UK Championship (snuker)

UK Championship
Lokacija	Barbican Centre, York
Država	Engleska
Osnovan	1977.
Organizacija	WPBSA
Nagradni fond	637.500 funti
Trenutni šampion	Mark Selby

UK Championship profesionalni je rangirni snukerski turnir i najveći rangirni turnir nakon Svjetskog prvenstva. Sa SP-om i Mastersom čini tzv. trostruku krunu.

Historija

Prvo izdanje održano je 1977. u Blackpoolu pod nazivom United Kingdom Professional Snooker Championship i na njemu su mogli učestvovati samo oni koji žive u UK i oni koji su imali britanski pasoš. Titulu i nagradu od 2.000 funti osvojio je Patsy Fagan pobijedivši u finalu Douga Mountjoya 12-9. Naredne godine turnir je premješten u Preston, gdje je ostao do 1998.

Pravila su promijenjena 1984, kad je turnir dobio status rangirnog, i učestvovati su mogli svi profesionalci. Otada ovaj turnir donosi najviše rangirnih bodova od bilo kojeg drugog turnira, izuzev SP-a.

Na ovom turniru odigrano je dosta finala za pamćenje. 1977, odnosno 1979. Patsy Fagan i John Virgo došli su do svoje prve i jedine veće titule u karijeri. U finalu 1980. Steve Davis došao je do svoje prve od 73 profesionalne titule. Iduće godine finale između Davisa i Griffithsa pripremilo je teren za još 4 njihova finalna okršaja u toj sezoni, prije nego što su obojica neočivano ispala u 1. kolu SP-a 1982.

1983. godine Alex Higgins pobijedio je Davisa 16-15, iako je nakon prve sesije gubio 0-7. 1985. Willie Thorne, koji je bio na rubu ulaska među najbolje tadašnje igrače, vodio je protiv Davisa 13-10 na početku večernje sesije, ali je promašio jednostavnu plavu kuglu i na kraju izgubio 14-16. Ova pobjeda vratila je Davisu samopouzdanje nakon razočaravajućeg poraza na SP-u; Thorne, s druge strane, nikad nije osvojio neki drugi rangirni turnir.

1988. godine Doug Mountjoy, za koga se smatralo da će u meču protiv nadolazećeg Stephena Hendryja poslužiti samo za konačnu statistiku, pružio je iznenađujuće dobru predstavu čvrstine karaktera, kao i vještine i pobijedio 16-12, postavši tako drugi najstariji pobjednik nekog rangirnog turnira u historiji; još je više iznenadila njegova pobjeda mjesec kasnije u finalu Classica, kojom je postao jedan od tek četvorice igrača u historiji koji su osvojili 2 uzastopna rangirna turnira.

Hendryjeva pobjeda 1989. najavila je deceniju njegove dominacije slično kao u slučaju Stevea Davisa 1980; značaj Hendryjeve pobjede porastao je zbog činjenice da je poraženi finalist bio upravo Davis. I naredne godine oni su bili u finalu i opet je slavio Hendry 16-15, što je pokazalo njegovu jedinstvenu psihičku snagu. Finale 1994. između Hendryja i Kena Dohertyja mnogi igrači smatraju jednim od najboljih Hendryjevih mečeva, budući da je pobijedio 10-5, napravivši 7 trocifrenih brejkova (od toga 6 u rasponu od 8 frejmova). Doherty je kasnije igrao još 2 finala za pamćenje.

1993. godine Ronnie O'Sullivan postao je najmlađi pobjednik ovog turnira u historiji (i bilo kojeg rangirnog) sa samo 17 godina. 8 godina kasnije ostvario je pobjedu s najvećom razlikom u finalu otkad se ono igra na 10 dobijenih frejmova (od 1993), savladavši Dohertyja 10-1. Ovo je 2004. ponovio Stephen Maguire protiv Davida Graya. Doherty je umalo osvojio turnir 2002. u finalu protiv Marka Williamsa, ali je izgubio u dramatičnom odlučujućem frejmu.

2005. 48-godišnji Davis stigao je do svog prvog finala na rangirnom turniru nakon skoro 2 godine, napravivši i svoj najveći brejk u 23 učešća na ovom turniru. U meču s najvećom dobnom razlikom između finalista u historiji profesionalnih turnira izgubio je 6-10 od 18-godišnjeg Ding Junhuija iz Kine. Naredne godine pehar je odnio Peter Ebdon i postao prvi i jedini igrač koji je i dobio i izgubio finale SP-a i UK Championshipa protiv Hendryja. Nagradni fond bio je 500.000 funti, a pobjednik je dobio 70.000.

2007. godine titulu je po 4. put osvojio O'Sullivan, opet prilično lahko, pobijedivši Maguirea 10-2. Turnir je ostao zapamćen i po najdužem frejmu prenošenom na TV-ekranima (77 minuta) koji su odigrali Mark Selby i Marco Fu te O'Sullivanovom maksimalnom brejku u odlučujućem frejmu polufinala.

U finalu 2009. tada aktualni svjetski prvak, John Higgins, izgubio je od Junhuija 8-10 nakon što je promašio smeđu kuglu i propustio šansu da povede 8-6.

Finale 2010. bilo je još jedno u nizu dramatičnih i mnogi su ga komentatori odmah nazvali klasikom svih vremena. U jednom trenutku, Higgins, koji je igrao prvi turnir nakon polugodišnje suspenzije zbog umiješanosti u razgovore o namještanju mečeva, zaostajao je 5-9 za Williamsom. Ipak, uspio je osvojiti naredna 2 frejma. Pri rezultatu 7-9 Williams je imao prednost od 29 poena, a na stolu je ostalo samo 27, pa je Higginsu bio potreban snuker da bi ostao u igri. Uspio je iznuditi Williamsov faul i očistiti stol, a zatim osvojiti i naredni frejm, pa se morao igrati odlučujući. Konačno, kad su na stolu ostale samo smeđa, plava, ružičasta i crna, Higgins je ubacio smeđu u donju lijevu rupu odigravši je preko gornje mantinele (dakle, uzdužno), a zatim tešku dugu plavu i jednako tešku ružičastu, čime je osvojio frejm i turnir. U emotivnom intervjuu poslije meča opisao je ovu pobjedu kao najbolji trenutak u karijeri i posvetio je svom neizlječivo bolesnom ocu.

Turnir se 2011. vratio u Barbican Centre u Yorku, a mečevi su do četvrtfinalne faze skraćeni na maksimalno 11 frejmova (pobjednik je onaj ko prvi osvoji 6 frejmova). Turnir će ostati u Yorku najmanje do 2013.

Tokom godina turnir je imao dosta sponzora, a trenutni je kladionica williamhill.com. To je jedan od turnira koje prenosi BBC i održava se pred kraj svake kalendarske godine.

Pobjednici

Godina	Pobjednik	Finalist	Rezultat	Lokacija	Sezona
Nerangirni
1977.	Patsy Fagan	Doug Mountjoy	12–9	Blackpool	1977/78.
1978.	Doug Mountjoy	David Taylor	15–9	Preston	1978/79.
1979.	John Virgo	Terry Griffiths	14–13	Preston	1979/80.
1980.	Steve Davis	Alex Higgins	16–6	Preston	1980/81.
1981.	Steve Davis	Terry Griffiths	16–3	Preston	1981/82.
1982.	Terry Griffiths	Alex Higgins	16–15	Preston	1982/83.
1983.	Alex Higgins	Steve Davis	16–15	Preston	1983/84.
Rangirni
1984.	Steve Davis	Alex Higgins	16–8	Preston	1984/85
1985.	Steve Davis	Willie Thorne	16–14	Preston	1985/86.
1986.	Steve Davis	Neal Foulds	16–7	Preston	1986/87.
1987.	Steve Davis	Jimmy White	16–14	Preston	1987/88.
1988.	Doug Mountjoy	Stephen Hendry	16–12	Preston	1988/89.
1989.	Stephen Hendry	Steve Davis	16–12	Preston	1989/90.
1990.	Stephen Hendry	Steve Davis	16–15	Preston	1990/91.
1991.	John Parrott	Jimmy White	16–13	Preston	1991/92.
1992.	Jimmy White	John Parrott	16–9	Preston	1992/93.
1993.	Ronnie O'Sullivan	Stephen Hendry	10–6	Preston	1993/94.
1994.	Stephen Hendry	Ken Doherty	10–5	Preston	1994/95.
1995.	Stephen Hendry	Peter Ebdon	10–3	Preston	1995/96.
1996.	Stephen Hendry	John Higgins	10–9	Preston	1996/97.
1997.	Ronnie O'Sullivan	Stephen Hendry	10–6	Preston	1997/98.
1998.	John Higgins	Matthew Stevens	10–6	Bournemouth	1998/99.
1999.	Mark Williams	Matthew Stevens	10–8	Bournemouth	1999/00.
2000.	John Higgins	Mark Williams	10–4	Bournemouth	2000/01.
2001.	Ronnie O'Sullivan	Ken Doherty	10–1	York	2001/02.
2002.	Mark Williams	Ken Doherty	10–9	York	2002/03.
2003.	Matthew Stevens	Stephen Hendry	10–8	York	2003/04.
2004.	Stephen Maguire	David Gray	10–1	York	2004/05.
2005.	Ding Junhui	Steve Davis	10–6	York	2005/06.
2006.	Peter Ebdon	Stephen Hendry	10–6	York	2006/07.
2007.	Ronnie O'Sullivan	Stephen Maguire	10–2	Telford	2007/08.
2008.	Shaun Murphy	Marco Fu	10–9	Telford	2008/09.
2009.	Ding Junhui	John Higgins	10–8	Telford	2009/10.
2010.	John Higgins	Mark Williams	10–9	Telford	2010/11.
2011	Judd Trump	Mark Allen	10–8	York	2011/12.
2012	Mark Selby	Shaun Murphy	10–6	York	2012/13.