Mezonefros

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Mezonefros
Gray986.png
Rekonstrukcija ljudskog embriona od 17 mm. (oznaka mezonefrosa je u centru, desno.)
Detalji
Latinski Mesonephros
Carnegie stage 14
Dani 22
Prekurzor Intermedijatni mezoderm
Identifikatori
Gray's p.1205
TE E5.6.2.0.0.0.1
FMA 72171
Anatomska terminologija

Mezonefros (grčki srednji bubreg) je jedan od tri organa za lučenje koji se razvijaju u kičmenjaka. Služi kao glavni izlučujući organ vodenih kičmenjaka i kao privremeni bubreg kod gmizavaca, ptica i sisara. Mezonefros je uključen u Wolffovo tijelo prema Casparu Friedrichu Wolffu koji ga je opisao 1759. (Wolffovo tijelo je sastavljeno od: mezonefros + paramezonefroski blastem)

Struktura[uredi | uredi izvor]

Mesonefros deluje kao struktura slična bubregu čovjeka, koja kod ljudi funkcionira između šeste i desete sedmice embrionskog života. Uprkos sličnosti u strukturi, funkciji i terminologiji, mezonefroski nefroni ne čine niti jedan dio zrelog bubrega ili nefrona.[1] Kod ljudi, mezonefros se sastoji od jedinica koje su po strukturi i funkciji slične bubrezima odraslih. Svaki od njih sastoji se od glomerula, nakupine kapilara koja proizlazi iz bočnih grana dorzalne aorte i odvodi se u donju kardinalnu venu; Bowmanova čahura, lijevak sličan strukturi koja okružuje glomerul; i mesonefrosku tubulu , cijev koja povezuje Bowmanovu kapsulu s mezonefroskim kanalom.[1] Jedinica koja se sastoji od jednog glomerula i Bowmanove čahure koja ga okružuje naziva se bubrežna korpuskula, a jedinica koja se sastoji od jedne bubrežne korpuskule i sa njom povezane mezonefroske tubule naziva se "nefron"< ref ref = = renal_analgae /> ili "ekskretorna mezonefronska jedinica".

Razvoj[uredi | uredi izvor]

Mesonefronska vezikula[uredi | uredi izvor]

Formiranje svakog mezonefroskog nefrona započinje kada se dio srednjeg mesoderma uz mesonefroski kanal diferencira i tvori mezonefrosku vezikulu.[1]

Razvoj[uredi | uredi izvor]

Mezonephroske tubule[uredi | uredi izvor]

Uvećani frontalni izgled lijevog Wolffovog tijela prije uspostave diferencijacije spola.

a, b, c, d. Cjevaste strukture Wolffovog tijela.
e. Mezonefroski kanal.
f. i njegov gornji nastavak.
g. Negova terminacija u x, urogenitalnom sinusu.
h. Müllerov kanal.
i. Njegov gornji, ljevkasti okrajak.
k. Njegov donji kraj, koji završava u urogenitalnom sinusu.
l. Genitalna žlijezda.

Ova vezikula se zatim izdužuje kako bi formirala mezonefrosku tubulu, pričvršćujući se na mezonefroski kanal s jedne strane. U međuvremenu, arterija iz dorzalne aorte počinje se pružati prema mezonefroskoj tubuli. Kad se te dvije strukture dodirnu jedna s drugom, tvore glomerul i Bowmanovu kapsulu koja ga okružuje.[1] Mezonefroske tubule poznate su i kao Wolffove tubule (ili Kobeltove tubule).

Na medijalnoj strani mezonefrosog kanala, od šestog cerviksnog do trećeg lumbalnog segmenta, razvija se niz tubula, Wolffovih tubula. Povećavaju se u broju izraslina iz izvornih tubula. Promjena od čvrste mase ćelija umjesto da u središtu postane šuplja. Jedan završetak raste prema kraju i konačno se otvara u mezonefroski kanal, a drugi se širi uz invaziju kapilara krvnih sudova da bi se stvorio glomerul.

Formiranje[uredi | uredi izvor]

Cjevčice u svom sastavu čine mezonefros.

Funkcija[uredi | uredi izvor]

Mezonefros u cjelini proizvodi urin od 6. do 10. sedmice razvoja. Unatoč sličnosti u strukturi, funkciji i terminologiji, mezonefoskii nefroni ne čine niti jedan dio zrelog bubrega ili nefrona. [1] Što više kaudalnih nefrona oblikuju, to se i kranijalni nefroni već degeneriraju. U ženki se mezonefros degenerira u potpunosti, mada su zajedničke vestigijalne strukture, kao što je Gartnerov kanal, s epooforonom i parooforonom. U mužjaka će preživjeti nekoliko više kaudalnih tubula i stvoriti eferentne ductule testisa,[1] epididimis, vas deferens, sjemenske vezikule, kao i vestigijalne strukture poput dodatak testisa, dodatak epididimisa i paradidimis.

Ostale životinje[uredi | uredi izvor]

Presjek mezonefroskog nabora pilećeg embriona, četvrtog dana. Wolffive tubule označene su desno.

Mesonefros se zadržava i tvori prednji dio trajnih bubrega kod riba i vodozemaca, ali kod gmizavaca, ptica i sisara atrofira i većim dijelom brzo nestaje jer se počinje razvijati trajni bubreg (metanefros), tokom šeste ili sedme nedelje. Do početka petog mjeseca ljudskog razvoja ostaju samo kanali i nekoliko cjevčica mesonefrosa.[2]

Dodatne slike[uredi | uredi izvor]

Također pogledajte[uredi | uredi izvor]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ a b c d e f "20.2 Development of the renal anlage". Human Embryology. Pristupljeno 21 May 2012.
  2. ^ Romer, Alfred Sherwood; Parsons, Thomas S. (1977). The Vertebrate Body. Philadelphia, PA: Holt-Saunders International. str. 371–374. ISBN 0-03-910284-X.