Azawad

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Azavad
(ber) ⴰⵣⴰⵓⴷ
(ar) دولة أزواد المستقلة/
Zastava Azavada
Zastava
Azavad, tamnija zelena i Mali svijetlo zeleno
Službeni jezik Tuareg, Arapski, Songhay, Fula, Bambara, Francuski
Državno uređenje
 -  Nacionalni pokret za oslobođenje Azawada Mahmoud Ag Aghaly
Nezavisnost 6. april 2012. Od Malija 
 -  Priznato ne 
Pozivni broj 223
Karta Azawada, odnosno područja koje prisvaja MNLA.

Azawad ((ar), Neo-Tifinagh: ⴰⵣⴰⵓⴷ[1]), ponekad Azavad ili Azaouad, je bivša nepriznata samoproglašena de facto suverena država na sjeverozapadu Afrike. Pod svojom kontrolom u aprilu 2012. godine su držali Timbuktou, Kidal, Gao i dijelove regiona Mopti, koji su međunarodno priznati kao dio Republike Mali.[2] Teritorija Azavada se graniči sa Malijem i Burkinom Faso na jugu, Mauritanijom na zapadu i sjeverozapadu, Alžirom na sjeveru i Nigerom na istoku i jugoistoku. Obuhvaća dio Sahare i Sahelske zone.

Treći rat za nezavisnost Azavada u periodu od 1960 do 2012. godine je počeo nakon rata u Libiji, kada je oboren Muammar el-Gaddafi, koji je bio garant mira sklopljenog 2009. godine. Formalni početak ovog rata za nezavinost se dogodio 17. januara 2012, a već 6. aprila 2012. godine proglašena je nezavisnost od strane Nacionalnog pokreta za oslobođenje Azawada, čije snage kontrolišu najveći dio područja. Nacionalni pokret je na svojoj internet stranici objavio tekst o "nepovratnoj" nezavisnosti od Malija. Samoproglašena država nikada nije dobila međunarodno priznanje nijednog međunarodnog subjekta.

Stanovništvo čine Tuarezi, Muri, Songhaj i drugi, a najzastupljenija religija je Islam. Najveći grad ove teritorije je Gao koji je ujedno proglašen i za glavni grad..

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ "Mouvement National de Liberation de l'Azawad". Mouvement National de Liberation de l'Azawad. Mouvement National de Liberation de l'Azawad. Pristupljeno 10. 1. 2018.
  2. ^ "Mali Tuareg rebels control Timbuktu as troops flee". BBC News. 1. 4. 2012. Pristupljeno 3. 4. 2012.

Literatura[uredi | uredi izvor]

  • Dubois, Felix; White, Diana (trans.) (1896). Timbuctoo the mysterious. New York: Longmans.
  • Fage, J. D. (1956). An Introduction to the History of West Africa. London: Cambridge University Press. str. 22
  • "Monographie de Tombouctou". Paris: Société des études coloniales & maritimes. 1900 Nepoznat parametar |ime= zanemaren (pomoć); Nepoznat parametar |prezime= zanemaren (pomoć); Cite journal zahtijeva |journal= (pomoć). Also available from Gallica.
  • Hunwick, J. O. (2000). "Timbuktu". Encyclopaedia of Islam. Volume X (2nd izd.). Leiden: Brill. str. 508–510. ISBN 90-04-11211-1.
  • Hunwick, John O. (2003). Timbuktu and the Songhay Empire: Al-Sadi's Tarikh al-Sudan down to 1613 and other contemporary documents. Leiden: Brill. ISBN 0585-6914 Provjerite vrijednost parametra |isbn=: length (pomoć). First published in 1999 as ISBN 90-04-11207-3.
  • Imperato, Pascal James (1989). Mali: A Search for Direction. Westview Press. ISBN 1-85521-049-5 Nepoznat parametar |unused_data= zanemaren (pomoć).
  • Kaba, Lansine (1981). "Archers, Musketeers, and Mosquitoes: The Moroccan Invasion of the Sudan and the Songhay Resistance (1591–1612)". Journal of African History. 22 (4): 457–475. doi:10.1017/S0021853700019861. JSTOR 181298. PMID 11632225. Link requires subscription to Jstor.
  • Kirkby, Coel; Murray, Christina (2010). "Elusive Autonomy in Sub-Saharan Africa". u Weller, Marc; Nobbs, Katherine (ured.). Asymmetric Autonomy and the Settlement of Ethnic Conflicts. Philadelphia: University of Pennsylvania Press. str. 97–120. ISBN 9780812242300.
  • Saad, Elias N. (1983). Social History of Timbuktu: The Role of Muslim Scholars and Notables 1400–1900. Cambridge University Press. ISBN 0-521-24603-2.

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]