Put u Indiju (film)

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigaciju, pretragu
Put u Indiju
Poster filma Put u Indiju.jpg
Originalni poster filma
Režiser David Lean
Producent John Brabourne
Richard B. Goodwin
Scenarist(i) David Lean
Uloge Judy Davis
Victor Banerjee
Peggy Ashcroft
James Fox
Alec Guinness
Muzika Maurice Jarre
Žanr drama
Kinematografija Ernest Day
Montaža David Lean
Produkcija EMI Films
HBO
Distributer Thorn EMI Screen Entertainment (UK)
Columbia Pictures (SAD)
Datum izlaska 14. decembar 1984.
Trajanje 163 minute
Zemlja Flag of the United Kingdom.svg Ujedinjeno Kraljevstvo
SAD
Jezik engleski
Budžet 17 miliona funti sterlinga [1]
Zarada 27.2 miliona dolara

Put u Indiju je dramski igrani film snimljen 1984. koji je napisao i režirao David Lean. Scenarij se zasniva na istoimenom romanu iz 1924. autora E. M. Forstera i pozorišnom komadu iz 1960. autora Santha Rama Rau koji je također bio inspirisan romanom.

Ovo je bio zadnji film u Leanovoj karijeri, i prvi igrani film koji je režirao za četrnaest godina, nakon filma Ryanova kći iz 1970. Nakon premijere zaradio je sveopšte pohvale kritičara ocjenjujući ga kao Leanov najbolji film još od Lawrencea od Arabije. Film je dobio jedanaest nominacija za nagradu Oscara, uključujući i one za najbolji film , režiju za Leana, i najbolju glumicu za Judy Davis zbog njene uloge kao Adela Quested. Peggy Ashcroft je osvojila Oscar za najbolju sporednu glumicu za svoju ulogu kao gospođa Moore, i tako u dobi od 77, postala najstarija glumica koja je osvojila ovu nagradu; Maurice Jarre je osvojio svoj treći Oscar za najbolju originalnu muziku.

Radnja[uredi | uredi izvor]

Upozorenje čitaocu: Tekst koji slijedi mogao bi vam otkriti ključne detalje i završetak radnje ovog djela!

Radnja filma se dešava 1920. tokom rastućeg uticaja Indijskog pokreta nezavisnosti u Britanskoj Indiji. Adela Quested (Judy Davis) i gospođa Moore (Peggy Ashcroft) doputovale su iz Engleske u Indiju. Ronny Heaslop (Nigel Havers), je sin gospođe Moore i Adelin zaručnik i zaposlen je kao sudija za prekršaje u provnicijskom gradu Chandrapore. Preko školskog nadzornika Richarda Fieldinga (James Fox), dvoje posjetilaca upoznaju ekscentričnog starijeg brahmanskog učenjaka profesora Godbolu (Alec Guinness), i sprijateljuju se dr.-om Azizom Ahmedom (Victor Banerjee ), siromašnim udovcem koji se prvi put susreo sa gospođom Moore u mjesečinom obasjanoj džamiji s pogledom na rijeku Ganges. Njihove simpatije i stavovi bez predrasuda prema domaćim Indijcima zbližavaju ih sa njim. Kada su gospođa Moore i Adela izrazile interes da vide "pravu" Indiju, a ne okruženje koje su britanski iseljenici stvorili za sebe (kriket, polo, i poslijepodnevni čaj), Aziz im nudi da bude vodič na izlet do udaljene Pećine Marabar.

Izlet protiče relativno dobro sve dok njih dvije ne počinju istraživati pećine zajedno sa Azizom i njegovom brojnom pratnjom. Gospođa Moore doživljava osjećaj klaustrofobije koji je prisiljava da se vrati napolje. Ona ohrabruje Adelu i Aziza da nastave svoje istraživanje, ali sugerira da povedu samo jednog vodiča. Njih troje kreću prema pećini daleko od ostatka grupe, i prije ulaska u pećinu, Aziz se udaljava da ispuši cigaretu. On se vraća ali saznaje da je Adela nestala; ubrzo nakon toga on je vidi kako strmoglavo trči nizbrdo, krvava i raščupana. Po povratku u grad, Aziz je uhapšen i čeka suđenje za pokušaj silovanja i izbija gužva između Indijaca i kolonijalista.

Slučaj postaje vruća tema među Britancima. Kad je gospođa Moore izjavila da ona čvrsto vjeruje u Azizovu nevinost i da neće svjedočiti protiv njega, odlučuje se da bi ona trebala da se vrati nazad u Englesku. Za vrijeme putovanja ona umire od srčanog udara i biva sahranjena u moru.

Na zaprepaštenje njenog vjerenika i grupe prijatelja, Adela se predomišlja i povlači tužbu protiv Aziza na sudu. Kolonijalisti su prisiljeni na sramotno povlačenje dok Indijci na ramenima iznose oslobođenog Aziza iz sudnice i bučno proslavljaju pobjedu. Fielding se brine o Adeli, jer ona više nema kome da se obrati za pomoć. Naposljetku, Adela napušta Indiju, dok je dr. Aziz, osjećajući da ga je njegov prijatelj Fieldin izdao, bacio svoju zapadnjačku odjeću, oblači tradicionalnu nošnju, povlači se iz britanskog društva, i otvara kliniku u Kašmiru u blizini Himalaja. U međuvremenu, Fielding preko Adele upoznaje i ženi Stellu Moore, kćer iz drugog braka gospođe Moore i oni očekuju da im se rodi prvo dijete. Tokom godina Aziz je i dalje ljut i ogorčen, ali na kraju se miri sa Fieldingom i piše Adeli izražavajući svoju zahvalnost i oprost.

Uloge[uredi | uredi izvor]

Snimanje[uredi | uredi izvor]

Pozadina[uredi | uredi izvor]

E. M. Forster je počeo pisati roman za vrijeme boravka u Indiji od jeseni 1912. do proljeća 1913. godine. Inspiracija mu je bio mladi indijski musliman, Syed Ross Masood, kojeg je podučavao latinskom jeziku. Pisanje romana dovršava tek nakon što se vratio u Indiju kao sekretar maharadže 1921. Roman je objavljen 6. juna, 1924. [2] Dosta se razlikuje od ostalih Forsterovih djela sa otvorenom političkom tematikom, kao što su Howardov kraj i Soba s pogledom koji obiluju mekšim tonom i dosta prigušenim političkim podtekstom.

Roman se bavi delikatnom situacijom između Engleza i Indijaca u Britanskoj Indiji. Priča govori o britanskoj ženi, Adeli Quested, koja je navodno seksualno zlostavljana od strane Indijca, dr.-a Aziza, dok su razgledali akustične Marabar pećine. Aziz je optužen za silovanje dok je britanska zajednica ogorčena, ali Indijci snažno podržavaju dr.-a Aziza, koji tvrdi da je nevin. Na pitanje šta se zapravo dogodilo u pećinama roman ne pruža odgovor. Roman Put u Indiju imao je dobru prodaju i bio je jako hvaljen u književnim krugovima. Obično se smatra najboljim Forsterovim romanom, koji ubrzo postaje klasik engleske književnosti. [2]

Tokom mnogo godina nekoliko režisera bilo je zainteresovano za adaptiranje romana na veliki ekran, ali Forster, koji je bio kritiziran kada je objavljen roman, odbacio je svaku ponudu na filmska prava smatrajući da bi bilo koji film zasnovan na njegovim romanima bio lakrdija. Bojao se da bi onaj koji bi radio film bio na strani ili Engleza ili Indijaca, ali on je želio ravnotežu. Ipak je 1956. odobrio indijskom piscu Santha Rama Rau da prilagodi roman za pozorište. Predstava, koja je postavljena kao sudska drama, počinje u Fieldingovoj kući sa Azizom na sceni i završava se na suđenju. Predstava je bila u produkciji Oxford Playhousea, a kasnije se seli na West End u London 1960. godine sa ukupno 261 nastupom. Predstavu je režirao Frank Hauser, sa pakistanskim glumcem Zijom Mohyeddinom kao Aziz, Normanom Woddlandom kao Fielding, i Enid Lorimer kao gospođa Moore. [2]

David Lean je pročitao roman i gledao je predstave u Londonu 1960. godine, i pošto je bio impresioniran, pokušao je u to vrijeme da otkupi prava, ali Forster, koji je već odbacio sugestiju Santha Rama Raua da omogući indijskom režiseru Satyajitu Rayu da napravi film, rekao je ne.

Međutim, Forster je 1965. dozvolio televizijsku produkciju predstave od strane BBC-a koju je režirao Waris Hussein, Indijac koji je radio za BBC. Zia Mohyeddin se pojavio kao Aziz i Sybil Thorndike kao gospođa Moore. Televizijska predstava je bila dobro prihvaćena. Međutim, nakon ove ograničene dozvole, Forster je ostao nepopustljiv u svom odbijanju da se snima film po njegovom romanu. Nakon Forsterove smrti 1970., upravni odbor koledža u Kembridžu naslijedio je prava na njegove knjige. Međutim, Donald A Parry, tadašnji glavni egzekutor, odbio je sve ponude, uključujući i one od Josepha Loseya, Ismaila Merchanta, Jamesa Ivoryja, i Warisa Husseina, koji je nakon adaptiranja Santha Rama Rauove predstave sada želio da napravi dugometražni film. Deset godina kasnije, profesor Bernard Williams, koji je bio filmski entuzijast, postao je glavni egzekutor, pa su prava za adaptaciju filma postala dostupna. [2]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Alexander Walker, Icons in the Fire: The Rise and Fall of Practically Everyone in the British Film Industry 1984–2000, Orion Books, 2005 p35
  2. ^ a b c d Phillips, Beyond The Epic , str.403-407

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]