Srpskohrvatski jezik

Sa Wikipedije, slobodne enciklopedije
(Preusmjereno sa Srpsko-hrvatski jezik)
Idi na: navigacija, traži
Srpskohrvatski jezik
srpskohrvatski/hrvatskosrpski
Države govorenja FNRJ/SFRJ
Regije govorenja Balkan
Jezička porodica

indoevropski

slavenski
južnoslavenski
srpsko-hrvatski
Službeni status
Služben u SFRJ (1945–1990)
SCG (1992–1997)
Bosna i Hercegovina (1992–1995)
Regulatori ---
Jezički kod
ISO 639-1 sh
ISO 639-2 scr, scc
ISO 639-3 hbs
Vidi također: Jezik | Spisak jezika

Srpskohrvatski ili hrvatskosrpski je bio južnoslavenski jezik korišten u SFR Jugoslaviji. Rezultat je Bečkog književnog dogovora iz 1850. godine na kojem je kao osnova za zajednički književni jezik Južnih Slavena uzet narodni govor Bosne i Hercegovine, karakterističan po štokavskom narječju i ijekavskom izgovoru.[1]

Srpskohrvatski je bio jedan od tri zvanična jezika SFR Jugoslavije (druga dva su bili slovenski i makedonski). Bio je zvanični jezik u četiri bivše republike SFRJ: SR BiH, SR Crnoj Gori, SR Srbiji i SR Hrvatskoj. Srpskohrvatski jezik se može poistovjetiti sa srednjejužnoslavenskim dijasistemom. Raspadom SFRJ 1991. godine ovaj jezik je prestao biti u službenoj upotrebi. Srpskohrvatski jezik savremena lingvistika smatra živim makrojezikom.[2] U slavistici se susreće i naziv bosansko-hrvatsko-srpski jezik prilikom izučavanja nekadašnjeg zajedničkog standarda.[3]

Srpskohrvatski jezik imao je nekoliko specifičnosti: dva izgovora ekavski i ijekavski izgovor, dva pisma latinicu i ćirilicu, bogatstvo leksičkih sinonima, kao i upotrebu izraza specifičnih za pojedine sociokulturne sredine. Standard se razvijao za potrebe četiri naroda Srba, Hrvata, Bošnjaka i Crnogoraca, ali nije dozvoljavao upotrebu karakteristične leksike za Bošnjake, odnosno bosanski jezik. Na toj bazi srpskohrvatski jezik je imao četiri književnojezička izraza, u početku su se razvili srpski i hrvatski književnojezički izraz, a potom bosanski i crnogorski književnojezički izraz. Raspadom zajedničke države iz ovih književnojezičkih izraza razvili su se savremeni bosanski, hrvatski i srpski, dok tendencija oficijalizacije i standardizacije prati i crnogorski jezik.

Srpskohrvatski jezik nema prirodnog historijskog razvoja i utemeljenja za razliku od bosanskog jezika, jer je nastao kao rezultat kompromisa u složenoj političkoj situaciji Titove Jugoslavije.[4]

Također pogledajte[uredi | uredi izvor]

Reference[uredi | uredi izvor]

  1. ^ Miodrag Popović, Vuk Stef. Karadžić (str. 320), NOLIT, Beograd, 1987.
  2. ^ Documentation for ISO 639 identifier: hbs
  3. ^ "Duke University - Duke University Slavic Centers : Webliography". seelrc.org. Pristupljeno 25. 9. 2015. 
  4. ^ "Srpskohrvatski ili hrvatski? - Ni njemački slavisti nisu složni". DW.COM. Pristupljeno 25. 9. 2015. 

Vanjski linkovi[uredi | uredi izvor]