James Clerk Maxwell

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigacija, traži
James Clerk Maxwell
Example alt text
škotski fizičar
Rođenje 13. juni 1831.
Edinburgh, Škotska
Smrt 5. novembar 1879.
Cambridge, UK

James Clerk Maxwell (Džejms Klerk Maksvel) (Edinburgh, 13. juni 1831. - Cambridge, 5. novembar 1879.), škotski fizičar

Njegova istraživanja obuhvaćaju mnoge grane fizike. Najvažnija je elektrodinamika u kojoj je matematički formulirao Faradayeva okrića. Napisao je jednačine gibanja elektromagnetnih polja (Maxwellove jednačine). Teorijski je dokazao da je svjetlost elektromagnetska pojava. Pored Ludwiga Boltzmanna (Bolcman) i Rudolfa Clausiusa (Klauzius), Maxwell se smatra i osnivačem kinetičke teorije plinova. Formulirao je zakon raspodjele brzine molekula u plinu.[1] [2]

Djetinjstvo i obrazovanje[uredi | uredi izvor]

Maksvelov otac je zemljoposjednik koji je nakon majčine smrti svom sinu obezbijedio skupo školsko obrazovanje. Makvel je studirao matematiku i fiziku u Edinburghu, gdje je 1854 diplomirao. Godinu dana kasnije objavljuje svoj prvi rad koji je bio temeljan za jednačine koje su kasnije objavljene.[2]

Rad[uredi | uredi izvor]

Od 1856 radi kao profesor u Aberdeenu, a od 1860 radi na Kraljevskom koledžu (Kings College) u Londonu gdje ostaje punih pet godina. Kao i Hermann von Helmholtz (Herman fon Helmholc) Maksvel se je posveto fiziologiji boja, nadogradio je Youngovu (Jang) teoriju tri boje.[2]

Elektrodinamika i Maksvelove jednačine[uredi | uredi izvor]

Inspirisan Faradayovim (Faradej) eksperimentima radio je na polju elektrodinamike. Poznate su četiri Maksvelove vektorske jednačine. Jedna od njih je imala izuzetak koji je važio za zakon indukcije. Pored toga su opisivale elektromagnetne talase, koje nije uspio potvrditi empirijskim putem . To je 1886 Heinrichu Hertzu (Hajnrih Herc) pošlo za rukom. Maksvelove jednačine su u cijelosti objavljene 1862 u časopisu "On Physical Lines of Force".

Maksvel je utemeljio elektromagnetnu teoriju svjetla čime je rođena optika kao grana elektromagnetizma. Uveo je pojam magnetnog fluksa. Magnetno polje zamišljao je kao jedan tok koji teče kroz indukcioni navoj, gdje promjena polja inducira električni napon. Nedostatak magnetnih čestica u električnom polju objasnio je s pojmom transverzalnih talasa. Smatrao je da njihova brzina odgovara brzini svjetlosti.[2]

Kinetička teorija gasa[uredi | uredi izvor]

Jedan od Maksvelovh polja istraživanja su bili gasovi. Koristio je hipoteze Augusta Karla Kröniga (Krenig) i Rudolfa Clausiusa. Dok su njih dvojica obratili pažnju na srednju brzinu molekula gasa, Maksvel je prikazao brzine pojedinih čestica. Razvio je Maksvelovu raspodjelu brzine molekula gasa. Maksvel je bio sljedbenik atomistike. Držao je govor pred Britanskim društvom primijenjenih nauka (eng. British Association for the Advancement of Science) gdje je atome nazvao nepromjenjivim. Zahtijevao je atomarnu standardizaciju prirodnih konstantnih veličina: masa, dužina i vrijeme.[2]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Biografija s stranice biography.com učitano 13.6.2014 (en)
  2. ^ a b c d e Biografija s stranice njemačkog univerziteta iz Erlangena učitano 13.6.2014 (de)


Commons logo
U Wikimedijinom spremniku se nalazi još materijala vezanih uz: