Teravih-namaz

Teravih-namaz

Teravih-namaz (arapski: التَّرَاوِيح) je namaz koji se klanja tokom mjeseca Ramazana. On je sunnet (sunneti-muekkede), a sastoji se od 20 rekata (po hanefijskom, hanbelijskom i šafijskom mezhebu) ili 36 (po malikijskom). koji se obavlja isključivo tokom islamskog mjeseca ramazana. Molitve uključuju recitiranje dugih dijelova Kur'ana, sastoje se od bilo kojeg broja parnih rekata (ciklusa sedžde u islamskoj molitvi), međutim većinu vremena ih ima 8 ili 20, i često se završavaju vitr-namazom.

Ključna karakteristika teravih-namaza je završetak Kur'ana tokom mjeseca. Ova praksa ostaje značajan aspekt ramazanskog bogosluženja za mnoge muslimane.

Sažetak

Teravih-namaz počinje od prve večeri s viđenjem Mjeseca (početak Ramazana) do druge večeri s Mjesecom (posljednji dan Ramazana). Ovaj namaz se obavlja u džematu tokom Ramazana po islamskom kalendaru, nakon jacije (prije vitra, koji se također klanja za imamom, koji predvodi molitvu naglas u jednom ili tri rekata, za razliku od jedanaest ostalih mjeseci).

Teravih-namaz se klanja u parovima. Prema hanefijskoj, malikijskoj, šafijskoj i hanbelijskom mezhebu, standardni broj rekata je dvadeset, budući da se na to poziva u predaji imama Malika Muvatte, u kojoj stoji: "U vrijeme Omera, ljudi su klanjali 20 rekata." Međutim, u prethodnoj predaji jasno se spominje da je, kada je Omer dodijelio Ubaju ibn Ka'bu i Tamimu el-Dariju dužnost predvođenja teravih-namaza, naredio im da klanjaju 11 rekata (osam teravih i tri vitra). Suniti vjeruju da je običaj pokušati takmil ("potpuno učenje" Kur'ana) kao jednu od vjerskih obreda Ramazana, učenjem barem jednog džuza po noći u teravih-namazu.

Teravih-namaz se smatra sunnetom, odnosno praksom poslanika, ali ne i obaveznim namazom. Međutim, vjeruje se da je nagrada za njih velika, jer je to sunnet Muhammeda i zabilježen je u više autentičnih hadisa.

Muhammed je, prema Ebu-Hurejri, rekao: "Ko god stoji s imamom (u teravih-namazu) dok ne završi, to je kao da je proveo cijelu noć u molitvi." Hadis je kao dokaz koristio imam Ahmed ibn Hanbel.

Pozadina

Teravih-namaz je molitva koja se u sunitskim tradicijama spominje kao kijamu allejl min ramadan ("Ustajanje noći u Ramazanu") i Kijamul ramadan ("Ustajanje u Ramazanu"). Neki suniti smatraju teravih-namaz potvrđenim tradicionalnim molitvama (sunnat al-mu'akkadah). Drugi suniti vjeruju da je teravih-namaz opcionalna molitva (nafila) koja se može obavljati kod kuće. Prema toj tradiciji, Muhammed je u početku i kratko klanjao teravih-namaz u džematima tokom Ramazana, ali je prekinuo praksu iz straha da će postati obavezan (farz), iako to nikada nije zabranio. Kada je Omer postao halifa, ponovo je uveo klanjanje teravih-namaz u džematu.

Šiiti smatraju zajednički teravih kao "inovaciju" (bid'ah) koju je, prema vlastitim riječima, ponovo uveo Omer nakon Muhammedove smrti.

Međutim, tvrdi se da je jedan šiitski hadis potvrdio autentičnost sunitskog molitvenog teravih-namaza, ali to je sporno jer nisu svi hadisi u Kitab al-Kafi sahih (istiniti):

Način obavljanja namaza

Može se klanjati na 2 načina:

1. po 2 rekata, tj da se na svaka 2 rekata predaje selam, a klanja se kao na način sabahskog sunneta
2. po 4 rekata, tj. da se na svaka 4 rekata predaje selam, a klanja se na isti način kao i ikindijski ili jacijski sunnet; ovaj način je prihvaćeniji kod muslimana u Evropi.

Poslije svaka 2 ili 4 rekata lijepo je predahnuti, onoliko vremena koliko je dovoljno za klanjanje 4 rekata. To vrijeme provodi se u zikru (spominjanju i veličanju Allaha u sebi). Zato se ovaj namaz i zove teravih-namaz (tj. namaz s odmorima).

U Bosni i Hercegovini je običaj da se poslije svakog selama prouči po 1 salavat ili sura Ihlas.

Teravih-namaz klanja se samo uz ramazan, između posljednjeg jacijskog sunneta i vitr-namaza. Kad se završi teravih-namaz, klanja se vitr-namaz, i to u džematu (zajednici).