Kraljevina Aragon

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigaciju, pretragu
Kraljevina Aragon
Reino d'Aragón
1035–1706
Države prije:
Flag of None.svg Grofovija Aragon
Escut del Sobrarbe.svg Grofovija Sobrarbe
Flag of None.svg Grofovija Ribagorza
Države poslije:
Kruna Aragona Estandarte de la Corona de Aragon.svg
Zastava Grb
Zastava Grb
Položaj na karti
Glavni grad Jaca
Huesca
Zaragoza
Službeni jezik Aragonski
Katalonski
Španski
Latinski
Državno uređenje Monarhija
  Kralj  
 -  1035 - 1063 (prvi) Ramiro I[1]
 -  1700 - 1746 (zadnji) Filip V
Površina
 -  Ukupno  39.000 km2 km2

Kraljevina Aragon (aragonski: Reino d'Aragón) je bila srednjovjekovna kraljevina smještena na Iberijskom poluostrvu. Nastala je ujedinjenjem grofovija Aragona, Sobrarbe i Ribagorza pod Ramirom I. 1035. godine.

Historija[uredi | uredi izvor]

Aragon je prvobitno bio županija oko grada Jaca, koja je u prvoj polovini devetog vijeka postala vazalna država Kraljevine Pamplona (kasnije Navare). Aragon je ime dobio po rijeci koja teče kroz grad.

Nakon smrti Sancha III. 1035. godine Kraljevina Navara je podijeljena na tri dijela.

Gonzalo sin Sancha III. je naslijedio Sobrarbe i Ribargorzu, dok je njegov nezakoniti sin Ramiro dobio Aragon. Gonzalo je ubrzo ubijen, a njegovo naslijeđe prelazi u ruke Ramira koji je de facto postao kralj Aragona.

Nakon smrti Garcíe Sáncheza III. kralja Navare, Aragon postaje nezavisna država. Sancho Ramírez, sin Ramira I. koji je također naslijedio kraljevstvo Navare od stanovnika biva izabran za kralja. Sebe je nazivao "Kraljem Aragonaca i Pamplonaca". Sancho Ramírez je vodio uspješne ratove protiv Maura. 1095. godine pod vodstvom Petra I. osvojena je Huesca, 1101. godine Barbastro i Sarinena, a 1104. godine mjesto Tamarite de Litera.

Pod vodstvom Alfonsa I. uz saradnju sa francuskim plemstvom osvojeni su gradovi Tudela, Tarazona, Calatayud i Daroca. 1118. godine je osvojena Zaragoza, što je značilo pad maurskog kraljevstva.

S obzirom da nije imao nasljednika, Alfons I. je oporukom zemlju ostavio viteškim redovima, ali to u Aragoniji nije bilo prihvaćeno. Njegov brat, Ramiro II. koji je u to vrijeme bio biskup Roda-Barbastre, proglašen je za kralja. U Navari, za kralja je bio izabran Garcia Ramirez, što je dovelo do odvajanja kraljevstava Aragonije i Navare.

Ramiro II. je oženio Ines Pitu, francusku udovicu plemićkog porijekla, s kojom je dobio kćer Petronilu. 1137. godine Ramiro II. je osigurao nasljednika prijestolja zaručivši Petronilu sa grofom Ramonom Berengerom IV. od Barcelone. Brak je bio zaključen 1150. godine. Nešto kasnije Petronila je postala kraljica, a Ramon Berenger IV. je postao princ Aragonije, što je ubrzalo ujedinjenje Aragonije sa Katalonijom. Njihov sin, Alfons II. bio je prvi koji je naslijedio titule kralj od Aragonije i grof od Barcelone.

Reference[uredi | uredi izvor]