Hum

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu

Hum ili Zahumlje bila je srednjovjekovna oblast. U periodima bila je samostalna ili polusamostalna kneževina te je do 1326. godine bilo u sastavu: Bizantijskog carstva, Hrvatskog kraljevstva, Raške, Duklje, Srpskog carstva i Ugarskog kraljevstva,[1] a nakon 1326. ulazi u sastav Bosanske banovine i kasnije kraljevstva. Osmanlijskim osvajanjem Huma, ulazi u sastav Hercegovačkog sandžaka, koje je dobilo ime po hercegu Stjepanu Vukčiću Kosači, gospodaru Humske zemlje.

Geografija[uredi | uredi izvor]

Prvi spomen Zahumlja je kod Konstantina Porfirogeneta. Obuhvatala je župe u donjem toku sliva rijeke Neretve: Popovo, Luka, Dubrave, Dabar, Žaba, Velika (Veljaci), Primorje i Gorska.

Historija[uredi | uredi izvor]

Doseljenje Slavena[uredi | uredi izvor]

Zahumlje kao kneževina[uredi | uredi izvor]

Najstariji poznati vladar Huma bio je Mihajlo Višević (910-950). Bio je protivnik Petra Gojnikovića, koji ga je protjerao na ostrva, a saveznik bugarskog cara Simeona. Poslije Petrovog pada dobio je natrag svoju humsku oblast. O njegovom držanju za vrijeme teškog ratovanja između Srba i Hrvata s jedne i Bugara s druge strane nema nikakvog spomena. Spominje se 925. godine, uz hrvatskog kralja Tomislava, kao učesnik na splitskom crkvenom saboru, na kom se raspravljalo o slavenskom bogosluženju u Hrvatskoj i susjedstvu. Po svemu se čini, da je Mihajlo bio zavisan od Tomislava, a Split crkvena metropola ne samo hrvatske, nego i humske države. Mihajlo je uzeo italijanski grad Sipont. Nedugo iza toga ušao je u veze s Bizantijom i dobio je otud plemstvo i titulu "antipata", tj. namjesnika.

Priključenje Bosni[uredi | uredi izvor]

Ban Stjepan II Kotromanić pripojio je Hum Bosni 1326, koristeći sukobe vlastele u Hrvatskoj (Šubići, Babonići, Nelipići) i dinastičke sukobe u Srbiji poslije smrti kralja Milutina. Od tada Hum nalazio se u sastavu bosanske banovine i kraljevstva, i u titulaturi bosanskih vladara do pada pod Osmanlijsko Carstvo. Djelimično je i prošireno župama Neretva i Kom

Dolazak Osmanlija[uredi | uredi izvor]

Referemce[uredi | uredi izvor]

  1. ^ John V. A. Fine, The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest (p. 19), The University of Michigan Press, 2009.

Izvori[uredi | uredi izvor]

  • Vladimir Ćorović, Beograd, novembar 2001 - Istorija srpskog naroda
  • Pavao Anđelić, Svjetlost, Sarajevo, 1982 – STUDIJE O TERITORIJALNOPOLITIČKOJ ORGANIZACIJI SREDNJOVJEKOVNE BOSNE
  • Nada Klaić, Zagreb: Eminex, 1994. -Srednjovjekovna Bosna