Filip Orléanski

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigacija, traži
Question book-new.svg Ovaj članak ili neka od njegovih sekcija nije dovoljno potkrijepljena izvorima (literatura, web-stranice ili drugi izvori).
Ako se pravilno ne potkrijepe validnim izvorima, sporne rečenice i navodi mogli bi biti obrisani. Pomozite Wikipediji tako što ćete navesti validne izvore putem referenci te nakon toga možete ukloniti ovaj šablon.
Filip VII od Orleansa

Filip VII (24. august 1838. - 8. septembar 1894.) je bio de jure kralj Francuza 24. februara 1848. godine.

Francuske pred revoluciju[uredi | uredi izvor]

Otac Filipa VII je bio sin prestolonasljednika Francuske Ferdinanda-Filipa. Kako mu je otac poginuo u saobraćajnoj nesreći 1842. godine on je bio naslijedio njegovu titulu postavši tako nasljednik svoga djeda kralja Luja-Filipa.

Tokom vladavine Luja-Filipa dolazi do postepenog osiromašenja radnika koji nemaju pravo na štrajk, sindikalno organiziranje niti povišicu plaće. Tačka bez povratka u nastanku nove revolucije postaje 1847. godina kada nastupa ekonomska kriza u Francuskoj što dovodi do potpunog očaja stanovništva. Kako je vlada nastavila svoju tadašnju ekonomsku politiku tokom februara 1848 dolazi do demonstracija u Parizu. Ne znajući kako da izađu na kraj s pobunjenim radnicima koje lokalne gradske snage nisu uspjele smiriti vlada je pozvala u pomoć vojsku. Kada se ona odbila uključiti u napade na stanovniko vlada premijera Fransoa Guizota osjetivši da nema više kontrolu nad situacijom je 23. februara 1848. godine podnijela ostavku kralju. Taj događaj je potpuno iznenadio Luja-Filipa koji na opće iznenađenje svih podliježe panici i sljedećeg dana podnosi abdikaciju u korist unuka Filipa VII.

Kralj[uredi | uredi izvor]

Taj događaj je i "pobunjene" radnike i imućni sloj zatekao u potpunom iznenađenju pošto su obje zaraćene strane bile monarhisti. Tokom žestoke parlamentarne polemike nastale na vijest o abdikaciji kralja niti najvatreniji monarhist nije mogao braniti pozicije monarhije u trenucima kada Luj-Filip bježi iz Francuske u paničnom strahu za svoj život. Rezultat svega toga je ispalo glasanje o nastanku republike tako da je djete kralj Filip VII izgubio krunu istoga dana kada ju je i dobio. Sam postupak oduzimanja krune je u stvarnosti ispao isti onaj pravni šuć-muć koji je bio donio krunu Luj-Filipu.

Kasniji život[uredi | uredi izvor]

Gubljenjem krune Filip se pridružuje svomu djedu u izbjeglištvu. Tokom američkog građanskog rata on pristupa kao dobrovoljac na stranu Unije gdje služi godinu dana u vojnoj komandi armije Potomca. Tokom ovog vojnog služenju Filip vodi veoma dobro evidenciju o svemu što se događa tako da njegovo književno djelo postaje osnova za većinu činjenica o armiji Potomac.

Nakon pada Napoleona III kada su svi očekivali ponovno proglašenje monarhije u Francuskoj da bi se to pospješilo u parlamentarnom glasovanju on daruje svoju podršku Henriku V da postane novi kralj. Razlog za takvo razmišljanje se nalazio u činjenici da mu je ovaj rođak bio bez djece tako da bi on postao njegov prestolonasljednik, a kasnije i kralj. Svi budući planovi Filipa VII propadaju kada Henrik V na opće iznenađenje svih odbija krunu što dovodi do proglašenja nove republike.

Da bi se dodala sol na ranu Henrik V nije nikada proglasio Filipa VII svojim nasljednikom tako da su monarhisti Francuske ostali sve do današnjih dana podijeljeni na dvije suprostavljene frakcije. Te frakcije pretendenata tada, a i danas predstavljaju potomci kralja Luj-Filipu. preko Filipa VII takozvana orleanski pretendenti i muški direktni potomci španskih Burbona takozvani carlistički pretendenti koji sebe smatraju najbližim nasljednicima Henrika V. Ovi drugi su se inače odvojili od danas vladajuće dinastije u Španiji kada je 1833. godine kraljica postala Izabela II što zagovornici njenog strica Karla (španski Carlos) nisu prihvatili.