Vizigotsko kraljevstvo

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Jump to navigation Jump to search
Vizigotsko kraljevstvo
Regnum Gothorum
418720.
Države prije:
Flag of None.svg Zapadno rimsko carstvo
Flag of None.svg Svevsko kraljevstvo
Države poslije:
Emevije Flag of None.svg
Kraljevina Asturija Flag of None.svg
Franačka država Flag of None.svg
Položaj na karti
Glavni grad Toulouse (do 507)
Narbonne
Barcelona
Toledo
Službeni jezik Vulgarni latinski, gotski
Državno uređenje Monarhija
  Kralj  
 -  418–419. Wallia
 -  418–451. Teodorik I
 -  466–484. Euric
Površina
 -  620–710.  600.000 km2

Vizigotsko kraljevstvo (latinski: Regnum Gothorum) bilo je bivše kraljevstvo koje se tokom svog postojanja, u periodu od 5. do 8. vijeka, prostiralo teritorijom jugozapadnog dijela današnje Francuske i Pirinejskim poluostrvom. Jedan od germanskih nasljednika Zapadnog rimskog carstva, formirao je naselje Vizigota pod kraljem Valijom u provinciji Akvitanija, u jugozapadnoj Francuskoj. Teritorija se vremenom proširila i Pirinejskim poluostrvom. Kraljevstvo je zadržalo nezavisnost od Istočnog rimskog carstva, odnosno Bizantije nakon rimskih pokušaja koji su ostali samo djelimično uspješni i kratkotrajni.

Etnička razlika između autohtonog hispano-rimskog stanovništva i Vizigota koji su naselili to područje je do danas u velikoj mjeri iščezla. Naime, gotski jezik je izgubio svoju posljednju i vjerovatno već opadajuću funkciju kada su Vizigoti primili katoličanstvo 589. godine.[1] Gotski zakonik (završen 654. godine) ukinuo je staru tradiciju postojanja različitih zakona za Rimljane i za Vizigote. Većina Vizigotskog kraljevstva osvojeno je od strane Emevija tokom njihovog osvajanja Pirinejskog poluostrva započetog 711. godine, izuzev sjevernog dijela današnje Španije. Propast ovog kraljevstva izrodilo je srednjovjekovno kraljevstvo Asturiju.

Vizigoti i njihovi rani kraljevi bili su Arijanci i došli su u sukob sa Katoličkom crkvom. Međutim nakon što su konvertirali iz arijanskog u nikejsko kršćanstvo, Crkva je ostvarila ogroman uticaj na sekularne poslove Vizigota preko Sabora u Toledu. Vizigoti su takođe razvili veoma uticajan zakonik poznat u Zapadnoj Evropi kao Gotski zakonik (Liber Iudiciorum), koji je postao osnova za špansko pravo u srednjem vijeku.

Historija[uredi | uredi izvor]

Kraljevina Federata[uredi | uredi izvor]

Od 407. do 409. godine, germanski Vandali zajedno sa saveznicima Alanima i Svevima, prešli su zamrznutu Rajnu i preko današnje Francuske stigli na Pirinejsko poluostrvo. Sa druge strane, Vizigoti pod vodstvom Alarika I su 410. godine opustošili i opljačkali Rim i zarobili Gallu Placidiju, sestru zapadnorimskog cara Honorija.

Ataulf (kralj Vizigota od 410. do 415) proveo je nekoliko sljedećih godina u galskim i hispanskim zemljama. Nakon što je oženio Gallu Placidiju, car Honorije ga je pozvao da obezbijedi vizigotsku pomoć pri povratku nominalne rimske kontrole nad Hispanijom koju su držali Vandali, Alani i Sveviji.

Godine 418, Honorije je nagradio vizigotske federate pod kraljem Valijom, dajući im zemlju u dolini Garonne kako bi se tu naselili. Vjerovatno je da Vizigoti u početku nisu dobili veliko područje ali su prikupljali poreze u regionu pri čemu su lokalne galske aristokrate plaćale poreze Vizigotima umjesto rimskoj vladi.[2]

Vizigoti, sa glavnim gradom u Tuluzu, postali su de facto nezavisni i ubrzo su se počeli širiti na račun slabog Zapadnog rimskog carstva.

Kako su Vandali završili sa osvajanjem Sjeverne Afrike (439. godine preuzeli Kartagu) a Svevi zauzeli većinu Hispanije, rimski car Avit je poslao Vizigote u Hispaniju. Vizigotski kralj Teodorik II (453–466) je 456. godine u bici na rijeci Orbigi porazio kralja Svevia, Rekiariusa. Brutalno su opustošili mnoge gradove u Španiji kao i neka sveta mjesta usljed podrške koju je sveštenstvo pružalo Svevima.[3] Teoderik je preuzeo kontrolu nad provincijama Hispanija Baetica i Hispanija kao i kontrolu nad južnim dijelom provincije Luzitanija. 461. godine, Vizigoti su od rimskog cara Libija Severusa dobili grad Narbonon u zamjenu za podršku Rimskom carstvu. Ovo je dovelo do pobune od strane vojske i Galorimljana pod vodstvom Aegidiusa. Međutim Rimljani su pod vodstvom Severusa, uz podršku Vizigota porazili pobunjene rimske trupe čime je 465. ugušena pobuna.[4]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Strategies of Distinction: Construction of Ethnic Communities, 300-800 (Transformation of the Roman World) by Walter Pohl, ISBN 90-04-10846-7 (p.119-121: dress and funerary customs cease to be distinguishing features in AD 570/580)
  2. ^ Cameron, Ward; Perkins and Whitby. The Cambridge Ancient HIstory - Volume XIV. Late Antiquity: Empire and Successors, A.D. 425–600. str. 48. .
  3. ^ David Abulafia et al. The New Cambridge Medieval History, Volume 1 c. 500 – c. 700, p. 165.
  4. ^ Cambridge Ancient v. 14, p. 24.