Peroksidaza

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Jump to navigation Jump to search
Peroksidaza
Identifikatori
EC broj 1.11.1.7
CAS broj 9003-99-0
baze podataka
IntEnz IntEnz pregled
BRENDA BRENDA odrednica
ExPASy NiceZyme pregled
KEGG KEGG odrednica
MetaCyc metabolički put
PRIAM profil
PDB strukture RCSB PDB PDBe PDBsum
Peroksidaza
GlutPeroxidase-1GP1.png
Glutation Peroksidaza 1
Identifikatori
Symbol peroxidase
Pfam PF00141
InterPro IPR002016
PROSITE PDOC00394
SCOP 1hsr
SUPERFAMILY 1hsr

Peroksidaze ( EC 1.11.1.x) su velika porodica enzima koji tipski kataliziraju reakciju u obliku:

ROOR' + donor (electrona 2 e) + 2H+ → ROH + R'OH.

Za mnoge od ovih enzima optimalna podloga je vodik-peroksid, ali su drugi aktivniji s organskim hidroperoksidima, kao što su lipidni peroksidi. Peroksidaza može u aktivnom mjestu sadržavati hem kofaktor ili alternativno redoks aktivne ostatke cisteina ili selenocisteina.[1][2][3][4] Priroda elektronskih donatora je vrlo ovisna o strukturi enzima.

Dok još uvijek nisu poznati mehanizmi njenog djelovanja, zna se da peroksidaze imju vžnu ulogu u povećanju odbranih sposobnosti biljke protiv patogena. Peroksidaza se ponekad koriste kao histološki markeri. Citohrom c peroksidaza se koristi kao rastvorljiva, model lahkog pročišćavanja citohrom c oksidaze.

Porodica glutation peroksidaze se sastoji od 8 poznatih ljudskih izoformi. Glutation peroksidaza koristiti glutation ko donatora elektrona, a aktivna su s oba I vodik-peroksid i organska hidroperoksidna apodloga. Gpx1, Gpx2, Gpx3, i Gpx4 su pokazali da su enzimi koji sadrže selen, a Gpx6 je selenoprotein kod ljudi sa cisteinskim homologom kod glodar]a.[8]

Amiloid beta, kada su vezani za hem, pokazuju da imaju peroksidaznu aktivnost. Tipska grupa peroksidaza su haloperoksidaze. Ova grupa je u stanju formirati reaktivne halogene vrsta i, kao rezultat toga, prirodni organohalogene tvari. Većina peroksidaznih proteinskih sekvenci može se naći u PeroxiBase bazi podataka.

Katalitske reakcije[uredi | uredi izvor]

Redukcija vodik-peroksida
Redukcija vodik-peroksida: katalaza
Redukcija organskog peroksida
Proizvodnja vodikovog peroksida dvostrukom peroksidazom

Specifičnost podloga peroksidaza je vrlo različita. Na primjer, supstanca citokrom c peroksidaza je vrlo specifičan elektronski prenosnik . U hrenu (hrenovska peroksidaza, HRP) s druge strane, ima različitu upotrebu: primatelj elektrona / donor elektrona. Stoga se HRP koristi kao marker enzim za određene tehnike molekulske analize za detekciju proteina i nukleinskih kiselina (tj. Western blot i Southern blot). Peroksidaze su također poznate kao markeri.

Mnoge peroksidaza imaju hem kao prostetsku grupu. Međutim, postoje i drugi prostetske grupe sa . selenocisteinom u glutation peroksidazi. Ovaj enzim pripada antioksidansnom sistemu zaštite ljudskog organizma.

Primjena[uredi | uredi izvor]

Peroksidaze se mogu koristiti za tretman industrijskih otpadnih voda. Na primjer, fenoli, koji su važni zagađivači, mogu se ukloniti enzimski kataliziranom polimerizacijom koristeći peroksidazu hrena. Tako se fenoli oksidiraju do fenoksi radikala, koji učestvuju u reakcijama u kojima se proizvode polimeri i oligomeri, koji su manje toksični od fenola. Također se mogu koristiti za pretvaranje toksičnih materijala u manje štetne tvari.

Postoji mnogo istraživanja o upotrebi peroksidaze u mnogim proizvodnim procesima, kao što su ljepila, kompjuterski čipovi, auto dijelovi, i obloge bubnjeva i limenki. Druge studije su pokazale da se peroksidaza može uspešno koristi za polimerizaciju anilina i fenola u organskom matricama otapala.

Također pogledajte[uredi | uredi izvor]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Hunter G. K. (2000): Vital Forces. The discovery of the molecular basis of life. Academic Press, London 2000, ISBN 0-12-361811-8.
  2. ^ Nelson D. L., Cox M. M. (2013): Lehninger Principles of Biochemistry. W. H. Freeman and Co., ISBN 978-1-4641-0962-1.
  3. ^ Kapur Pojskić L., Ed. (2014): Uvod u genetičko inženjerstvo i biotehnologiju, 2. izdanje. Institut za genetičko inženjerstvo i biotehnologiju (INGEB), Sarajevo, ISBN 978-9958-9344-8-3.
  4. ^ Bajrović K, Jevrić-Čaušević A., Hadžiselimović R., Ed. (2005): Uvod u genetičko inženjerstvo i biotehnologiju. Institut za genetičko inženjerstvo i biotehnologiju (INGEB), Sarajevo, ISBN 9958-9344-1-8.
  5. ^ Karthikeyan M. et al. (2005)ː Induction of resistance in host against the infection of leaf blight pathogen (Alternaria palandui) in onion (Allium cepa var aggregatum). Indian Journal of Biochemistry & Biophysics 42 (6): 371–377. PMID 16955738.
  6. ^ Atamna H., Boyle K. (2006)ː Amyloid-beta peptide binds with heme to form a peroxidase: relationship to the cytopathologies of Alzheimer's disease. Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America 103 (9): 3381–3386. doi:10.1073/pnas.0600134103. PMC 1413946. PMID 16492752.
  7. ^ Tuhela L., Sims G. K., Tuovinen O. (1989)ː Polymerization of substituted anilines, phenols, and heterocyclic compounds by peroxidase in organic solvents. Columbus, Ohio: The Ohio State University. 58 pages.
  8. ^ Sofradžija A., Šoljan D., Hadžiselimović R. (2000): Biologija 1, Svjetlost, Sarajevo, ISBN 9958-10-686-8.

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]