Benito Mussolini

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Benito Amilcare Andrea Mussolini
Mussolini biografia.jpg
Premijer Italije
Vrijeme na vlasti
31. oktobar 192225. juli 1943.
PrethodnikLuigi Facta
NasljednikPietro Badoglio
Duce fašizma
Vrijeme na vlasti
23. mart 191928. april 1945.
Rođenje (1883-07-29) 29. juli 1883.
Predappio, Kraljevina Italija
Smrt28. april 1945(1945-04-28) (61 godina)
Giulino de Mezzegra, Kraljevina Italija
Puno imeBenito Amilcare Andrea Mussolini
Politička strankaNacionalna fašistička stranka
SuprugaIda Dalser (1914–1915)
Rachele Guidi (1915–1945)
Djeca6
PotpisBenito Mussolini Signature.svg

Benito Amilcare Andrea Mussolini (29. jula 1883. – 28. april 1945.) bio je italijanski političar i novinar, bivši premijer Italije i samoproglašeni Duce fašizma.

Biografija[uredi | uredi izvor]

Rođen je 29. jula 1883. u mjestu Predappio u tadašnjoj Kraljevini Italije. 1900. godine kao sedamnaestogodišnjak Musolini ulazi u Socijalističku partiju Italije (PSI). 1901. završava učiteljsku školu. Od 1902. do 1904. provodi vrijeme u Švicarskoj. Od 1905. do 1906. služi u vojsci kod Bersagliera. Nakon vojske, Musollini osniva i jedno vrijeme vodi sedmične novine Lotta di Classe, ali biva više puta uhapšen zbog incidenata protiv Kraljevine Italije. Nedugo nakon toga postaje glavni urednik centralnih socijalističkih novina Avanti (povisuje tiraž novina za 5 puta). 1914. odvaja se od novinaAvanti i osniva fašističke novine Popolo d'Italia u kojima se zalaže za ulazak Italije u Prvi svjetski rat. Od 1914. do 1917. godine ponovo vrši vojnu službu sve do njegovog ranjavanja u ratu.

Simbol fašizma.

Nakon završetka rata, Mussolini 1919. godine osniva Fasci di Combattimento, organizaciju vojnih veterana koja se bori protiv socijalizma, parlamentarizma i začeća kapitalizma u Italiji. Poslije reformacije partija se naziva Nacionalna fašistička stranka. 28. oktobra 1922. godine Mussolini organizuje i vodi famozni marš na Rim sa svojim crnokošuljašima. Tri dana kasnije, 31. oktobra, postaje premijer Italije na čelu koalicijske vlade.

Poslije početnih kompromisa, Musolini preuređuje državu u kojoj demokratija, socijalizam i kapitalizam više nemaju mjesta. On uspostavlja jednopartijsku diktaturu i sebe naziva Capo del Governo (šef vlade ) i kao šef partije Duce (Vođa; Hitler se isto tako nazivao: Führer = "Vođa").

Njegova moć, podložena kroz komandu fašističkih paravojski, većim brojem ministarskih pozicija ( djelimično je bio ministar 8 odsjeka ), te od 1938. vrhovnom komandom nad italijanskom vojskom ( prvi maršal države ), je nasuprot Hitlerovoj, kroz simbioze sa tradicionalnom elitom Italije bila ograničena. Musolini ostavlja monarhiju, ne napada industriju i crkvu (Lateranski ugovori iz 1929) i tako sebi daje osnove za dalji uspjeh.

Kroz uspješne, retorički perfektne govore u kojima narodu obećava davno prošlu veličinu Italije, on sve više učvršćuje svoj položaj kao de facto vladar u Italiji pored kralja. Osvajanje Abesinije 1935, udio na pobjedi Francisco Franco 1936. i napad na Albaniju1939., prikazuju mogućnost uspostavljanja italijanske vlasti u čitavom području mediterana (Mare Nostro) kao ne tako dalek cilj. Osovina sa naci Njemačkom obećava bogat plijen u prostoru i vlasti, kad se njemački Wehrmacht u Poljskoj i Francuskoj pokazuje nepobjedljivim.

Nasuprot upozorenjima od strane Pietra Badoglia, on 10. juna 1940. ulazi u Drugi svjetski rat na strani Njemačke.

25. jula 1943. od strane tadašnjeg fašističkog savjeta Italije uhapšen je i pritvoren u pokrajini Abruzze gdje ga kratko poslije (12. septembra 1943) oslobađaju članovi jedne padobranske jedinice SS-a. Do 1945. vlada jednom fašističkom paradržavom (Italijanska Socijalna Republika) pod nadzorom Hitlera u sjevernoj Italiji.

27. aprila 1945. ubijen je od strane italijanskih partizana i tijelo mu je potom izloženo na jednom trgu u Milanu, obješeno za noge.[1]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Lexikon des Dritten Reiches, Südwest-Verlag ISBN 3-89350-563-6

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]