarskih područja, Venecijom i aragonskim kraljem Ferdinandom II. Ova koalicija je bila poznata kao Sveta Liga, a osnovana je 4 oktobra 1511. Njen politički cilj je bio progon Francuza iz Italije. Kao već više puta do tada, sjeverna Italija je opet bila mjesto krvavih bitki: Francuzi pobjeđuju kod Ravene, ali ne uspjevaju izbjeći progon iz sjeverne Italije. Crkvena država ponovo uspijeva povratiti gradove i područja u svoj sastav.

Njegovi vojni ciljevi su bili veoma visoki. Zbog činjenice da nije imao problema sa ubistvima i nije poznavao milost, Julije II od Martina Lutera dobija nadimak "Krvopija".[1]

Švicarska garda[uredi | uredi izvor]

Za sigurnost svog života, Papa Julije II osniva tjelohraniteljsku jedinicu, takozvanu Švicarsku gardu. Dana 22.januara prvi 150 Švicaraca iz kantona Uri prvi put dolazi u Vatikan.

Peti Lateranski koncilij[uredi | uredi izvor]

Francuski kralj Luj XII se nije samo vojno okretao protiv crkvene države nego je pokušao i potkopati crkveni autoritet pape Julija II. Između ostalog, odobrio je održavanje jednog sveobuhvatnog koncilija francuskih kardinala. Kao termin za ovaj šizmatični sastanak je određen 1. septembar 1511, a kao mjesto Pisa. Kao odgovor na ovu provokaciju, papa Julije II saziva okumenski koncilij 19. aprila 1512. u Lateranskoj Palači. Ovaj peti laternaški koncilij se završio tek za vrijeme pontifikata Lea X, 16. marta 1517. bez sprovođenja potrebnih promjena Crkve.

Umjetnost i kultura[uredi | uredi izvor]

I pored nastavka krstaških ratova, te političkih intrigacija, Julije II se zalagao i za umjetnost, ne samo iz ljubavi prema istoj, nego i zbog jačanja pozicije crkvene države i da bi ostao upamćen u historiji. Za njegovu slavu u svoje vrijeme i za slavu narednih generacija, ovaj renesansni papa je zapošljavao najpoznatije umjetnike tih vremena.

Nedugo po početku pontifikata postavio je sebi visoke ciljeve: htio je Rim arhitektonski promijeniti, te postaviti novogradnju na mjesto katedrale Sv. Petra koja je u to vrijeme bila blizu propadanja. Najveća crkva kršćanstva je trebala biti dokaz veličine papinog uticaja i slave. U sredini kolosalnog plana se trebao nalaziti njegov grob. Poslije tri godine priprema, 18. aprila 1506. Julije postavlja kamen temeljac.

Za novogradnju katedrale Sv. Petra, Julije zadužuje Donato Bramante, za grob Michelangela koji je bio zadužen i za Sikstinsku kapelu, te Rafaela kojeg zadužuje za privatne odaje u Vatikanskoj palači.

Pri gradnji se pokazuje njegova arogantna narav jer i protiv bune kardinala on pušta Bramante da radi po svojoj želji uništavajući tako dijelove kompleksa i praveći impozantne trgove i ulice.

Smrt[uredi | uredi izvor]

Papa Julije II umire u 70. godini života u noći 20/21. februara 1513. u Rimu. Pokopan je u kapeli Sv. Petar u lancima (San Pietro in Vincoli), gdje se nalazi svjetski poznata figura Mojsije napravljena od strane Michelangela kao dio grobnog kompleksa.

Njegov tako željeni cilj ujedinjenja Italije pod papskom vladavinom ostaje neostvaren.

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ An den christlichen Adel deutscher Nation



Commons logo
U Wikimedijinom spremniku se nalazi još materijala vezanih uz: