Titracija

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigacija, traži
Question book-new.svg Ovaj članak ili neka od njegovih sekcija nije dovoljno potkrijepljena izvorima (literatura, web stranice ili drugi izvori).
Sporne rečenice i navodi bi mogli, ukoliko se pravilno ne označe validnim izvorima, biti obrisani i uklonjeni. Pomozite Wikipediji tako što ćete navesti validne izvore putem referenci, te nakon toga možete ukloniti ovaj šablon.
Titracija:Titrant kaplje iz birete u rastvor analita i prikaz titracione krive

Titracija je uobičajeni laboratorijski metod kvantitativne hemijske analize. Može se upotrebljavati radi utvrđivanja koncentracija poznatih reaktanata. Pošto pri titraciji značajnu ulogu igra mjerenje zapremina, također je poznata i kao volumetrijska analiza. Reagent, koji se još naziva i titrant, poznate koncentracije (ili kao standardni rastvor) i zapremine, reaguje sa rastvorom analita (supstancije koja se analizira), čija koncentracija nije poznata.

Proces titracije[uredi | uredi izvor]

Koristeći kalibriranu biretu, dodaje se titrant, sve dok ne izreaguje supstanca koja se analizira (završna tačka). U klasičnoj titraciji između jake kiseline i jake baze, krajnja tačka titracije je dostignuta kada je pH vrijednost reaktanata približno jednaka 7. Za vizuelno određivanje završne tačke koriste se indikatori. Kiselinsko-bazni indikatori su slabe organske kiseline ili baze, koje mijenjaju boju u zavisnosti od pH vrijednosti rastvora. U zavisnosti od konstante disocijacije supstance koja se titrira, završna tačka će biti pri različitim vrijednostima pH. Zbog toga se izabira indikator koji mijenja boju u intervalu pH završne tačke.

Za kompleksometrijske i redoks titracije također postoje indikatori. Završnu tačku je moguće odrediti i drugim metodama (konduktometrija, potenciometrija, itd).

Klasifikacija titrimetrijskih metoda[uredi | uredi izvor]

Titrimetrijske metode analize se mogu svrstati u četiri klase:

  1. Kiselinsko-bazne titracije
  2. Kompleksometrijske titracije
  3. Taložne titracije
  4. Redoks titracije

Kod prve tri klase ne dolazi do promjene oksidacijskog stanja, dok kod redoks titracija dolazi do razmjene elektrona.

Indikatori[uredi | uredi izvor]

Pri titraciji se koriste mnogi (većinom vizuelni) indikatori. Na primjer u jednostavnoj kiselinsko-baznoj titraciji , kao pH indikator se može koristiti fenolftalein koji postane ružičast pri pH vrijednosti od oko 8,2. Drugi primjer je indikator metil-oranž (methyl-orange), koji je crven u kiseloj sredini a žut u baznoj.

Međutim, pri nekim titracijama indikatori nisu ni potrebni. Na primjer, redoks reakcija u kojoj je upotrijebljen kalijum permanganat (ružičasto/purpurno) kao titrant; kada se reducira, on postaje bezbojan zbog prelaska mangana iz oksidacijskog stanja +7 u +2.

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]

Commons logo
U Wikimedijinom spremniku se nalazi još materijala vezanih uz: