Wikipedia:Igralište

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Jugozapadna strana Everesta, Zapadni greben koji se spušta preko Zapadnog ramena, pretvara u padinu i dolazi do Lho la. Khumbu ledopad na nepalskoj strani je ispod, a iznad i iza se vidi snježno polje na Rongbuk ledniku na tibetanskoj strani.

Lho la je jedan prevoj (sedlo) na granici između Nepala i Tibeta. To je najniža tačka Zapadnog grebena koji se spušta sa vrha Mount Everesta, nadmorske visine 6.006 metara. Morfološki gledano, sam kraj grebena prije prevoja se pretvara u padinu (stranu)

Prevoj se kroz historiju koristio za putovanja između Nepala i Tibeta na ruti između Namche Bazaar and Tingri u vrijeme kada su lednici bili viši nego danas i prelazak prevoja bio je manje zahtjevan. Danas se u tu svrhu koristi prevoj Nangpa La, zapadno od Lho Laa.


Poslije neuspješnih pokušaja 1974 i 1978, prvi put je Everest penjan preko Lho La 1979. godine kada su se članovi Jugoslavenska ekspedicija odavde ispenjali preko zapadnog grebena, a da nisu koristili prepričavanje na Hornbein kuloar na Sjevernoj strani. Ekspedicija, koju je vodio Tone Škarja, postavila je oko 40 užadi od Baznog logora na 5.350 metara na Khumbu ledniku, a zatim koristeći ručnu uspinjaču u dužini od 200 metara, podigli 6 tona opreme.[1] Zadnjih 150 metara tog uspona bilo je težine između IV i V stepeni.

Na prevoju se 1989. godine dogodila velika nesreća kada je stradalo 5 od 6 alpinista iz Poljske.

Reference[uredi izvor]

  1. ^ "Tone Škarja: Jugoslavenska Everest ekspedicija". The Himalayan Journal Vol.37, 1981. Pristupljeno 13. 9. 2020.(en)

Mount Everest


Mount Everest, pre-1976 climbing routes on Southwest Face.svg
Nuptse, Mt. Everest i Lhotse
Nuptse, Mt. Everest i Lhotse

Švicarska ekspedicija na Mount Everest i Lhotse organizovana 1956. godine, bila je druga uspješna ekspedicija na Mount Everest. Bili su to drugi (Ernst Schmied i Jürg Marmet) i treći (Dölf Reist i Hansruedi von Gunten usponi uopšte. Ostvarila je nekoliko značajnih rezultata:

  • Prvi švicarski uspon na Mount Everest (8.646 m.)
  • Prvi uspon na Lhotse (8.516 m.) uopšte
  • Prvi uspon jedne ekspedicije na dva vrha preko 8.000 m.

Vođa ekspedicije bio je Albert Eggler. Tim se sastojao od 10 penjača, jednog stručnjaka za led i jednog geografa.[1]

Pripreme[uredi izvor]

Brodom iz Đenove putovali su do Bombaja u Indiji a zatim vozom do Jainagara na rijeci Gang, svega nekoliko metara nadmorske visine. Odatle su pješačili 4 nedjelje do Baznog logora sa Nepalske strane. U manastiru Thiangboche Fritz Luchsinger se bio razbolio ali se oporavio visokom dozom antibiotika. Imali su 10 tona materijala koji je prenijelo 350 nosača. Od Baznog logora 30 Šerpa je prenosilo materijal prema visinskim logorima.

Za aklimatizaciju su obavili nekoliko uspona na vrhove 5.000-6.000 metara. Većina tih vrhova bili su tada prvi put ispenjani. Obrušavanje dijelova lednika bila je stalna opasnost. Koristili su i eksploziv da bi eliminisali opasnost od leda.

Sa sobom su stalno nosili dvoje merdevina i nekoliko drvenih greda koji su im pomagali prelazak preko pukotina. Na najtežim mjestima koristili su se stalno postavljenim užadima. Kao vodiči, ispred je uvijek išlo nekoliko Šerpa koji u to vrijeme još uvijek nisu imali neko veliko iskustvo kao vodiči. Švicarci su se uvijek kretali u navezi (međusobno povezani užadima).

Postavili su ukupno 7 kampova. Istureni Kamp III bio je u Dolini tišine, Kamp V na sjevernoj strani Lhotsea, kamp VI na Južnom prevoju i kamp VII na 8.4000 metara, na grebenu Everesta.

Usponi[uredi izvor]

Ernst Reiss i Fritz Luchsinger ispenjali su se na Lhotse 18. maja 1956, po jednom izuzetno vjetrovitom danu, penjući se iz jednog privremenog logora (šatora) na Ženeva kuku sa sjeverne strane Lhotsea.

Sedam dana kasnije, 23. maja Ernst Schmied i Juerg Marmet popeli su se na Mount Everest i bili drugi tim na vrhu (poslije Hillarya i Norgaya 1953.)[2]

Jedan dan kasnije na vrhu su bili i Dolf Reist i Hansruedi von Gunten (treći svjetski uspon). Za uspon im je trebalo 4 sata od Kampa 7. Na vrhu su proveli dva sata, jer je vrijeme bilo izuzetno lijepo. Utrošili su dva sata za silazak bez kisika (koji im je nestao još na vrhu) do Južnog prevoja.

Ekspedicija je trajala oko dva mjeseca i svaki dan je bio ispunjen penjanjima i silascima. Za povratak im je trebalo dvije sedmice do Katmandua. Čitavo vrijeme nisu imali ni jedan incident.

Reference[uredi izvor]

  1. ^ "Ernst Schmied". EverestHistory. Pristupljeno 13. 9. 2020.(en)
  2. ^ EverestHistory.com: "Jürg Marmet" Provjerite vrijednost |url= (pomoć). EverestHistory. Pristupljeno 13. 9. 2020.(en)



Ernst Schmied was a member of the 1956 Swiss Mount Everest and Lhotse Expedition which made the second and third ascents of Everest and the first ascent of Lhotse. He climbed Mt. Everest on the 23rd of May 1956 together with Juerg Marmet (2nd ascent). The short story by Hans Rudolf von Gunten, himself is below: A week later Ernst Schmied and Juerg Marmet climbed Everest (2nd ascent, 23 May). One day later Everest was climbed a second time by Dolf Reist and Hans-Rudolf von Gunten (3rd ascent). The latter team used 4 hours from camp 7 to the top, remained for two hours on the summit, one hour without oxygen, and descendet in two hours to the south col. There was no wind on top.




Born 14 September 1927 in Bern, Switzerland. Married with Elsbeth Knoerr, 3 children.

Chemical engineer (1952), PhD in human toxicology (1957). Management positions in pharmaceuticals, agrochemicals, food, vitamins & fine chemicals. CEO of an intercontinental research and business group. Retired 1992.

Licensed Swiss Mountain Guide and Ski Instructor (1949), pioneered Swiss Air Rescue (parachutist, plane and helicopter rescue 1952 - 1959), pioneered high altitude oxygen equipment for Everest (autumn 1952 - 1956), Oxygen consultant for subsequent expeditions (1956 - 1962).


n 1956 von Gunten became a member of the Swiss Mount Everest-Lhotse expedition, where he was responsible for the food and catering. On April 6, 1956 he succeeded in the Khumbu area together with the Sherpas Lobsang and Gyalsen the first ascent of today often visited Island Peak. Von Gunten reached the summit of Mount Everest together with the photographer Dölf Reist as the second team of this expedition, one day after the ascent by Jürg Marmet and Ernst Schmied.[2] He spent two hours on the summit, including one hour without extra oxygen. He is the only surviving participant in this expedition. His summit day on Mount Everest is the furthest among all climbers still alive (as of Spring 2016)

He is a member of the Swiss Alpine Club SAC and an honorary member of the Academic Alpine Club Bern AAC

Dimitar Ilievski
Memorial of Murato on Pelister.JPG
Memorijalni kompleks Pelister
Rođenje 29.09.1953.
Bitola, SFRJ
Smrt 10.05.1989.
Nacionalnost Makedonac
Druga imena Mount Everest
Poznat(a) po Prvi makedonski alpinista osvajač Mount Everesta, 1989. god.

Reference[uredi izvor]

[[Kategorija:Osvajači Mount Everesta [[Kategorija:Makedonski alpinisti