Dendrit

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigaciju, pretragu
Spelling icon.svg Moguće je da ovaj članak ne poštuje standarde Wikipedije na bosanskom jeziku
kao što su upotreba afrikata, pravopis, pisanje riječi u skladu sa standardima, te način pisanja članaka.
Dendrit
Dendritum
Dendriticspines.jpg
Snimak uzet fluorescentnim mikroskopom u posmatranom neuronu hipokampusa uzgajanom in vitro
Vidi se zeleni tok proteina, kao i dendrit, koji ima mnogo dendritskih bodlji.
Detalji
Sistem Nervni
Identifikatori
MeSH H2.00.06.1.00029
Anatomska terminologija

Dendrit (grč. δενδρίτης, - dendritos = drvo) su protoplazmatski razgranati produžeci neurona, koji su prilično kratki i prvenstveno aktivni u recepciji impulsa a zatim provođenju u tijelo ćelije. To su vrhovi neuron koji služe kao receptore nervnih impulsa iz aksona drugog neurona. Njegova glavna funkcija je da prima impulse iz drugih neurona i proslijeđuje ih u tijelo ćelije. Iz ćelijskog tijela dendrita, razgranavaju se brojne ekstenzije.. U cijelom dendritu je dendritska kičma, malo citoplazme, koji su okrenuti ka sinapsi. Citoplazmi dendrita sadrži mitohondrije, membranske vezikule, mikrotubule i neurofilamente.[1][2][3]

Dendriti oosjeduju hemoreceptore koji su u stanju reagirati sa neurotransmiterom koji je upućena iz sinapsne vezikule u presinapsni neuron, što je od suštinskog značaja za pravilno prenošenje impulsa kroz nervni put.

Provođenje impulsa[uredi | uredi izvor]

Dendritsko stablo, zajedno sa perikarionom, je prijemčivi dio ćelije; oni su neophodni u prenošenju nervnih impulsa. To je zato što se, kao odgovor na stimulaciju iz drugih ćelija, depolarizira membranski potencijal podraženog neurona. Kada se ovaj potencijal depolarizira iznad određenog praga, koji pokreće akcijski potencijala, koji se rasprostire iz membrana i nestaje ispod praga podražaja. Na dendritima postoje dendritske kičme, male projekcije koje povećavaju površinu i odgovorne su za primanje informacija. Atrofija ili nedostatak tih bodlji je u vezi sa kognitivnom manjkvošću, a posebno neadekvatan nastanak je povezan sa sindromima kao što je Downov sindrom (trisomija 21).[4][5][6]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Pritchard T. E., Alloway D. (1999): Medical neuroscience. Hayes Barton Press, ISBN 978-1-59377-200-0:http://books.google.com/books/about/Medical_neuroscience.html?id=m7Y80PcFHtsC.
  2. ^ Butler A. B., Hodos W. (2005): Comparative vertebrate neuroanatomy: evolution and adaptation. Wiley-Blackwell, ISBN 978-0-471-21005-4,
  3. ^ http://books.google.com/?id=3nO6ggvV1PUC&dq=%22Comparative+vertebrate+neuroanatomy:+evolution+and+adaptation%22.
  4. ^ Hall J. E., Guyton A. C. (2006): Textbook of medical physiology, 11th edition. Elsevier Saunders, St. Louis, Mo, ISBN 0-7216-0240-1.
  5. ^ Warrell D. A., Cox T. M., Firth J. D. (2010): The Oxford Textbook of Medicine (5th ed.). Oxford University Press
  6. ^ Greenstein B., Greenstein A. (2002): Color atlas of neuroscience – Neuroanatomy and neurophysiology. Thieme, Stuttgart – New York, ISBN 9783131081711.

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]