Sveti Petronije (Michelangelo)

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Mramorna skulptura, sveti Petronije.

Sveti Petronije je mramorna skulptura (visoka 64 cm), djelo italijanskog renesansnog umjetnika Michelangela Buonarrotija, urađena između 1494. i 1495. i smještena je u bazilici svetog Dominika u Bologni.

Historija[uredi | uredi izvor]

U jesen 1494. godine Michelangelo je prvi put napustio Firencu uplašenu konvulzivnom političkom klimom koja je nastala u gradu i koja je ubrzo nakon toga dovela do protjerivanja Piera di Lorenza de' Medicija i uspostavljanja republikanske vlade Savonarolijanske inspiracije.

Mladi vajar je u to vrijeme nije imao ni dvadeset godina, te se nakratko bio zaklonio u Veneciju, a zatim u Bolognu gdje je našao utočište i zaštitu kod plemiċa Giovana Francesca Aldrovandija, vodeće ličnosti u gradskim krugovima, ljubiteljima umjetnosti i književnosti.

Zahvaljujući posredovanju potonjih, Michelangelo je našao posao kod fratara svetog Dominika, koji su mu dali zadatak da dovrši jedan od najprestižnijih spomenika u gradu, kovčeg svetog Dominika (Arca di San Domenico koji je sadržavao pogrebne ostatke osnivača dominikanskog reda. Bila je to skulpturalna cjelina gdje su Nicola Pisano (od oko 1260.) i Niccolò dell'Arca, tamo veċ radili te godine na tom projektu. Međutim, većina spomenika je dovršena i preostalo je da se pripreme samo neke od pogrebnih predmeta, koji su prema srednjovjekovnoj tradiciji, u 16. vijeku bili relativno mali do srednje veličine.

Michelangelo je oblikovao tri statue: pored svetog Petronija, tu su anđeo (Angelo creggicandelabro), jedan izrezbareni privjesak Niccolòa dell'Arce i mramorna statua sveti Proklo.

Opis[uredi | uredi izvor]

Sveti Petronije, biskup i zaštitnik Bolonje, urađen je u mramoru koji je već ranije skicirao Niccolò dell'Arca. Figura s obje ruke pridržava prikaz vlastitog grada, u okviru čijih zidina su tornjevi Garisenda i Asineli.

Draperija, oživljena pokretnom draperijom i izbrazdana dubokim talasima koji izmjenjuju područja svjetlosti s mrljama sjene, otkriva utjecaj Jacopo della Quercia u kombinaciji s onom Ferrara slikarstva. Lik, uhvaćen u činu uzimanja koraka, pokazuje osjećaj dinamične napetosti i energije sa svojim sporim i veličanstvenim hodom. Ova suzdržana sila se ističe, u poređenju sa drugim statuama, balansirana i delikatna, koju je napravio Niccolò dell' Arca.

Literatura[uredi | uredi izvor]

  • Enciclopedia "Le Muse" De Agostini, 1966, VII. tom, strana br. 442
  • Umberto Baldini, Michelangelo scultore, Rizzoli, Milano 1973.
  • Marta Alvarez Gonzáles, Michelangelo, Mondadori Arte, Milano 2007. ISBN 978-88-370-6434-1
  • Gabriele Donati, Michelangelo, Roma, L'Espresso, 2006.