Teodor Sinkel

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Jump to navigation Jump to search
Question book-new.svg Ovaj članak ili neka od njegovih sekcija nije dovoljno potkrijepljena izvorima (literatura, web-stranice ili drugi izvori).
Ako se pravilno ne potkrijepe validnim izvorima, sporne rečenice i navodi mogli bi biti obrisani. Pomozite Wikipediji tako što ćete navesti validne izvore putem referenci te nakon toga možete ukloniti ovaj šablon.

Teodor Sinkel (prva polovina 7. vijeka), bizantski pisac.

Teodor Sinkel bio je skevofilaks (čuvar posuđa), prezbiter i sinkel (sekretar) Velike crkve (Aja Sofije), na istom mjestu i u isto vrijeme kada i pjesnik Georgije Pisida.

Napisao je djelo 'Slovo o prenosu časne odjeće Bogomatere u Vlahernama'. Ova besjeda sadrži podatke o avarskom napadu iz 617. godine.

Važnije njegovo djelo je homilija pod nešto dužim nazivom 'O mahnitom nasrtaju bezbožnih Avara i Perzijanaca na ovaj bogočuvani grad i o njihovu, zahvaljujući božjem čovjekoljublju posredovanjem Bogorodice, sramnom uzmaku'. Ovu homiliju (besjedu) Teodor je držao 627 u crkvi Svete Sofije. Njegova koncepcija događaja iz 626. je teološka. U besjedi on pojašnjava pobjedonosni ishod odbrane Carigrada 626. kao vidljivi dokaz Božjeg prisustva i brige, te kao pobjedu Bogorodice. To dopunjuje poredbama iz Biblije, a zaključuje da je barbarski poraz pod Carigradom zapravo ispunjenje starozavjetnog proročanstva. Naravno, veliča i najvažnije lidere u Bizantu tog vremena, cara Heraklija i patrijarha Sergija.

Autor je opterećen mržnjom prema neprijateljima pa je njegovo rasuđivanje prepuno pretjerivanja. Uprkos brojnim manjkavostima, Teodor Sinkel jedini daje čitav tok opsade Carigrada 626. i time nadopunjuje nejasnu postavku događaja koje ponekad daje Uskršnja hronika. Njegovi opisi su slikoviti. Kaže da 'na jednog našeg vojnika dolazilo je po sto i više barbarskih, sve obučenih u oklope, sve zaštićenih šljemovima i sa svakovrsnim spravama'. Pretjerivanje je uobičajena dimenzija veličanja pobjede koja obavezno ide sa malo snage kod branioca, protiv daleko brojnijeg i bolje opremljenog napadača i neprijatelja. Time je u čitavoj konstrukciji pobjeda veća i značajnija. Međutim, Uskršnja hronika govori drugačijim i realnijim podacima o slavensko-avarskoj vojnoj tehnici. Govoreći o dimenziji propasti Slavena u neuspješnoj opsadi, pretjerujući da je u pitanju bila tolika gomila mrtvaca da ih Slaveni kasnije nisu mogli da pokupe i spale, Sinkel svjedoči o tome da je spaljivanje kod Slavena u primjeni i u 7. vijeku.