Arcangelo Corelli

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na: navigacija, traži
Arcangelo Corelli

Arcangelo Corelli (Fusignano, 17. februar 1653. – Rim, 18. januar 1713.), je bio uticajni italijanski violinista i kompozitor barokne muzike kao i pedagog koji je objedinio osnovne elemente violinske tehnike i izvođačke vještine. On je također poznat i kao tvorac končerto grosso muzičkog oblika, popularan u to vrijeme koji je dao mogućnost razvijanja raznolikosti zvuka i teksture sa gudačkim instrumentima kod malih i velikih ansambala. Ova zajednička instrumentalna akcija i reakcija je tehnika koju je Corelli uspješno koristio da pokaže rješavanje muzičkog sukoba unutar muzičkog sastava.

Corelli je nesebično i mirno radio sa svojim učenicima gudačkih instrumenata usađujući princip davanja i uzimanja koji je vrlo sličan principu "živi za druge". [1]

Biografija[uredi | uredi izvor]

Arcangelo Corelli je rođen u Fusignanu, današnja provincija Ravenna. [1]

Malo se zna o njegovom djetinjstvu, ali se sa sigurnošću može tvrditi da je jedno vrijeme učio violinu od Giovanni Battista Bassani-a. Matteo Simonelli ga je učio kompoziciju.

Prvi veliki uspjeh Korelli postiže sa devetnaest godina u Parizu i zahvaljujući tome stiče veliku evropsku slavu. Iz Pariza Koreli odlazi u Njemačku. [2]

Godine 1681. je bio u službi izbornog princa Bavarske između 1680. i 1685. godine gdje je proveo dosta vremena u kući svog prijatelja i kolege violiniste i kompozitora Cristiana Farinellija (vjeruje se da je bio ujak proslavljenog kastratija Farinellija). (Danas se njegovi "muzički nasljednici" mogu pratiti sedam generacija unazad.)

Godina 1685. Corelli je u Rimu, gdje je predvodio festivalska izvođenja muzike za kraljicu Švedske Kristinu. Bio je i muzički miljenik kardinala Pietra Ottobonija rođak još jednog kardinala Pietra Ottobonija koji je 1689. godine je postao papa Aleksandar VIII. Od 1689-1690 bio je u Modeni kod vojvode od Modene koji je bio velikodušan prema njemu. Godine 1708. se vratio u Rim gdje je živio u palati kod kardinala Ottobonija. Njegova posjeta Napulju na poziv kralja dogodila se iste godine.

Arcangelo Corelli umire 1713. godine u Rimu kao veoma ugledan i imućan kompozitor. [1]

Muzička baština i uticaj na druge kompozitore[uredi | uredi izvor]

Izvođački muzički stil koji je uveo Corelli i koji je sačuvan od strane njegovih učenika kao što su Francesco Geminiani, Pietro Locatelli i mnogih drugih bio je od vitalnog značaja za razvoj violinskog sviranja. "Rečeno je da staza svih poznatih italijanskih violinista - kompozitora iz 18. vijeka vodi do Arcangela Corellija, koji je bio njihova kultna referentna tačka". (Toussaint Loviko iz njegovih programskih napomena za Italijanski violinski koncerti, u izdanju Veritas 2003. godine).

Međutim, Corelli je koristio samo ograničeni dio mogućnosti svog muzičkog instrumenta. To se može vidjeti iz njegovih spisa: "dionice u muzičkom djelu za violinu nikada ne nastavljati iznad tona D na najtanjoj žici, najvišoj noti u trećoj oktavi". Navodno je Corelli odbio da odsvira prelaz koji je produžen do tona A u altissimu iz oratorija Trionfo del Tempo (Trijumf vremena) Georga Friedricha Händela (premijerno izvedenog u Rimu 1708. godine), i ozbiljno se uvrijedio kada je sam kompozitor odsvirao ovaj visoki ton.

Ipak, njegove kompozicije za instrument označile su jednu epohu u historiji kamerne muzike, ali njegov uticaj nije bio ograničen samo na njegovu zemlju. Čak se i za Johanna Sebastiana Bacha smatra da dio njegove reputacije duguje Corelliju, a također je imao najveći uticaj na muziku Antonija Vivaldija.

Muzičko društvo u Rimu duguje mnogo Corelliju. Bio je prihvaćen u najvišim aristokratskim krugovima i dugo je predvodio proslavljene koncerte ponedjeljkom u palati kardinala Ottobonija.

Corelli je umro u posjedu bogatstva od 120.000 maraka i vrijedne zbirke slika, jedini luksuz u koji se upustio. Ostavio je sve svom dobročinitelju i prijatelju koji je velikodušno novčano brinuo za corellijevu rodbinu. Sahranjen je u Panteonu u Rimu.

I dalje se može pratiti unazad niz mnogih generacija od studenata do nastavnika sve do Corellija. [1]


Djela[uredi | uredi izvor]

Koreli je komponirao 48 trio sonata, 12 sonata za violinu i kontinuo, i 12 končerta grossa.

  • Opus 1: 12 sonata da chiesa (crkvena sonata, trio sonate za dvije violine i kontinuo) (Rim 1681.)
  • Opus 2: 12 sonata da camera (kamerna sonata, trio sonate za dvije violine i kontinuo) (Rim 1685.)
  • Opus 3: 12 sonata da chiesa (crkvena sonata, trio sonate za dvije violine i kontinuo) (Rim 1689.)
  • Opus 4: 12 sonata da camera (kamerna sonata, trio sonate za dvije violine i kontinuo) (Rim 1694.)
  • Opus 5: 12 (6 crkvenih sonata i 6 kamernih sonata za violinu i kontinuo) (Rim 1700.)

Posljednja sonata su varijacije na temu La Folia.

  • Opus 6: 12 končerti grossi (Amsterdam 1714)
  • Op. post.: Simfonija u d-molu, WoO 1

op. post.: 6 Sonate a tre, WoO 5–10 (Amsterdam 1714.)[2]

Mediji[uredi | uredi izvor]

Izveli: Advent Chamber Orchestra

Izveli: Advent Chamber Orchestra

Izveli: Advent Chamber Orchestra




Problemi kod slušanja ovih datoteka? Vidi media pomoć.

Reference[uredi | uredi izvor]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ a b c d www.newworldencyclopedia.org/entry/Arcangelo_Corelli
  2. ^ a b http://www.baroquemusic.org/bqxcorelli.html
Commons logo
U Wikimedijinom spremniku se nalazi još materijala vezanih uz:
Commons logo
U Wikimedijinom spremniku se nalazi još materijala vezanih uz: