Recitativ

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigacija, traži

Recitativ, je vrsta solo pjesme uz muzičku pratnju koja naglašava i zapravo imitira ritam i akcente govornog jezika, više nego melodiju ili muzičke motive. Recitativ je razvijen u kasnom 16. vijeku po uzoru na govorništvo, što je u suprotnosti sa polifonom, ili višeglasnom horskom muzikom iz tog vremena. Ovaj muzički oblik se često koristio u operama, oratorijima i kantatama. Najranije opere, kao što je "Euridika" Jacopo Perija iz 1600. sastojala se gotovo isključivo od recitativo ariozo, lirskog oblika recitativa namijenjenog da komunicira emocije teksta. U operama s kraja 17. vijeka izražavanje emocija je ostavljeno lirskim izljevima u ariama, a recitativ je korišten za obavljanje dijaloga i za razvoj akcije u samoj priči koja se koristi u muzičkom djelu. U oratorijima i kantatama često služi sličnu funkciju unapređenja narativa.

Dvije glavne vrste recitativa su secco tzv."suhi recitativ" koji se pjeva u slobodnom ritmu diktiranom od akcenta riječi. Pratnju obično čini continuo (violončelo i harpsikord), koja je jednostavna i koristi muzičke akorde. Melodiju govor sažima pomoću samo nekoliko tonova. Druga vrsta je recitativo stromentato (instrumentalni recitativ) koji u pratnji recitativa ima stroži ritam i mnogo više uključenu orkestarsku pratnju. Koristi se kod dramatično važnih trenutaka, i više je emotivan po karakteru. Njegova vokalna linija je melodična i obično ga vodi u formalnu ariju.[1]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ http://www.britannica.com/EBchecked/topic/493574/recitative