Polifonija

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigacija, traži

Polifonija je pojam koji potiče od grčke riječi što znači "mnogo zvukova". U muzici, to je tekstura koja se sastoji iz dva ili više melodičnih glasova, za razliku od monofonije (muzika sa samo jednim glasom) i homofonije (muzika sa jednim dominirajućim melodičnim glasom praćenim akordima).

Pojam polifonija se obično upotrebljava u vezi sa muzikom kasnog srednjeg vijeka i renesanse. Barokni oblici kao fuga su umjesto toga nazvani kontrapunktni. Margaret Bent je polifoniju nazvala „diadičan kontrapunkt“, gdje je svaka melodijska linija pisana u odnosu na drugu melodijsku liniju.

Najstariji zapisi polifonije dolaze iz 10. vijeka. Glasovi u njima se kreću u paralelnim oktavama, kvintama i kvartama. Ovi notni zapisi nisu pisani za sviranje već samo radi potrebe podučavanja. Notni zapisi iz 11. vijeka su najstariji primjeri praktične polifonije, iako intervali, visina i trajanje nota često nisu naznačene. [1]

Poznata polifonijska djela i kompozitori[uredi | uredi izvor]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ http://www.britannica.com/EBchecked/topic/469009/polyphony
Commons logo
U Wikimedijinom spremniku se nalazi još materijala vezanih uz: