Mikrovlakno

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Jump to navigation Jump to search
Poprečni presjek mikrovlakna

Mikrovlakna, mikrofibrile ili mikrofibrili su vrlo fina vlakna ili vlakna nalik cjedilu, koja se sastoje od glikoproteina i celuloze. Naziv se obično, ali ne uvijek, upotrebljavaju kao opći termin za opis strukture proteinskih vlakana, naprimjer dlake i repovi spermatozoida. Njegova najčešće puočena strukturni je po modelu 9 + 2, u kojem su dva središnja protofibrila okružena sa devet drugih parova. Celuloza u biljkama je jedan od primjera neproteinskih spojeva za koji se koristi ovaj pojam za istu namjenu. Celulozna mikrovlakna nalaze se u unutrašnjoj površini ćelijskog primarnog zida. Kako ćelija upija vodu, njen volumen se povećava i razdvaja postojeća mikrovlakna, a nova nastaju kako bi se povećala čvrstoća ćelije.[1][2]

Sinteza i funkcija[uredi | uredi izvor]

Celuloza se sintetizira pomoću enzima celuloza sintaze ili rozete terminalnmih kompleksa koji se nalaze na stanicama membrane. Kako se celulozna vlakna sintetiziraju i rastu, guraju susjedne ćelije. Budući da se susjedne ćelije ne mogu lakko pomaknuti rozetni kompleks, guraju ćeliju kroz tekuću fosfolipidnu membranu. Na kraju to rezultira tako da ćelija postaje umotana u sloj mikrovlakana. Ovaj sloj postaje ćelijski zid. Mikrovlakana tvore primarni ćelijski zid prilično neorganizirano. Međutim, drugi mehanizam se koristi u zidovima sekundarnih ćelija što dovodi do organizirane strukture. U osnovi, putevi sekundarnih zidova su izgrađeni s mikrotubulama. Ovi putevi prisiljavaju mikrovlakna da ostanu u određenom području, dok se ne omotaju. Tokom ovog postupka, mikrotubule se mogu spontano depolimerizirati i repolimerati u drugom položaju. To dovodi do pojave drugog smjera u kojem se nastavlja zamotavanje ćelija.

Marfanov sindrom[uredi | uredi izvor]

Marfan sindrom je obilježen poremećajem fibrilinaglikoproteinske komponente mikrofibrila.[3]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Campbell N. A. et al. (2008). Biology. 8th Ed. Person International Edition, San Francisco. ISBN 978-0-321-53616-7. 
  2. ^ Alberts B. et al. (2002). Molecular Biology of the Cell, 4th Ed. Garland Science. ISBN 0-8153-4072-9. 
  3. ^ Ursus-Nikolaus Riede, Martin Werner, Color atlas of pathology: pathologic principles, associated diseases, sequela

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]