Milan Lukić

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Jump to navigation Jump to search
Milan Lukić

Milan Lukić (6. septembar 1967, Foča) je presuđeni ratni zločinac porijeklom iz sela Rujišta udaljenog 15 kilometara od Višegrada, Bosna i Hercegovina. Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju je proglasio Milana Lukića krivim po 17 od 21 tačke optužnice. Na teret mu se stavljaju ubistva, mučenje, napadi, pljačka, uništavanje imovine i ubistvo najmanje 132 identifikovana muškarca, žene i djece zbog čega je osuđen na doživotnu kaznu zatvora. Lukićev rođak Sredoje Lukić i bliski porodični prijatelj Mitar Vasiljević osuđeni su od strane istog suda na 30, odnosno 15 godina zatvora.

Općinski sud u Beogradu osudio ga je na 20 godina zatvora zbog kidnapovanja i ubistva 16 Bošnjaka u selu Mioče, općina Rudo. Posebno su monstruozni zločini kada su u Pionirskoj i na Bikavcu, gdje se kao glavni akter navodi Milan Lukić, u junu 1992. godine spaljeno oko 140 živih civila, uglavnom žena djece i starijih osoba.[1][2]

Biografija[uredi | uredi izvor]

Prije agresije na Bosnu i Hercegovini, Lukić je živio u Obrenovcu, Srbija, Njemačkoj i Švicarskoj. U proljeće 1992 se vraća u Višegrad gdje organizira paravojne jedinice Osvetnici (ponekad poznati i pod imenom Bijeli Orlovi) sa ciljem progona i istrebljenja domicilnog stanovništva. Poslije pada Višegrada 12. aprila 1992. godine usko surađuje sa srpskim okupacionim vlastima i Užičkim korpusom JNA. Direktno odgovoran za ubistvo 84 višegrađana koji su se nalazili u autobusima na putu prema slobodnoj teritoriji (općina Olovo). Također odgovoran sa koncentracioni logor Uzamnica (bivša kasarna JNA na području Višegrada). Optužnica od strane međunarodnog suda za ratne zločine iz 1998. godine ga tereti za zločine protiv čovječnosti. Do 2004. godine se relativno slobodno kretao po Srbiji gdje je bio zaštičen od tamošnjih vlasti. U augustu 2005. godine uhapšen u Buenos Airesu, Argentina gdje je živio pod lažnim imenom Goran Dukanović. 20. februara 2006. godine izručen međunarodnom tribunalu u Haagu. Trenutno izdržava kaznu zatvora u Zabeli kod Požarevca u Srbiji.

Zločini tokom rata u Bosni i Hercegovini[uredi | uredi izvor]

  1. 14. juni 1992: Zapalio oko 70 osoba, uglavnom žena i djece, u kući Avde Omeragića u Pionirskoj ulici u Višegradu
  2. 27. juni 1992: Zapalio oko 70 osoba, uglavnom žena i djece na Bikavcu u Višegradu
  3. Ubistvo sedam radnika Fabrike „Varda“ u Višegradu
  4. Ubistvo pet Bošnjaka na obali Drine
  5. Ubistvo Hajre Korić
  6. Brutalno zlostavljanje zatočenika logora u kasarni u Uzamnici kod Višegrada
  7. Kidnapovanja i ubistva 16 bošnjaka u selu Mioče, općina Rudo

Spisak Lukićevih žrtava[uredi | uredi izvor]

Spisak 16 civila ubijenih u Mioču 22. oktobra 1992. godine.

  • Mehmed (Alije) Šebo (2 maj 1960. Zabrđe, općina Priboj, Sandžak)
  • Zafer (Zećira) Hadžić, (15. mart 1952. godine, Zaostar, općina Priboj, Sandžak)
  • Medo (Mehmeda) Hadžić Meda (18. april 1947. godine, Sjeverin, općina Priboj, Sandžak)
  • Medredin (Rasima) Hodžić (27. juni 1962. godine, Sjeverin, općina Priboj, Sandžak)
  • Ramiz (Azira) Begović (04. mart 1934. godine u Sjeverin, općina Priboj, Sandžak)
  • Derviš (Juse) Softić (15. juli 1953. godine, Sjeverin, općina Priboj, Sandžak)
  • Medhat (Juse) Softić (28. juni 1950. godine, Sjeverin, općina Priboj, Sandžak)
  • Mujo (Mehmeda) Alihodžić (28. august 1950. godine, Strmac, općina Priboj, Sandžak)
  • Alija (Hame) Mandal (01. april 1954. godine, Sastavci, općina Priboj, Sandžak)
  • Sead (Rasima) Pecikoza (23. juni 1964. godine , Strmac, općina Priboj, Sandžak)
  • Mustafa (Alije) Bajramović (24. januar 1948. godine, Sjeverin, općina Priboj, Sandžak)
  • Hajrudin (Nalka) Sajtarević (01. august 1955. godine, Grivino, općina Rudo)
  • Esad (Mustafe) Džahić (29. septembar 1970. godine, Ćivinice, općina Priboj, Sandžak)
  • Sabahudin (Ramiza) Đatović (29. decembar 1970. godine, Rudo)
  • Ediz (Đamila) Gibović (27. novembar 1940. godine, Sjeverinu, općina Priboj, Sandžak)
  • Ramahudin (Ramahudina) Đatović (23. mart 1968. godine, Rudo)
  • Mevlida (Mehmeda) Koldžić (15. maj 1956. godine, Sjeverinu, općina Priboj, Sandžak)

Haški tribunal[uredi | uredi izvor]

Optužnica[uredi | uredi izvor]

Tužilaštvo Međunarodnog krivičnog suda za bivšu Jugoslaviju je protiv Milana Lukića podiglo optužbu koja se sastojala od 21 tačke. Bile su to tačke koje su se odnosila na zločine protiv čovječnost (progoni, ubistva, i nehumana djela) kao i kršenje zakona i običaja ratovanja (ubistva i okrutno postupanje).[3]

Presuda[uredi | uredi izvor]

Uzimajući u obzir dokaze koji su predočeni tokom sudskog procesa, Pretresno vijeće konstatuje da je Milan Lukić kriv na osnovu čega ga Haški tribunal 20. jula 2009. prvostepenom presudom osuđuje na doživotnu zatvorsku kaznu a vezano za počinjena djela: istrebljenja, ubistava, okrutnog postupanja i nehumanog postupanja nad Bošnjacima u Višegradu tokom perioda od 1992. do 1994. Nakon njegove žalbe na prvostepenu presudu, žalbeno vijeće je 4. decembra 2012. potvrdilo prvostepenu presudu. Presudom je utvrđeno da je Milan Lukić kriv za 17 od 21 tačke optužnice.[3] Osim toga, sudija Van den Wyngaert smatra ga krivim i za još dvije tačke iz optužnice.[3]

Reference[uredi | uredi izvor]

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]