Camillo Benso di Cavour

S Wikipedije, slobodne enciklopedije
Idi na navigaciju Idi na pretragu
Camillo Benso di Cavour
Camillo Benso Cavour di Ciseri.jpg
Premijer Italije
Vrijeme na vlasti
23. mart 18616. juni 1861.
NasljednikBettino Ricasoli
Rođenje (1810-08-10) 10. august 1810.
Torino, Francusko Carstvo
Smrt6. juni 1861(1861-06-06) (50 god.)
Torino, Kraljevina Italija
Puno imeCamillo Paolo Filippo Giulio Benso
Politička strankaDesnica
PotpisCamillo Benso, conte di Cavour Signature.svg

Grof Camillo Paolo Filippo Giulio Benso di Cavour (Torino, 10. august 1810Torino, 6. juni 1861) bio je italijanski državnik i bivši premijer.

Školovao se u Vojnoj akademiji u Torinu, glavnom gradu Pijemonta. Istupa iz vojske 1831. i proučava političke i ekonomske probleme. Zalaže se za industrijalizaciju u sjevernoj Italiji te i sam postaje kapitalist i finansijer.

Borba za ujedinjenje Italije[uredi | uredi izvor]

Italija je u to doba razjedinjena na niz manjih država, a sjeverni dio je pod austrijskom dominacijom. Cavour oblikuje italijanski nacionalni program: ujedinjenje Italije na čelu s Pijemontom (odnosno savojskom dinastijom), kao ustavne monarhije po ugledu na Englesku i (nakon 1830) Francusku. Kao zastupnik umjerene liberalno-nacionalističke političke ideologije suprotstavlja se kako reakcionarnom klerikarizmu, tako i republikanstvu i revolucionarnom jakobinizmu. Nasuprot vatrenom revolucionaru i republikancu Giuseppeu Mazziniju, vodi pragmatičnu, opreznu politiku, služeći se diplomacijom i lukavstvima.

1847. godine osniva, s Cesareom Balbom list "Il riorgimento". 1850. godine ulazi u vladu Pijemonta kao ministar privrede. U godinama 18521859. i 18601861. je premijer, koji drži niz resora uključujući i vanjske poslove. U sukobu s Austrijom nalazi saveznika u Napoleonu III. Nakon uspješnog ratovanja 1859. godine, Pijemont dobija Lombardiju. Cavour iskorištava republikanski nacionalno-oslobodilački pokret pod vodstvom Garibaldija i Mazzinija, da bi zemlje srednje i južne Italije doveo pod savojsku krunu. U tome i uspjeva, te pred kraj života, 1861, proglašava ujedinjenje italijanskih zemalja u Kraljevinu Italiju, te postaje njen prvi premijer.

Izraz pijemont ušao je u opći politički rječnik kao oznaka za zemlju ili državu koja ima stožernu ulogu u nekoj regiji (a kao metafora i šire, za neku stožernu silu).

Cavour, njemstvo i jugoslavenstvo[uredi | uredi izvor]

Cavouru se pripisivala izjava, koju je na prvom zasjedanju italijanskog parlamenta zapravo izrekao drugi političar (Massimo d'Azeglio): »Stvorili smo Italiju; sada moramo stvoriti Italijane.« Sve prethodne nacionalne borbe zapravo nisu zahvatile italijanske mase; nasuprot ujedinjenoj državi stajala je velika šarolikost tradicija, institucija, mentaliteta i narječja.

Svojim primjerom snažno je utjecao na Bismarcka, koji deset godina kasnije na sličan način ujedinjuje Njemačku pod pruskom krunom. Utjecao je i na Nikolu Pašića i i druge srbijanske ideologe koji su težili stvaranju Velike Srbije. Nasuprot Pašiću, Svetozar Pribićević, ideolog integralnog jugoslavenstva, bio je bliži koncepcijama Mazzinija. Srbiju su u posljednjim decenijama 19. vijeka počeli nazivati "pijemontom" južnih Slavena. U Beogradu je npr. prije Prvog svjetskog rata izlazio dnevni list "Pijemont".

Spomenutu izjavu, parafraziranu ("Stvorili smo Jugoslaviju; sada moramo stvoriti Jugoslovene"), slijedili su ideolozi Šestojanuarske diktature (1929-1935).

Cavour i ban Jelačić[uredi | uredi izvor]

U revolucionarnoj 1848. godinie, kad je austrijska vlast koristila lojalne trupe iz Hrvatske za gušenje pobune u Milanu, nasuprut ogorčenju protiv Hrvata, u govoru u parlamentu u Torinu ističe da uloga bana Josipa Jelačića nije reakcionarna; ona je znak nacionalnog buđenja južnoslavenskih naroda. "Zastava koju su razvili Hrvati i drugi južnoslavenski narodi zastava je slavenska, a ne, kako neki drugi misle, zastava reakcije i despotizma. Njihova je stvar pravedna i ona će u budućnosti pobijediti." Bio je to izraz solidarnosti potlačenih naroda u borbi protiv austrijske krune.

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]