Mihailo Višević

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigaciju, pretragu

Mihailo Višević (910-930) je zahumski knez.

U svom djelu „O upravljanju Carstvom“ vizantijski car i pisac Konstantin Porfirogenet (912-959) navodi:

Pleme patricija i prokonzula Mihajla, sina Viševog, arhonta Zahumlja, potiče od nekrštenih koji su živjeli na rijeci Visli...

— Konstantin Porfirogenit, vizantijski car

Njegova historijska pojava pokazuje na koji način su mali dinasti mogli da se miješaju u krupnije političke poteze u svome okruženju. On je svoj vanjskopolitički angažman usmjerio na iskorištavanje situacije lavirajući između najjačih u svojoj blizini. Tako je on saveznik hrvatskog kralja Tomislava. Prisustvovao je Splitskom saboru iz 925. i pristao je na potčinjavanje Zahumske biskupije Splitskoj nadbiskupiji. Mihailo Višević pomagao je Bizant kao vazal u borbama u Apuliji pri osvajanju grada Siponta. Pomogao je bugarskom caru Simeonu da uhvati raškog župana Petra Gojnikovića.

Kada je Bugarska oslabila ponovo se vratio Bizantu. Vrhunac Mihajlove vladavine zasigurno predstavlja prelazak Jadranskog mora i osvajanje Siponta 10.07.926. godine, koji je tada formalno, poput Dubrovnika, priznavao vlast Vizantije, ali je zapravo bio samostalan i pod stalnim pritiskom Arapa i Langobarda. Nedugo posle zauzeća Siponta, Mihailo od Vizantije dobija titulu antipata odnosno namjesnika, čime mu je priznata vlast nad gradom i nesumnjivi značaj koji je imao na Jadranu u to doba. Od Bizanta je dobio titule patricija i prokonzula.

Ne zna se kada je Mihajlo umro, ali je izvesno da su značaj i snaga njegove države opali, ako ne krajem njegove vladavine, ono sigurno neposredno posle njegove smrti, jer se Zahumlje i Neretvljanska oblast nalaze u sastavu Časlavove (931- oko 960.) obnovljene Srbije sredinom X veka.

Literatura[uredi | uredi izvor]

  • Vjekoslav Klaić, Poviest Bosne do propasti kraljevstva, 95: "Prvi poznati vladar humske zemlje jest Mihajlo Višević (912. do 926.)".
  • Konstantin Porfirogenet, O upravljanju carstvom/Gl. XXXIII. O Zahumljanima i zemlji u kojoj sada stanuju

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]