Ferdinand II, kralj Aragonije

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigacija, traži
Question book-new.svg Ovaj članak ili neka od njegovih sekcija nije dovoljno potkrijepljena izvorima (literatura, web stranice ili drugi izvori).
Sporne rečenice i navodi bi mogli, ukoliko se pravilno ne označe validnim izvorima, biti obrisani i uklonjeni. Pomozite Wikipediji tako što ćete navesti validne izvore putem referenci, te nakon toga možete ukloniti ovaj šablon.
Ferdinand II i V
FerdinandCatholic.jpg
Kralj Kastilje i Leona (s Izabelom I)
Vladavina 15. januar 147526. novembar 1504
Prethodnik Izabela I
Nasljednik Ivana
Kralj Aragonije, Valencije, Sardinije i Majorke; grof Barcelone
Vladavina 20. januar 147923. januar 1516
Prethodnik Ivan II
Nasljednik Ivana
Supružnik Izabela I, kraljica Kastilje
Germana od Foixa
Djeca Izabela, princeza od Asturije
Ivan, princ od Asturije
Ivana, kraljica Aragonije
Marija Aragonska
Katarina Aragonska
Dinastija Escudo Corona de Castilla.pngTrastámara
Otac Ivan II, kralj Aragonije
Majka Juana Enriquez
Rođenje 10. mart 1452
Smrt 23. januar 1516
Mjesto sahrane Capilla Real

Ferdinand II (10. mart 1452 - 23. januar 1516) bio je kralj Aragona, Sicilije, Napulja, Valencije, Sardinije i Navarra, te iure uxoris kralj Kastilje i Leona kao Ferdinand V.

Mladost i vladavina sa Izabelom[uredi | uredi izvor]

Ferdinand je bio sin Ivana II i Kastiljanke Juane Enriquez. Oženio je kastiljsku prijestolonasljednicu Izabelu 19. oktobra 1469. godine, čime je postavljen temelj kasnijem ujedinjenju Španije. Godine 1474.

Izabela I je naslijedila svoga polubrata, pa su ona i Ferdinand okrunjeni kao kraljica i kralj Kastilje i Leona. Pet godina kasnije Ferdinand nasljeđuje očevu krunu, stvarajući personalnu uniju dvaju najvećih španskih kraljevstava. Prve decenije vladavine Ferdinanda i Izabele prošle su preosvajanjem Granade, posljednjeg muslimanskog kraljevstva na Pirinejskom poluotoku, a završeno je 1492. Iste su godine Katolički kraljevi, kako ih je nazvao papa Aleksandar VI, protjerali Jevreje iz svojih kraljevstava ili ih prisilno pokrstili, te poslali Kristofora Kolumba na sudbonosno putovanje u Indiju, uslijed čega je slučajno otkrivena Amerika. Sporazumom iz Tordesillasa (Tratado de Tordesillas) van-evropski svijet podijeljen je između portugalske i kastiljske krune.

Kasniji dio Ferdinandova života obilježen je ratovanjem sa francuskim kraljevima, u takozvanim Italijanskim ratovima, u kojima se otimalo za kontrolu nad Italijom. Godine 1494. Karlo III, kralj Francuske, izvršio je invaziju na Italiju i zbacio napuljskog kralja Alfonsa II (koji je bio Ferdinandov rođak i polusestrin mu pastorak). Ferdinand se udružio sa raznim italijanskim kneževima i Maksimilijanom I, carem Svetog Rimskog Carstva, kako bi izbacio Francuze i postavio Alfonsova sina Ferdinanda na napuljski tron. Ferdinand II Napuljski ubrzo umire, a tron naslijeđuje njegov adže Frederik, koji se nije dopadao Ferdinandu. Ferdinand i Francuzi zatim osvajaju Napulj i dijele ga međusobno. Njihov dogovor o podijeli Napulja ubrzo se raspada, pa Ferdinand zauzima cijeli Napulj. Godine 1503. umire Andreas Paleologus, pretender Bizantijskog carstva, učinivši Izabelu i Ferdinanda titularnim caricom i carem Bizantije.

Nakon Izabeline smrti[uredi | uredi izvor]

Nakon Izabeline smrti 1504. godine, Kastilja je otišla u ruke njihove kćeri Ivane I. Ferdinand je upravljao Ivaninim kraljevstvom kao regent tokom njenog boravka u Holandiji, kojom je vladao njen suprug Filip I. Ferdinand je, želeći upravljati Kastiljom, optužio Filipa da drži Ivanu u zatvoreništvu. Započeo je prepirku sa zetom, koja bi vjerovatno prerasla u rat, da Filip nije umro 1506. Smrt Filipa, u kojeg je Ivana bila opsjednuto zaljubljena, učinila je kraljicu Kastilje mentalno nesposobnom da vodi svoje kraljevstvo. Ferdinand je tako ipak postao regent svoje kćeri.

Godine 1505. Ferdinand se ponovo oženio, izabravši za ženu unuku svoje polusestre, Germanu od Foixa.

Novembra 1511. Ferdinand sklapa Vestminsterski sporazum, kojim sa mužem svoje kćeri Katarine, Henrikom VIII, započinje zajedničku borbu protiv Francuske. Nešto ranije iste godine, Ferdinand je osvojio južnu Navarru i proglasio se kraljem. Sjeverni dio ostao je u posjedu navarske kraljice Katarine, unuke i nasljednice Ferdinandove starije polusestre Eleonore koja je nakon smrti njihovog oca naslijedila navarsku krunu.

Ferdinand II umro je 23. januara 1516 godine.

Ostavština[uredi | uredi izvor]

Ferdinand i Izabela su zajedno učinili španska kraljevstva najjačom silom Evrope onoga 15. i 16. vijeka. Njihovim brakom položen je temelj kasnijem ujedinjenju Španije. Karlo V, car Svetog Rimskog Carstva, sin Ivane i Filipa I, nije naslijedio samo Aragon i Kastilju od dede i nane sa majčine strane, već i Habsburg i Burgundiju od očeve porodice. Tako su on i njegovi nasljednici postali najmoćniji evropski vladari šesnaestog vijeka.

Također pogledajte[uredi | uredi izvor]



Prethodnik:
Izabela Katolička
Kralj Kastilje i Leona
s Izabelom Katoličkom

1474-1504
Nasljednik:
Ivana Luda
Prethodnik:
Ivan Veliki
Kralj Sicilije
1469-1516
Kralj Aragonije, Valencije, Majorke i Sardinije

14791516
Prethodnik:
Ludovik III
Kralj Napulja
15041516
Prethodnik:
Katarina i Ivan III
Kralj Gornje Navare
1512-1516


Commons logo
U Wikimedijinom spremniku se nalazi još materijala vezanih uz: