Međunarodno priznanje nezavisnosti Republike Bosne i Hercegovine

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigaciju, pretragu

Međunarodno priznanje nezavisnosti Republike Bosne i Hercegovine proces je koji je započeo donošenjem odluke o raspisivanju referenduma o nezavisnosti.

Nakon što je Badinterova komisija decembra 1991. konstatirala disoluciju SFRJ, što je značilo prekid državno-pravnog identiteta te države na međunarodnom planu, ista komisija donijela je odluku kojom se pozivaju sve Republike koje tvore SFRJ da se izjasne o eventualnoj nezavisnosti i daljnjem statusu.[1] Skuština tadašnje Republike Bosne i Hercegovine, na sjednici održanoj 25. januara, donijela je odluku o raspisivanju Referenduma o nezavisnosti Bosne i Hersegovine od SFRJ, koji ima da se održi 29. februara i 1. marta 1992. godine.[1] Isti dan donesena je i odluka o povlačenju kadrova iz Bosne i Hercegovine iz svih saveznih državnih organa. Odluci o raspisivanju referenduma o nezavisnosti prethodilo je usvajanje Akta o reafirmaciji suverenosti Republike Bosne i Hercegovine u istoj instituciji 15. oktobra 1991. godine.[2][3]

Republiku Bosnu i Hercegovinu prva je priznala Bugarska 31. januara 1992,[4] prije i održavanja Referenduma o nezavisnosti. Uslijedilo je tursko priznanje 6. februara.[4]

Nakon održavanja referenduma i objavljivanje rezultata referenduma, gdje je 99,44% građana glasalo za nezavisnost, uslijedilo je priznanje od Španije 12. marta,[4] Libije 17,[4] i Irana 31. marta,[4] a 6. aprila 1992. godine,[4] njemačkim priznanjem nezavisnosti, pokrenut je proces masovnog međunarodnog priznanja novonastale države.

Pozadina[uredi | uredi izvor]

Proces propadanja komunizma krajem 80tih godina 20. vijeka je usko povezan sa nacionalnim buđenjem i željom za samoopredjeljenjem mnogih naroda koji su živjeli u tadašnjim socijalističkim državama uglavnom na istoku i jugoistoku Evrope. Pad Berlinskog zida i ponovno ujedinjenje dvije podijeljenje Njemačke (od kojim je jedna bila pod vodstvom komunističkog režima) od strane mnogih historičara se uzima kao prelomna tačka ovog procesa nakon čega se u relativno kratkom periodu u velikoj mjeri promijenilo političko stanje tadašnje Evrope. Na prostoru bivše SFRJ krajem 80tih, prvenstveno usljed ekonomske krize i promjene globalne političke ravnoteže između tadašnje dvije velesile koja će se finalizirati padom tzv. željezne zavjese dolazi do buđenja nacionalizma i sve većeg razmimoilaženja u pogledu budućnosti Jugoslavije. Stupanjem na javnu političku scenu širom Jugoslavije, nacionalistički pokreti koji su decenijama djelovali u tajnosti i uglavnom u inostranstvu, samo će produbiti razlike između dvije dominantne politike (po pogledu na budućnost Jugoslavije) što će uz druge faktore doprinjeti razbuktavanjem krize koja će rezultirati raspadom Jugoslavije i nizom ratova na njenoj teritoriji.

Također pogledajte[uredi | uredi izvor]

Reference[uredi | uredi izvor]