Karlo VI, car Svetog rimskog carstva

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigacija, traži
Question book-new.svg Ovaj članak ili neka od njegovih sekcija nije dovoljno potkrijepljena izvorima (literatura, web stranice ili drugi izvori).
Sporne rečenice i navodi bi mogli, ukoliko se pravilno ne označe validnim izvorima, biti obrisani i uklonjeni. Pomozite Wikipediji tako što ćete navesti validne izvore putem referenci, te nakon toga možete ukloniti ovaj šablon.
Karlo VI
Car Svetog Rimskog Carstva; kralj Njemačke, Češke, Ugarske, Hrvatske, Sicilije, Sardinije i Napulja; nadvojvoda Austrije; vojvoda Tešina, Parme i Piacenze
Johann Gottfried Auerbach 002.JPG
Vladavina 22. decembar 1711 - 20. oktobar 1740
Prethodnik Josip I
Nasljednik Karlo VII
Marija Terezija
Krunidba 22. decembar 1711
Supružnik Elizabeta Kristina od Braunschweig-Wolfenbüttela
Djeca Marija Terezija Austrijska
Marija Ana Austrijska
Dinastija Habsburg
Otac Leopold I, car Svetog Rimskog Carstva
Majka Eleonora Magdalena Nojburška
Rođenje 1. oktobar 1685
Beč
Smrt 20. oktobar 1740
Beč

Karlo VI (punim izvornim imenom Karl Josef Franz; 1. oktobar 1685 - 20. oktobar 1740) bio je car Svetog Rimskog Carstva, kralj Češke (kao Karlo II), kralj Ugarske, Hrvatske, Napulja, Sicilije i Sardinije, nadvojvoda Austrije (kao Karlo III), te kao vojvoda Tešina, Parme i Piacenze.

Mladost[uredi | uredi izvor]

Rođen je u Beču kao drugi sin cara Leopolda I i njegove treće supruge, Eleonore Magdalene Nojburške.

Očekivalo se da će Karlo II, psihički i fizički zaostao kralj španskih kraljevina, svojim nasljednikom imenovati najbližeg habsburškog rođaka - Karlovog starijeg brata, cara Josipa I. Međutim, Karlo II je svojim nasljednikom proglasio Filipa, vojvodu od Anžuja, unuka svoje najstarije (tada već umrle) polusestre Marije Terezije i francuskog kralja Luja XIV. Karlo i njegov brat se nisu slagali sa ovom odlukom budući da se Marija Terezija odrekla svojih nasljednih prava, te je došlo do Rata za špansko naslijeđe.

Carevanje[uredi | uredi izvor]

Karlov stariji brat umro je iznenada 1711. godine, te se Karlo vratio u Austriju. Odmah je naslijedio od njega češku i ugarsku krunu, a nešto kasnije iste godine izabran je za cara Svetog Rimskog Carstva. Iako Karlo nije bio siguran u sve svoje političke odluke, carstvo je za vrijeme njegove vladavine doseglo svoj vrhunac.

Rat za špansko naslijeđe[uredi | uredi izvor]

Tokom Rata za špansko naslijeđe Karlo se borio za krune španskih kraljevina, ali nije osvojio nijednu. Međutim, osvojio je krune Napulja, Sicilije i Sardinije, koje ipak nije uspio osigurati svojoj dinastiji.

Sva Karlova nastojanja da omogući da nasljeđivanje prođe bez problema bila su neuspješna. Ostrvo Siciliju i Napuljsko kraljevstvo ustupio je kralju Karlu VII koji je kasnije zavladao u Španiji kao Karlo III, dok Viktor Amadeus II Savojski dobija Sardiniju 1720. godine. Za podršku tadašnjih kolonijalnih velesila on se u ime Austrije odrekao svih kolonijalnih težnji i zatvara kolonijalnu kompaniju.

Pragmatička sankcija[uredi | uredi izvor]

Uvidjevši mogućnost da će umrijeti bez muških potomaka, Karlo VI donosi Pragmatičnu sankciju kako bi omogućio svojoj najstarijoj preživjeloj kćeri, Mariji Tereziji, da ga naslijedi u habsburškim nasljednim zemljama.

Smrt i naslijeđe[uredi | uredi izvor]

Karlo VI je umro 20. oktobra 1740. godine i gotovo odmah je nastupio Rat za austrijsku baštinu. Pragmatična sankcia je izdržala i Marija Terezija je proglašena kraljicom Češke i Mađarske. Kako ona kao žena nije mogla biti izabrana za cara Svetog Rimskog Carstva, izabran je Karlo VII Albert. Marija Terezija se udala za Franju I, koji je izabran za cara Svetog Rimskog Carstva nakon kratke vladavine Karla VII, te je Marija Terezija na taj način postala carica i preuzela de facto vlast nad Svetim Rimskim Carstvom.